Er zijn twee gebeurtenissen die ik tegenwoordig met Kerst mis.
Met mijn ouders en twee zusjes in ons kleine huisje tompouces eten. En wapenstilstanden.
Het gedempte geluid van mijn voetstappen klinkt door de stille nacht, voor sommige een heilige nacht, maar voor de meeste een stille gedempte.
De sneeuw valt met dikke stevige vlokken uit de grijze hemel, verlicht door de oude jodium straatverlichting, kleurt de hemel oranje en wit.
Iedere stap kraakt in de sneeuw, maar gedempt in de nacht. Rustig wandel ik door het park, de koude avondlucht met diepe teugen inademend, de adem die ik uitblaas drijft als een prachtige wolk, langs mijn blik omhoog.
Ra, ra, wie ben ik? Wat is dat nou voor een vraag? Ik weet het zelf niet eens. Al jaren vraag ik mij af wie spookt er in mijn hoofd en lichaam rond. Het blijft voor mij een raadsel. Ach, op zich is het prettig vertoeven met deze knaap of meid in mij. Ik neem genoegen met best of both worlds. Een stevig hormonenspel giert al sinds jaar en dag door lijf en leden. Ik laat het lekker ‘shaken’. Dan weer man, dan weer vrouw, maar altijd mens. What’s on a human’s mind?
Ze reikt me de laatste kerstbal uit het doosje aan. Te voorzichtig, waardoor ik mis grijp en de bal in honderden minuscule rode scherven op de plavuizenvloer kapot spat. Ze is er helemaal ontdaan van en begint te huilen. Ik zeg dat het echt niet erg is; ze was toch voorzichtig geweest, zoals ik gevraagd had? Ik til haar op, om te voorkomen dat ze haar kleine meisjesvoetjes bezeert aan de glassplinters. Even duw ik mijn neus in haar heerlijk geurende blonde haren en voel ik me de koning te rijk. Wat verheug ik me op Kerstmis, wanneer mijn kleine gezin, omringd door familie, zoveel warmte zal delen.
[i]Wat ga jij doen met de kerst?[/i] Deze vraag komt de laatste dagen onvermijdelijk vaak voorbij.
Met moeite probeer ik mijn aandacht te houden bij verhalen over guirlandes, zelfgemaakte kerststukken, kerstbomen, kerstballen, kerstkaarten, kerst, kerst, kerst.
