Een strooien dak, kunstmos rommelig op de bodem gestrooid en een elektrisch lampje achterin gemonteerd. Het rook naar stof en aangebrand dennengroen. Het baby’tje dat scheef in het kribbetje lag had het ouwelijke gezicht van een 6- jarig kind met grote zorgen. Maria met een afgebroken armpje en een sullige Jozeffiguur bogen zich onmachtig naar hem toe. Er achter een os en een ezel. Wat afgebrokkelde schaapjes omgevallen voor de deur.
Ik hoor hem het nog zeggen: ‘Wat er van jou moet worden? Dat wordt nooit wat!’ Met die woorden kon ik het doen, aan het einde van de zesde klas (nu groep 8).
Geef mij je hand, dan neem ik je mee. Praat tegen mij en ik zwijg terug, voel je aan en kijk door maar niet langs je heen.
[i]Je bent.[/i]
Bestaat er iets mooiers, ontzagwekkenders, relativerenders, berustenders, onvermijdelijkers, in zijn grootsheid meest tastbaarst, alomtegenwoordigers, onverschilligers dan de kosmos? Waarom staat de hele wereld met zijn doldraaiend rad van consumptie en economische groei niet vijfmaal daags stil voor beschouwing, betrachting, contemplatie van de elementen, de kosmische pracht, kracht en heerschappij?
