Het optuigen van de kerstboom is gebeurd, zonder jou! Die klotelampjes zijn er perfect in gemikt, zonder jou. Het hele huis is gezellig versierd, zonder jou. Cadeautjes zijn gekocht, zonder jou. Alle ellendige voorbereidingen voor een paar gezellige kerstdagen heb ik in mijn uppie moeten klaren. Want jij hebt andere dingen te doen.
Eind van de middag, dé donkere dagen, het schemert en het miezert en de wijn is op.
Dus alle aanleiding voor een wandelingetje naar de buurtsuper.
Het is nog krap twee weken voor K Dday , en overal zie je voor de ramen de lichtjes weer verschijnen.
Het lichaam van Christus. Knielen of buigen. Zingen. Zingen, maar dan zo dat je leven er niet van afhangt.
Ik kon qua toon goed meelomen. De woorden echter kende ik niet. Pa’s kleingeld of wat knopen in de roodfluwijnen pet mikken. Daarna rap iets eten. Het lichaam van Christus. Amen. Eindelijk, nog wat weesgegroetjes waarbij ik halverwege in een onzevader zat.
Hier, neem ook nog een slokkie, nee, niet helemaal opdrinken, ik wil zelf ook nog wel wat.
Jezus, je heb toch nog een fles?
Die is voor morgen, dan is het kerstmis.
Het is guur op het strand en we lopen hand in hand. Zanderige wind vliegt langs onze oren. Een bakje troost dan maar. We nestelen ons in een donkerbruine kroeg. Uit de muziekboxen klinkt weemoedig de hese stem van Tom Waits. In een hoekje tuurt een lonesome soul in zijn glas. Eilandleed druipt van hem af.
