Monster!

Van een kleine afstand bekijk ik geheel in de schemer van de ochtend. Her en der ligt textiel verspreid, in het midden bijeenkomend tot één grote hoop chaos. Mijn ogen proberen het te onderscheiden, maar er is geen beginnen aan. Rood, groen, blauw, een rijke schakering van kleuren in een wanordelijk patroon. Er lijkt beweging in te zitten.

Neptuna

Het zand knarst onder mijn laarzen als ik naar de golven loop. Er zijn, in
tegenstelling tot in de zomer, nauwelijks mensen op het strand. Een serene eenzame rust heerst er, ideaal om je hoofd leeg te laten waaien. De golven
zijn woest met grote witte schuimkoppen. Ik loop met mijn hoofd in mijn
kraag, diep in gedachten, langs de branding.

Sprookjespark!

De zon schijnt, maar het is waterkoud buiten. Ik heb de kinderen beloofd om naar het park te gaan om te kijken wat er met de paddestoelen is gebeurd, die we er de laatste keer gezien hebben. Met weinig zin verlaat ik mijn warme huis met twee opgewonden kinderen aan de hand.

God is groot!

‘Bismillah hir Rahmani hir Rahim’

“Mij krijgen jullie niet klein!” Met het zacht glooiende landschap uit mijn jeugd op mijn netvlies, het zaaien van de gewassen, de oogsten, de dorpsmeisjes dansend tijdens het oogstfeest, mijn moeder die de heerlijkste gerechten bereidde… Oh, wat miste ik haar toen ik naar de grote stad gestuurd werd, nadat mijn vader me zó mishandeld had, dat mijn oom besloot de opvoeding over te nemen.

Gladiatoren!

“Goedenavond, dames en heren! Ik hoop dat u er klaar voor bent: De wedstrijd van het jaar! Ik ben uw commentator vanavond, Henk den Lopert. Heel Nederland leeft mee. Onderweg naar de studio zagen alle straten oranje. Het leeft, mensen, het leeft!”

Menselijk

Een indringend geluid… Langzaam probeert mijn geest het te herkennen. Mijn linkerhand gaat, als in een reflex, naar de wekker en brengt hem in dezelfde toestand als waar ik zelf in zit: sluimerstand.

Lust? 3

Zijn werk, het was zijn lust en zijn leven. Iedere ochtend fietste hij de acht kilometer fluitend. Nooit was hij ziek, en ook te laat komen kwam niet in zijn woordenboek voor. Hij was populair, en dan vooral bij de dames.

Ezel!

Augustus, 1991.
Tijdens mijn vakantie in Amerika stroopte ik de muziekwinkels af naar oude Motown-muziek. Daar ik nog niet in het bezit van een computer was, en van het woord downloaden nog nooit gehoord had, vond ik het een goed idee om eens in het land van herkomst op zoek te gaan. Lopend door een muziekwinkel die de grootte had van een complete meubelboulevard, deed ik mijn ontdekking: er hingen koptelefoons waar je de muziek kon luisteren! Dat kende ik nog niet.

Lust? 2

Met een gelukzalig gevoel stak ze een kaars aan, en als gedreven, nog één en nog één, tot de kamer baadde in licht. Ze opende het raam, en met een bijna bezeten blik keek ze naar het spel van de vlammen, die sierlijk bewogen op de maat van de wind. Ze genoot nog na van de show van vanavond, wat hadden de mensen weer genoten.

Lust?

Dagen, uren zat het weer in haar hoofd. “Ik doe het niet” werd afgewisseld met: “Ik kan niet anders, ik moet!” Zuchtend wendde zij zich tot haar man: “Het borrelt weer in me”, zei ze met neergeslagen ogen tegen hem. Met een trieste glimlach zei hij: “Het geeft niet, schat, ga maar!” Enigzins zenuwachtig nam ze een douche, deed haar make up, en spoot een vleugje van haar favoriete parfum op. Ze was geen doorsnee schoonheid, maar absoluut aantrekkelijk.

Gevulde wijnbladeren!

Men neme: 250 gram wijnbladeren (uit pot)
125 gram rondkorrelige rijst
250 gram rundergehakt
verse koriander
zout, peper.

Een tijdje terug zou ik eters bij mij thuis krijgen die ik daarvóór alleen nog maar virtueel ontmoet had! Ik vond het reuzespannend, en besloot dan ook maar eens flink uit te pakken, met mediterrane hapjes. Een van mijn favorieten zijn dan absoluut de gevulde wijnbladeren: veel werk, maar met een smakelijk resultaat.

Sorry zien.

Geroezemoes om mij heen. Ik hoor het niet. Zittend aan mijn tafeltje droom ik weg, iedere keer weer. In een vliegtuig zit ik en ga naar verre landen waar de leeuwen nog los rond lopen. Ik rijdt met mijn motor door de bergen tot ik sneeuw zie. Wat was ze boos gister. Ik heb haar, geloof ik, nog nooit zo boos gezien…