Als amateurcolumnistje wacht ik wel vaker op een nieuwsbericht dat me prikkelt. Maar kom op zeg, de Nieuwsklikker roept om de haverklap zuivere ellende waar ik alleen maar heimwee van krijg naar ons ouwe dorpskrantje, waarin slechts de nieuw verworven zwemdiplomagelukkigen werden vermeld. Ja, de Volkskrant Nieuwsklikker, ’s werelds ellende in gelijkmatige doses direct op je scherm.
Het benn’n verwarrende tijden. Verwarring, besloten in het feit dat mensen hun plaats niet meer kennen. De dubbeltjes zijn verdwenen. Waren het maar kwartjes geworden. Dan was er nog sprake geweest van progressie.
[i] Deze column werd mogelijk gemaakt door Desaparecida en Martijn [/i]
Eigenlijk was ik politiek zat. Sinds kort weet ik echter dat het anders kán. Het komt in het rond en het komt in Bambiblik. De oplossing zit besloten in het brein van een voormalige soapster, die haar weerga niet kent. Ronald Reagan, schuif eens op, want ze komt eraan, ’s werelds hoop en ’s werelds toekomst: Georgina Verbaan.
Hierbij verklaar ik, Pim,
[i]- euuuuh Geert -[/i]
mij onafhankelijk van de elite in Den Haag. Ik, Pim,
[i]- he verdomme, oeps, weesgegroet Maria -[/i]
Geert, ben anders.
[i]Zoals de bloesem een voorbode is van het fruit in de zomer, zo zijn wensen en verlangens van mensen een voorbode van hetgeen ze later kunnen realiseren.[/i][size=xx-small]*[/size].
