“Dat is wat ik wil. En of het dan een kans van slagen heeft, dat moeten we dan nog maar zien.” Monique neemt een slokje van haar wijn en speelt met het servet dat kunstig gevouwen naast haar bord ligt. Ze kijkt Michael aan. De ober komt langs om te vragen of alles naar wens is. “Ja, prima,” haast Monique zich te zeggen. “Tja, als jij denkt dat het nodig is, en dat het zal helpen…” aarzelt Michael.
“Nee meneer, we nemen u ogenblikkelijk mee naar het bureau,” zegt de ene agent tegen Michael. Gelukkig mag Michael als ze op het politiebureau zijn aangekomen alsnog zijn telefoontje plegen en zijn sollicitatiegesprek afzeggen. Hij laat even in het midden wat de ‘dringende omstandigheden’ zijn, waardoor hij nu onmogelijk kan verschijnen, maar maakt wel duidelijk dat hij dat later nog uit zal leggen. De politie heeft hem in de auto verteld wat er aan de hand is.
Na het verhaal van Shirley is het stil in de verhoorkamer. Shirley kijkt naar haar nagels en bijt er een los velletje af. Ze kijkt haar verhoorders niet aan, als ze zegt: “Zo is het gegaan, en als jullie me niet geloven dan kan ik het ook niet helpen.” Een van de rechercheurs – de aardige – vraagt vriendelijk: “Waarom zouden we je niet geloven? Zo’n verhaal verzin je toch niet?” Shirley haalt haar schouders op.
Voor de zoveelste keer wordt Monique wakker. Wat hoort ze? Ze stapt uit bed en loopt de babykamer binnen. Met wild kloppend hart kijkt ze in het bedje. Gelukkig. Lisa ligt lekker te slapen. Toch durft Monique haar niet alleen te laten. Ze heeft het geprobeerd, omdat ze zich niet wil laten gek maken door alles dat ze heeft meegemaakt. Gewoon verder gaan met leven; het lukt echt niet. Michael komt met een slaperig gezicht uit de logeerkamer. “Is alles goed?” vraagt hij, terwijl hij luid geeuwt. Monique kijkt geërgerd. “Doe nou zachtjes, ik wil niet dat Lisa wakker wordt.” Even kijkt Michael verwonderd. Tjonge, wat is Monique prikkelbaar! Hij is nu drie dagen thuis, maar er is geen pijl te trekken op de buien die ze steeds heeft. Ook wel logisch, natuurlijk, het is ook niet niks, wat ze allemaal heeft meegemaakt, maar zo nu en dan reageert ze echt overdreven.
Shirley doet net of ze de politieagenten niet ziet. Ze heeft geen idee, of het nou toeval is, dat deze agenten de winkel binnenwandelen, of dat de verkoopster ze heeft gebeld. Meteen verwerpt ze dat idee ook weer. Ze ziet leeuwen en beren! Waarom zou die vrouw de politie bellen? Ze doet toch niks verkeerd? Shirley blijft bij de toonbank staan met haar portemonnee in haar hand. “En? Hoeveel is het? Kan ik pinnen?” vraagt ze. De vrouwelijke agent buigt zich over naar Lisa.
