Ik heb een zeepaardje in mijn hoofd. Een heel gewoon zeepaardje, niet al te groot, bruingroen van kleur, en met een plat snuitje. Meestal zitten zeepaardjes niet in hoofden. Zij voelen zich vooral thuis in zeeën en oceanen. Zeepaardjes zijn sprookjesachtige, mysterieuze wezens. Je ziet ze haast nooit. Met hun paardenhoofden en langgerekte, gekrulde lijven bewegen ze rechtop door het water. Langzaam en statig. Je zou haast geloven dat het geen vissen zijn.

Er zijn meer dan dertig soorten zeepaardjes. Niet allemaal even groot: de grootste kan meer dan dertig centimeter worden. Die heet het reuzenzeepaardje. In mijn hoofd zit het dwergzeepaardje; die meet slechts twee centimeter, maar voelt aan als drie. Of vier, of vijf. Soms raak ik de tel kwijt.

Zeepaardjes leven vaak in ondiep water langs de kust. Je vindt de meeste in warme streken. Nederland is niet zo warm, toch komen er twee soorten voor: de kortsnuit en de langsnuit. En de platsnuit zou ik denken, want die zit in mijn hoofd.

Ze bewegen zich vooral voort met hun rugvin, die wel 35 keer per seconde heen en weer beweegt. Dan trilt het in mijn hoofd. Ze gebruiken hun staart om zich overal aan vast te grijpen. Mijn paardje grijpt gedachten van toen ik klein was, ik denk ze steeds vaker.

Zeepaardjes eten visjes, garnaaltjes en kreeftjes. Ze hebben geen tanden en slurpen het voedsel naar binnen, net als ik. Om alles om zich heen goed te volgen bewegen zeepaardjes hun ogen los van elkaar. Dat probeer ik ook wel eens voor de grap, maar dan zegt iedereen dat ik vooral rustig moet blijven.

Mannetjes en vrouwtjes blijven hun hele leven bij elkaar. Bij bijna alle dieren krijgen de vrouwtjes de jongen. Maar bij zeepaardjes is het andersom. Het mannetje heeft net als een kangoeroe een broedbuidel op de buik, waar het kind in opgroeit.

Natuurlijk heb ik geen broedbuidel en daarom zit het zeepaardje in mijn hoofd. Een jong exemplaar behorend tot de orde der Zeenaaldachtigen en van het geslacht Hippocampus. Tenminste, als ik mij goed herinner.

Categorieën: Algemeen

Mosje

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

12 reacties

Anne · 24 april 2009 op 09:08

Mooi stukje Mosje. Ik heb al vaker het zeepaardje hier en daar als een metafoor gebruikt zien worden, en telkens op een originele manier. Ook hier. Hippocampus zit toch in de hersenen? Slaapstukje of zoiets? Prachtig.

arta · 24 april 2009 op 09:47

Ik vind zeepaardjes zóó leuk en jij beschrijft precies de dingen die ze zo bijzonder maken en dan ook nog op een originele manier.
Leuk stuk!
🙂

WritersBlocq · 24 april 2009 op 10:49

Ohhh, prachtig Mosje. Ik dacht even ‘het gaat toch niet om iets ergs’, maar zelfs als dat wel zo zou zijn is het bloedmooi beschreven.

Groetje, Pauline.

Mosje · 24 april 2009 op 11:24

Anne, de Hippocampus speelt o.a. een rol bij de vorming van geheugen en is een van de eerste hersendelen die wordt aangetast door alzheimer.
Vanwege de gekrulde vorm is het vernoemd naar het zeepaardjesgeslacht.

Ma3anne · 24 april 2009 op 14:00

[quote]Mijn paardje grijpt gedachten van toen ik klein was, ik denk ze steeds vaker.[/quote]
Dank voor de uitleg hierboven. Maar zonder die uitleg vond ik het ook al een juweeltje. Nu is ie nog mooier.
Heb je nog meer in je hoofd?

pally · 24 april 2009 op 18:12

Heel apart, Mosje, de vorm gebruikt als metafoor en dat ook volgehouden. Het vertelt mij over zeepaardjes, maar tegelijkertijd wordt met kleine tussenzinnetjes duidelijk waar het eigenlijk om draait. :wave:

groet van Pally

LouisP · 24 april 2009 op 19:18

M.

Titel=9+
Onderwerp=9
Uitvoering=9
Originaliteit=9+
Eindzin=9+

Geslaagd!

groet,
L.

doemaar88 · 24 april 2009 op 20:08

Mooi, Mosje. Geschreven zoals het is, zoals het voelt. Denk ik. Knap hoor!

Nana · 25 april 2009 op 13:37

Mosje schrijft zoals je bent, een mooi zeepaardje.

lisa-marie · 27 april 2009 op 15:08

ik liep wat achter met lezen andaar deze late reactie.
Gelukkig heb ik hem niet gemist want het is een pareltje waar ik tussen de regels zoveel door lees,ik heb genoten! 😀

Mien · 27 april 2009 op 15:49

Zolang Alzheimer geen zeepaard wordt en een zeepaardje geen zeepbel valt er enigzins mee te leven.

Zeker geen zeperd deze column!
Integendeel.
Een knappe column.

Mien

p.s.
Mag voor mij ook een maandje in mei aan kop!
Tenminste als het zeepaardje dit verdraagt!

KawaSutra · 28 april 2009 op 02:55

Knap stukje weer Mosje, hoewel ik wel blij was met de toelichting. Ik had, ondanks de titel, de link niet zo snel gelegd. Zou dat duiden op een begin van….?

Geef een antwoord