Kippig

Wat prijs ik mij gelukkig. Mijn goddelijk lijf kent gelukkig geen gebreken. Zo strak zit ik in mijn vel. Zo strak dat ik er kippenvel van krijg. Het heeft ook effect op mijn omgeving. Die krijgt van mij geenszins de bibber. Mijn omgeving laat mij de ruimte. Niets liever zwijmel ik wat in de zon. Rollebol wat in het rulle zand. Het liefst natuurlijk met een hanig typje. Een echte machohaan. Zo’n stoer kijkend zwart beest. Glanzend in de stralende zon met de borst vooruit. De zorro van het vogelrijk. Maar helaas. De werkelijkheid is anders. Dream on Hannie. Domme kip. Jouw medekippen treffen het een stuk slechter.

Afvalrace 07: Lacoballade

Mijn pas wordt gescand. De vraag is of ik op de foto lijk. Volgens de juffrouw aan de kassa kan het ermee door. Een schemerig portret opgebouwd uit zwart witte pixels duidt blijkbaar op mij. Mijn neusvleugels beginnen spontaan te tintelen als ik door de glazen klapdeur de azuurblauw betegelde gang betreed. Het chloor slaat op mijn ogen. Ik ben weer wakker. Gauw op zoek naar een hokje dat mij past. Het houten bankje klem ik tussen twee halve deuren en ik ga gauw zitten. Kan niemand mij zien?

Living iPad

Hosanna, eindelijk heb ik haar weten te bemachtigen, the living iPad. Wat zullen mijn vrienden jaloers zijn. Met mijn living iPad kan ik werkelijk alles. Zij is onderhoudsvriendelijk en gemakkelijk in het gebruik. Zeer aantrekkelijk bovendien. Ik kan amper met mijn vingers van haar afblijven. Ik neem haar overal mee naar toe. Zelfs naar het toilet. Verslavend is mijn living iPad. Zij gaat nooit naar bed, en heeft nooit honger. Ze is altijd online en houdt me voortdurend wakker. Ze biedt comfort en amuseert mij.

Helpdeskboy

“Mag ik even uw PC-nummer weten, meneer?”
In lichte paniek staar ik apathisch naar mijn elektronische toverdoos. Met mijn ogen scan ik alle getallencombinaties af die mogelijk mijn PC-nummer zouden kunnen duiden. Securitycode, verpakkingscode, processorcode. Mijn hele PC staat vol cijfertjes. Maar waar kan ik in hemelsnaam mijn PC-nummer vinden?

Oeps

Soms vergeet ik mijn geheugen. Dat is best lastig. Het ligt dan op tafel of gewoon nog in bed. Het wordt me vaak nagedragen. Door mijn vrouw. Die weet er zich anders geen raad mee. Ze onderkent de ernst van mijn geheugenverlies. Want stel je eens voor? Dat mijn geheugen zo maar op tafel blijft liggen of gewoon in bed. Het zou zich geen raad weten met zichzelf. Een geheugen zonder drager is radeloos en bovendien gevoelig voor diefstal.