Amor, Amor

Wanneer besef je dat je een dagje ouder wordt? Het gaat nogal geleidelijk, dat ouder worden. De 30 bereiken gaat eigenlijk rustig aan. Je denkt op die verjaardag terug tot waar je herinneringen halt houden en constateert, ik weet alles nog en ik ben nog maar 30. Daarna gaat het rap. Een jaar duurt een maand, een maand een oogwenk.

De kinderen worden ineens ouder. Dat gaat bijna ongezien, totdat er een van hen verkering krijgt. De mijlpalen zoals naar de basisschool gaan, tiener worden en voor het eerst naar de middelbare school  gaan, vallen daarbij compleet in het niet. Een verliefd kind geeft je als ouder een ‘oud’ gevoel.

Mijn dochter is 17 jaar en bijna volwassen. Zijzelf vindt tenminste elke dag van wel, dus ik spreek haar maar niet te veel tegen. Ik kan me de dag nog goed heugen dat ik zelf zo oud was als zij. Ik was natuurlijk heel volwassen en wist alles beter dan mijn arme ouders. Vriendjes bij de vleet, en heel volwassen aan het roken geslagen.

Mijn kleine meisje (ze is 1.53) doet niets van dit alles. Geen gerook, gezuip of drugs.  En spijbelen doet ze niet. Ik weet het, dat is tegenwoordig al heel wat. En ik ben er dolblij mee hoor, begrijp me niet verkeerd.

Ze heeft sinds een jaar een vriend. En iedereen binnen het gezin is daar luid en duidelijk van op de hoogte. Op de bank liggen ze te “knuffelen” en elkaar te kietelen. In de hal staan ze een half uur lang kirrend en kussend afscheid te nemen. De voordeur staat ook in de winter minstens een half uur op een flinke kier zodat iedereen die het stel in de kleine hal passeert niet alleen zichtbaar, maar ook pijnlijk voelbaar kan meeleven.

Natuurlijk is het schattig. Een verliefd stel. In het begin vond ik het lief. Een jaar later denk ik wel eens: get a room. Dat doen ze dan ook. Boven op zolder. Waarop mijn zoontje van 9 regelmatig naar beneden komt om te vragen of het boven niet zachter kan.

Mijn man is het duidelijk met mij eens. Die wil na een dag werken, eten klaarmaken en kleine kinderen vermaken alleen nog zitten. Stom zitten en tv kijken. Liever niet iets te moeilijk of ellendigs. Om vervolgens languit liggend op onze lederen taupekleurige bank in slaap te vallen. Luid snurkend. Ik zit ernaast toe te kijken hoe snel zijn baard groeit. Dat die grijs wordt zie ik ook.

Ooit waren wij zelf jong. Als wij met elkaar afgesproken hadden voelde ik uren van tevoren vlinders in mijn buik. Het was  zelfs nog spannender wanneer we elkaar eindelijk zagen. De verliefdheid spatte er vanaf. We konden niet van elkaar afblijven. Het kokende bloed liep als lava door de aderen.

Waar is die tijd gebleven, dacht ik terwijl ik mijn dochter in de gang lief hoorde giechelen met haar vriend. De tijd van spontane en ongedwongen jeugd en liefde. Zijn zij opgeslokt door de sleur die het ouderschap heet? Of gewoon door ouderdom en verantwoordelijkheid. Ik vind het saai. Dat zou mijn andere dochter zeggen. Saai, alles is saai. Maakt het ouder worden het leven voorspelbaar? Misschien ben ik wel jaloers. Op hun onwetendheid, van dromen die vervliegen en jeugd die onvermijdelijk  verdwijnt.

Ik liep door de koude hal en keek tersluiks naar mijn knappe dochter en haar even knappe en aardige vriend. De kou trok onverbiddelijk via de open voordeur de hal binnen. Ik haastte me snel naar boven.

Ik hoop dat ze nog lang geniet. Het is leuk zo lang het duurt.