Moedig kom ik tot een hernieuwd besluit. Ik ga weer afvallen. De spiegel liegt niet. Hij lacht me vierkant uit. Met een treurig gezicht bekijk ik de contouren die nog net binnen het spiegelframe passen. Niet alleen mijn lijf wil zich verstoppen, maar ook mijn gedachten. Schoorvoetend betreed ik in adamskostuum de weegschaal. Rode cijfertjes lichten op en zoeken zenuwachtig het bijpassende gewicht. Shit negentig kilo. Een behoorlijk startkapitaal.
De zomer hinkt op zijn laatste poten. De drukte in de straten neemt weer toe. De laatste vakantiegangers komen thuis. Achterstallige post wordt nageplozen. Oude krantjes worden netjes opgeborgen. Het oud papier wacht geduldig op recycling. Net als kabouter Muts. Die denkt op zijn oude dag stiekem aan een tweede leven.
Het is ruim een jaar geleden dat wijkontwikkelingsplannen in Helmond West bekend werden gemaakt.
Dit had grote impact op wijkbewoners en leidde tot oprichting van een belangenvereniging. Tijd voor een korte terugblik. Eerst een chronologische opsomming van data en feiten om inzicht te geven in acties die zijn ondernomen om de informatie rondom de wijkontwikkelingsplannen helder te krijgen.
Pardon meneer, hoezo ben ik hier klant? Omdat ik hier toevallig door de winkel loop? Dat noem ik nog eens voorbarig. Omdat ik hier toevallig voor u toonbank sta? Absurd. Hoezo, u vindt mij lastig? Ik ben op voorhand noch klant noch lastig. Integendeel. Ik ben een door u zeer gewenste, vriendelijke mógelijke klant. Zodra ik met mijn papieren euro’s om uw oren sla, gaat u spontaan kwispelen.
Vier letters in een woord, vijf parels aan een kroon. Zo wordt een kleine telg groots aangekondigd. Keizerlijk onthaald in een hete zomer in juni 2010. In een Nederland volledig in de ban van voetballende Oranje elfjes. In een verwilderd Nederland op zoek naar een nieuw kabinet. Kleurrijke Vuvuzela’s en ijverige Twitteraars laten luidruchtig van zich horen, kleine Siem is geboren.
