Afgelopen week werd in de kofferbak van een auto een dood kind aangetroffen. Moeder en haar vriend reden op een duister bospad en werden door oplettende agenten aangehouden. Een controle van de kofferbak leverde de schokkende vondst op. Moeder en vriend werden gearresteerd, de baby van vier maanden, die ook in de auto zat, werd ergens ondergebracht. Het doe meisje ging naar de snijtafel van de patholoog-anatoom. Verstikking…
De voorpagina van de Telegraaf sprong in mijn gezicht. Ik moest even met mijn ogen knipperen, moest het hoofd even schudden tot het wakker genoeg was om de vette kop tot me te nemen.
Bijlmerbajes zo lek als een mandje. Voorpaginanieuws. De opening. Herinneringen kwamen naar boven. Ooit was ik dat voorpaginanieuws.
Ik ben een mens van leef en laten leven. Voor mijn gevoel wordt de wereld er beter van wanneer ieder mens de mogelijkheid krijgt om te denken en te vinden en te menen wat hij of zij wil. Dat is naïef, natuurlijk en ik zie mijn omgeving al meewarig glimlachen. Jongen, groei eens op.
Dan ligt daar een kind. Vier dagen geleden ging hij met zijn ouders naar school, bloemen en een zak snoep in de hand. Zijn ogen speurend door de straat naar zijn vriendjes, ook allemaal met hun ouders en eigenlijk met de wens om van ze weg te rennen. Naar elkaar toe, om haastig te vertellen over de vakantie. Om vervolgens ravottend en lachend naar de deur te hollen.
U rookt niet? Nog niet, zult u bedoelen. Wat moet u nou met sigaren? Niets, zullen velen denken en een enkeling zal met een besmuikt lachje denken aan de heer Clinton en wellicht ietwat grimmiger aan de heer Fidel C. te Cuba. Of hooguit dat de naam Morris Tabaksblad enige associatie oproept, maar u vergist zich. U hebt waarschijnlijk alles te maken met sigaren en als dat nu al niet zo is, dan zal de toekomst daar ongetwijfeld verandering in brengen. Want wanneer u hem al niet hebt gehad, krijgt u hem binnenkort. Een sigaar uit eigen doos.
