Fuck politiek Den Haag, Fuck politiek Den Haag!! De muziek stopt en de artiesten walsen van het podium af. Het licht gaat aan en voor me zie ik ongeveer 200 boze, geagiteerde, opgehitste allochtone jongeren tussen de 14 en 25 jaar staan. Woedend lopen ze richting de uitgang van de zaal, terwijl ze luidkeels woorden in de mond nemen die normaal gesproken alleen in medische handboeken voorkomen.
Discussies met jezelf zijn de moeilijkste discussies. Onder het mom van zelfreflectie ben ik ,al een hele tijd, een concurrentiestrijd met mezelf aangegaan. Een eeuwige strijd zonder uitkomst. Ik wil best geloven dat dit voor meerdere personen geldt. En toch worden we er tijdens onze schoolperiode, carrière en pensioen mee doodgegooid.
Het is zo moeilijk, weglopen van wat je het meeste pijn doet. Ik heb het gemerkt.
Treurig, vooraan in tram 3, verkleumd…daar zat ik, met mijn headphone op, luisterend naar Billie Holiday met het nummer “The end of a Love Affair”. De jongens die de tekst kennen weten het. Pijn, verdriet, teleurstelling, schaamte, eenzaamheid na een gelukkige periode. Melancholische gedachtekronkels die al hun kronkels al talloze keren gekronkeld hadden.
