Aan(ge)slagen

Op een gewone donderdagmiddag sta ik op een ongewone tijd op -want ik heb er een korte nacht met onderbrekingen opzitten- en ik kijk met mijn nog slaperige hoofd even op nu.nl, want van daaruit vlieg ik met mijn computergestuurde surfplank het internet op.

Prinsjesdag

Onmiddellijk krijg ik een associatief beeld van die schattige kleine prinsjes die zich als doerakjes aan de hand van een nog jonge Beatrix staan te vervelen. En ik sta dan met oranje vlaggetjes te wapperen bij dit leuke koninklijke tafereeltje. Maar niets is minder waar.

Wilde natuur

Als ik door mijn tuin loop heb ik het gevoel in een oerwoud rond te struinen. Slechts het geluid van een aap die zich kirrend van tak naar tak slingert, ontbreekt. En elke keer vraag ik me weer af waarom ik geen groene vingers heb, terwijl ik zo’n natuurminnend mens ben. Misschien juist wel daarom. Ik wil natuurlijk de natuur op z’n beloop laten, net zoals ik mijn eigen natuur altijd z’n gang laat gaan.

Een mooi visitekaartje

Wanneer je door mond- op mondreclame steeds meer werk krijgt, bevind je je in een aangename positie. Geen reclame hoeven maken, ofwel diep in de buidel tasten om te investeren in de zogeheten post ‘Public Relations’, is een aangenaam goed. Op die manier rollen we van het ene in het andere optreden omdat er zich altijd weer mensen in het publiek bevinden die je boeken voor een ander optreden, waar dan ook in het land, zelfs in het buitenland.

Als kat en hond

‘Jij speelt ook maar weinig!’ zegt de kat tegen de hond, die zichtbaar geniet van zijn rust.
‘Neem jij het leven altijd zo serieus?’ miauwt ze verder.
De hond gromt wat en doezelt lekker door. Althans hij doet een poging.
‘We komen nooit echt tot elkaar, hè? Ook al kunnen we samen geweldig spelen. We zijn gewoon geheel verschillend’ vervolgt ze, terwijl ze doet alsof ze al haar aandacht nodig heeft bij het wassen, het mooi maken van haarzelf.

Advocaat van de duivel

De ene ‘brede maatschappelijke discussie’ is nog niet voorbij of de volgende dient zich alweer aan in dit kikkerlandje, waarin iedereen zich steeds minder aantrekt van autoriteiten. Zo heeft Premier Balkenende gereageerd op een oproep van columnist Jan Mulder, die excuses eist van de minister-president betreffende de aantijging dat hij mee zou helpen aan de demonisering van ‘onze Advocaat’. Jan-Peter weigert dit ten enenmale en dan ga ik mij eens driftig achter de oren krabben om mijn eigen standpunt in deze eens uit te pluizen.

De stoelendans der schoonheid

Alsof we het met z’n allen nog niet druk genoeg hebben kan het je zomaar overkomen dat je een afspraak hebt bij de kapper. Nou is dat niet zo’n ramp als je van het dominante (lees mannelijke) geslacht bent, maar als vrouw kun je beter zorgen dat je voldoende verdiend hebt om een hele middag in je agenda lanterfantend te reserveren voor iets onnuttigs als het doen van een stoelendans in een kapsalon.

Het oorlogspad

Vanavond wordt er met grote meerderheid ingestemd met het kabinetsbesluit om de missie van dertienhonderdvijftig militairen met acht maanden te verlengen. Een aantal partijen als D66 en LPF zijn ineens om als een blad aan een boom en de enige partijen die nog tegen zijn, zijn Groen Links en de SP.

We gaan naar Portugal!

Nietsvermoedend wandel ik een filiaal in van waarschijnlijk neerlands grootste huishoudspeciaalzaken, waarvan het verlichte reclamebord oranje is. Eenmaal binnen zie ik dat de housestyle van deze winkelketen consequent wordt doorgezet. Dat is nog eens een PR-stunt, denk ik bij mezelf; artikelen verkopen in een kleur die je al jaren gratis op je netvlies krijgt als je een stuk brievenbusvervuiling in de vorm van een folder van je deurmat opraapt.

Vliegen? Ik ben gevlogen!

Ik heb een verschrikkelijke hekel aan vliegen. Dat zullen velen niet met mij delen, maar ik heb er echt een broertje aan dood. Ik ben drie keer in mijn leven met zo’n kist meegeweest en dat terwijl ik mezelf na die eerste keer al beloofd had dat nooit weer te doen. Maar ruim vijf jaar geleden wilden we in december even een weekje naar de zon en het reisdoel werd Fuerte Ventura.

Het muzikantenbestaan

Het leven van een band verloopt voornamelijk ‘on wheels’. En die wielen brengen je op de meest uiteenlopende plaatsen en lokaties. Het is een avontuurlijk leven waarin je de reiziger die diep in jezelf huist, onverbiddelijk tegenkomt. Het predikaat ‘nomade’ wordt mij dan ook regelmatig opgeplakt.