Tunnelvisie

Het raam staat open als een laat januariwindje mijn geurkaars doet flakkeren. Mijn zojuist geïnstalleerde nieuwe versie van iTunes is mijn deejay als hij Bach en Beethoven met een fade out als slap bruggetje aan elkaar last. Mijn Spaatje laat steeds minder koolzuur naar de oppervlakte stijgen als mijn driekwart zware shag naar me lonkt en de vloei van het pakje gescheurde Mascotte mij paait.

Handdoek na de reclame

Ik geef het op. Jarenlang heb ik me ingezet tegen de debilisering van de Nederlandse televisie. Of het nu het podium was dat Pauw en Witteman boden aan Antoine Bodar, de Mohammed Saïd al-Sahaf van het grootste criminele netwerk ter wereld, de RKK. Of RTL Boulevard dat geleid door intrinsiek Lees meer…

Gemeenschappelijk

Het klinkt al als een warm bad wanneer de machinist het omroept: [i]“Dames en heren, het volgende station is Oss. Deze trein rijdt verder als stoptrein naar Den Bosch, maar nu eerst station Oss”.[/i]

Twee minuten gesprek

Waarom schreeuwen we als het zoveelste slachtoffers van nodeloos geweld is vermoord? Waarom schreeuwen we als het controversiële vrije woord een mes in zijn buik krijgt geplant? Waarom schreeuwt de massa als een politicus door zijn knieën zakt? Van het Concert des Levens krijgt niemand een partijprogramma, zo bleek eens te meer. Waarom schreeuwen wij? Boosheid? Woede? Onmacht? Angst? Ik denk het laatste. Want angst mag dan een slechte raadgever zijn, maar het is er wel een van alle tijden.

Schrijf het aan…..Gerard, René en Gordon

Ahum? Heren, mag ik heel even? Arnie Oerlemans dacht op tijd gestopt te zijn. Joop Doderen is gestopt, toch te vroeg. Maar allejezus, wat voor triest Swiebertje-effect willen jullie bereiken zeg!? Drie uitgerangeerde neo-narren die verworden tot een spotprent van hun eigen karikatuur? Daar zou een Deense krant grof geld voor betalen. Maar hé, dit is toch dieptriest? Kom op nou. Daar heeft toch echt ergens een groot STOP-bord gestaan. Niet gezien? Niet willen zien?

Schrijf het aan…..Koningin Beatrix

Koningin Beatrix u had begin jaren negentig “[i]grote bekommernis[/i]” over het debat over euthanasie in Nederland? Dat zegt althans oud premier Martens van België in zijn politieke memoire ‘Luctor et Emergo’. Dat is me nogal wat Koninklijke Hoogheid. Laat ik voor eens en altijd duidelijke taal spreken Majesteit, exact zoals Pim het had gewild: Wij hebben een ijskoningin, een Koningin Iglo! Nee, ik vind u de hoogste stand op de vrieskist van kapitein Iglo. Het pikhouweel van het ijsblokje waarmee Lange Frans door zijn publiek bedankt wordt.

Reclamedoeleinden

[b]’De kracht van reclame is herhaling'[/b], prikkelt vanachter de winkelruit van supermarkt Jan Linders in Noord Limburg mijn netvlies. Ik sta even stil en kijk er naar. Een fractie later merk ik dat mijn maat 44 een tegel vult die al ingenomen is door een lieveheersbeestje. Respectvol geef ik het beestje weer de ruimte. Flarden van gesprekken proberen weer een eenheid te vormen in mijn hoofd. Memoblaadjes, e-mails, de redactievergadering.

Ik vind je lief

Ik vind je lief. Ik vind je liehief. Ik vind joú lief. Ik struin de straten af en volg het dievenspoor. Ja ja ja, bla bla bla. Het succes van de Nederlandstalige zanger ligt niet meer besloten in de staat van dienst, maar in het met studentenbier doordrenkte strotje van Guus Meeuwis. Misselijke puber. Guus is net vader geworden. Nou Guus, ik zal je wat vertellen: Telkens als ik er weer een klassieker heb uitgepoept, word ik telkens weer vader. Je moest eens weten hoeveel kinderen ik op de aarde heb rondlopen! Daar wordt mijn hart pas echt banger van. Ik, de grote Rob de Nijs versus dat Hans Anders montuurtje gesubsidieerd door Maria van der Hoeven. Dat is appels met peren vergelijken. Dat is van Oprah Winfrey verlangen dat ze de sidekick van Catherine Keijl wordt.