De doos van Roos

De situatie is als volgt: 5 vrouwen in de leeftijd van 30-50, relaxend in het zwembad van een sauna in Limburg. Loom praten we na over de gunstige werking van de zwaartekracht voor onze borsten in het bubbelbad, die, nog geen half uur geleden, fier en monter omhoog dreven.  Er Lees meer…

Vogeltwist – Vogelvrij

“Dolf, wat heb je gedaan? Je snor is gevlogen, ook geen gezicht!”
“Houdt je snavel Hermann, ik had geen andere keus. Die kleine snotaap noemde dit beestje direct bij de juiste naam, de situatie mag niet erger worden dan hij al is, uiterste discretie is nu noodzakelijk.”

Raad wie hij is

(In navolging van Spencer’s luizen en trawant’s frieten, arta’s buiken en vooruitlopend op Nachtzuster’s oproep) Toe aan een nieuwe carrière, besloot hij weer zijn ouwe stiel op te pakken. De kleinkunstacademie leek alweer honderd jaar geleden. Toneelspelen kon hij als de beste. Maar dat was te gemakkelijk. Te weinig uitdaging. Lees meer…

Blijde buiken

(In navolging van Spencer’s luizen en Trawants frieten) ’s Ochtends, om zes uur, na het openen van mijn perfect opgemaakte ogen, ren ik sierlijk van de trap af naar beneden. In één beweging zijn mijn bloedjes van kinderen elk naar een hand gezweefd om meegetrokken te worden naar onze gezellig Lees meer…

Lieve Fem

In jouw brief aan alle CX-ers vroeg jij om elkaar eens vaker te schrijven. Dat vind ik een heel goed idee. Weet je, Fem, dat mijn gedachten minstens één keer per dag bij jou zijn? Vaak zomaar, zonder aanwijsbare oorzaak, meestal in combinatie met de gedachte ‘Ik hoop dat ze Lees meer…

Op orde brengen (2)

Dit is een schrijven als uitgebreide reactie op de column van de heer Brilmans van 24 juni. Goed, volgens enkele woordenboeken betekend ‘taxonomie’ het ordenen, rangschikken en classificeren van de beschikbare kennis in een bepaalde wetenschap. Het is ook perfect mogelijk dat dit rangschikken tot meer kennis kan leiden. Geen Lees meer…

Wat moeten we toch met Harrie?

“Wat moeten we toch met Harrie?” zucht de vrouw vertwijfeld. Ze kijkt haar man met een wanhopige blik aan. Hij zucht diep en kijkt naar de punten van zijn schoenen. “Tja. We hebben nou al van alles geprobeerd. De psychologen weten er geen raad mee, hij is gewoon zo gek als een deur. Spoort niet.” “Maar het is wel mijn kind,” zegt de moeder met een klein stemmetje. “Een raar kind, dat wel, en ook een vervelend kind, maar wel mijn kind. Maar als ik het van tevoren had geweten, dan was ik nooit aan kinderen begonnen.”