Een diepe zucht en dan zachtjes blazen. Heel veel kleine belletjes of juist één hele grote. Als kind vond ik het al prachtig om te doen of om naar te kijken. Zeepbellen, die door de wind voortgedreven sierlijk weg zweefden naar een onbekende plek of uiteenspatten op een tak van de boom. Iedereen leeft in zijn eigen zeepbel. Binnen die bel, beleeft ieder zijn eigen problemen. Zo leven we langs elkaar heen, in ons eigen wereldje, waarin onze persoonlijke problemen worden uitgevochten of juist getoond aan de rest van de wereld. Vanuit de isolatie van je eigen bel, zie je hoe anderen worstelen en moet je het dunne vliesje breken om hen te bereiken. De ene bel is sterker dan de andere en soms biedt de dunne wand juist precies die bescherming die je op dat moment nodig hebt.

Vanuit mijn eigen zeepbel, beleef ik de wereld om mij heen. De buitenwereld lijkt even onbelangrijk en niet door te dringen. Maar dan zweeft er een andere voorbij en kruis ik de weg van iemand of iets wat mij raakt. De impact doet mijn zeepbel dan in duizenden, onzichtbaar kleine druppeltjes neerdalen. Ik zie ze niet, maar voel de koelte op mijn huid.

Een droom spat uit elkaar en nieuwe dromen vormen zich, terwijl ik zachtjes in het ringetje blaas. We stappen soms over van de ene naar de andere bel of ontsnappen aan de greep door bewust tegen een boom aan te varen. Veel zeepbellen kunnen tezamen komen als een kluwen en dan op de wind verder zweven, zonder kapot te gaan.

De magie van het bellenblazen, zit in de schoonheid ervan. De kleuren die de zeepbel aanneemt vanuit zijn omgeving en de kracht van het flinterdunne vliesje. Zolang er zeep in het flesje zit, kunnen we blazen en zolang er wind waait, verspreiden de bellen zich in onvoorspelbare richtingen.

De metafoor van de zeepbel is even eindeloos als de fantasie van een kind. Geïnspireerd door die fantasie, beleef ik de metafoor en leef ik voor even in een veilig afgeschermde wereld. Ik waan mijzelf in een zeepbel, op reis over de wereld en geniet van het uitzicht. Ik vergeet even welke zorgen in meeneem in mijn bel, totdat het gewicht mij naar de aarde terugtrekt. Een zachte landing komt keihard aan en de bel spat uit elkaar, als ik geconfronteerd word met de realiteit.

Ik neem een diepe zucht en blaas, opnieuw heel zachtjes….

Categorieën: VEC

Avatar

Fem

"Today is a gift, that is why it is called the present"

20 reacties

Avatar

Meralixe · 1 juni 2012 op 07:02

Samen met Arta (hieronder) gefilosofeerd?
Mooie column !!!

Avatar

sylvia1 · 1 juni 2012 op 07:55

Mooi rond geschreven deze column, met het blazen aan begin en eind, met een andere lading maar toch hetzelfde. Ik vind de bel als metafoor erg mooi uitgewerkt Fem. Gefeliciteerd met deze VEC!

Avatar

LouisP · 1 juni 2012 op 08:14

Vooral de voorlaatste alinea en einde is heel erg bijzonder…

Goed geschreven

Avatar

SIMBA · 1 juni 2012 op 08:20

Je hebt jezelf overtroffen Fem! Mooi gedaan! Veel mooie zinnen, ik weet gewoon niet welke ik moet quoten.

Avatar

Mien · 1 juni 2012 op 08:38

Mooie column. Waterrijk ook. Net zoals de zeepbel bestaat de mens voor circa 65% uit water (afhankelijk van het geslacht). Wat een toeval dat op de dag, voorafgaand aan de plaatsing van jouw waterrijke VEC, in de Efteling een nieuw waterig sprookje uiteen spat. Om zich daarna in prachtige fonteinen onmiddellijk weer op te richten. Een dromerige waterorgie in positieve zin. Dromen op, over en in het water blijft mooi. Zelfs met zeep. Wel uitkijken voor hoge bomen.

Mien

Avatar

Mien · 1 juni 2012 op 08:39

@SIMBA:
Begin eens met één … :hammer:

Avatar

Libelle · 1 juni 2012 op 08:59

Hier kunnen de snottebellen een voorbeeld aan nemen.

Avatar

SIMBA · 1 juni 2012 op 09:27

[quote]Begin eens met één .[/quote]
Nee Mien, dan doe ik die andere tekort 🙂

Avatar

Sagita · 1 juni 2012 op 10:06

Mooie metafoor: de zeepbel die staat voor de kwetsbaarheid van het leven!

Avatar

Dees · 1 juni 2012 op 12:47

Mooi qua metafoor en mooie beschrijvingen. Wel een tip voor in het algemeen, kijk een klein beetje uit met algemeenheden. Dan bedoel ik exemplaren als: “de ene” versus “de andere”, “soms” en “veel”, of “sommige” en “andere”. Je hebt ze niet nodig voor je geloofwaardigheid en ze zijn eenvoudig te vermijden als je erop let.

Avatar

Mien · 1 juni 2012 op 14:22

Eens met Dees. Ik had dat met name in de 2e alinea.

Mien

Avatar

lisa-marie · 1 juni 2012 op 14:45

hij mooi !!!
heb genoten

Avatar

Fem · 1 juni 2012 op 16:06

Dank voor de reacties en Dees voor de tip! Ik begrijp wat je bedoeld, maar moet nog even ‘knutselen’ aan een oplossing… 😉

Avatar

Ferrara · 1 juni 2012 op 22:36

Fem, kijk je even in je inbox.
Ben onder de indruk van deze zeepbel, die absoluut geen zeepbel is.

Avatar

arta · 1 juni 2012 op 23:01

De fragiliteit van een zeepbel gevat in een dijk van een column!

@Dees: Wat een goede tip!

Avatar

DreamOn · 2 juni 2012 op 19:15

Prachtig. Voor iemand die jou niet kent mooi om te lezen, maar ik denk, dat als je een beetje jouw verhaal kent, dat het nog meer impact heeft. Ik vind je een kanje, maar dat wist je al. :wave:

Avatar

WritersBlocq · 2 juni 2012 op 23:12

Prachtige metafoor Fem, en leest als een trein. Ons buurmeisje gooit letterlijk van alles over de schutting – het enige wat welkom is, is haar bellenblaas.

Ik weet niet of het je schrijfstijl is, maar hier en daar lees ik een ‘komma’ die er niet hoort of hoeft te zijn. Hoe dan ook een topper, om vaker deze maand aan te klikken en van te genieten, absoluut!

Adem in, adem uit… pffff…

Avatar

embee · 4 juni 2012 op 22:28

Heeeel mooi weer Fem!!!

groetje van Embee

Avatar

Harrie · 5 juni 2012 op 10:04

Goed geschreven column. Ik waan mezelf in een zeepbel. Daar hoef je geen uitleg meer bij te geven.

Avatar

Neuskleuter · 26 juni 2012 op 12:24

Mooi, Fem! Ben blij dat je de VEC van deze maand hebt! 😀

Weet je dat ik nog steeds graag bellen blaas? Er staat nu zo’n potje in mijn kast… En stiekem doe ik dat ook vaak tijdens het handenwassen. Tussen duim en wijsvinger maak je de prachtigste O’s, die uitkomen tot de mooiste kleurrijke bellen.

Geef een antwoord