Eindelijk, een teken van leven…. Dat is wat ik na een vliegreis van 10 uur ook dacht. Mijn benen konden ineens weer wel bewegen, alleen mijn hoofd knikkebolde (is dat een goed Nederlands woord?) en Martine kon met recht zeggen dat ze Jet-Legs had. Ikzelf had een behoorlijke Jet-third-Leg.
Tot mijn grote spijt moet ik meedelen dat ik stop met columns schrijven. Ik stop…even…met columns dan, hè. Helaas heb ik zeven weken vakantie en deze ben ik genoodzaakt door te moeten brengen in Australië. Ik baal hier behoorlijk van, want het is de zon die mij al om 7.00 uur wakker gaat maken. Verschrikkelijk. Afgelopen jaar was dat ook al het geval, toen was Australië een maand lang op zijn hoede voor ons, mijn vriendin en ik. Geen handschoenen, geen truien, geen sneeuw, geen …..heel veel niet, maar ook heel veel wel!!
Ik droom het nu echt niet meer
Ik ben er vanaf
Het moment dat hij me pillen gaf
Ging ik overstag
De druk voelde ik, van de hele groep
De leider keek me aan, een gemene lach
Is alles wat ik zag
Moe word ik ervan en met mij vele anderen. Niks doen ze. Nergens hebben ze zin in. Ze zijn lui. Het enige dat ze kunnen is rondhangen. Vroeger (een paar maanden geleden) werden ze ook al eens op die oude vingers van ze getikt. Toen terroriseerden zij al een winkelcentrum en nu was die arme Mc Donalds het slachtoffer. Ze blokkeerden de doorgang in de winkel.
Ze horen van de daken te vallen. Je hoort er iemand mee blij te maken. Ik heb het natuurlijk over mussen, dooie mussen. Zelf een mus doden heb ik nooit van gehoord. Na maandag is het doden van mussen niet meer weg te denken in onze samenleving, waar gaat dit heen?
