Daar zit hij. Vanachter een vaas roze gladiolen houdt hij me nauwgezet in de gaten. Het water waar ze in staan is vuil en ik kan de rotting hiervandaan ruiken.
Bertus heeft samengeknepen gemene blauwe oogjes. Het logge lijf is gehuld in een eenvoudig wit shirt en spijkerbroek. Zijn korte dikke vingers grijpen gespannen in de leuningen van zijn stoel. Nerveus slikkend lees ik in mijn boek. De letters dansen voor mijn ogen. De klok tikt. Elke seconde hoor ik mijn dagen voorbij tikken. Het leven met Bertus glijdt langzaam voorbij.
‘Je denkt weer aan de buurman, hè ?’
De stilte wordt onvermijdelijk verstoord bij het uitspreken van deze woorden. Hij heeft een zware stem. Met een rauw randje. Vroeger deed zijn stem dingen met mij die geen andere stem ooit doen kon. Sex zonder aanraking. De aanraking van zijn stem werkt nu als een slag in mijn gezicht.
‘Als ik eventjes weg ga, lig jij met hem in bed.’
Hij stampt met een voet op de grond om zijn woorden kracht bij te zetten.
Ik zwijg, richt me op en neem de volle asbak van het dikke tafelkleed. De buurman speelt geen rol. Vroeger niet en nu niet. Alleen dan in het hoofd van mijn man.
Op de achtergrond zingt Koos Alberts, zijn nieuwe favoriete artiest, luid jengelend over ontrouw en verdriet.
‘Nou?’ gilt Bertus, en als mijn antwoord uitblijft, slaat hij met zijn vuist op een oud kastje, dat ooit van mijn moeder is geweest.
‘Ga je kleiduiven schieten zaterdag?’ probeer ik neutraal te vragen. De vrouw van de GGZ raadde me aan om van onderwerp te veranderen wanneer de spanningen weer hoog op zouden lopen.
‘Hoezo? Heb je zelf plannen dan?’
‘Nee, Bertus.’
‘Ik ga niet schieten.’
Hij blikt gemelijk naar buiten. Voor het ongeluk was hij vrolijk, hartelijk en liefdevol. Nu geniet hij nergens meer van, omdat het niet meer kan.
‘Ik geloof je toch niet. Jij gaat ervandoor met de buurman,’ zegt hij dan en staat op.
‘je gaat vandaag of morgen weg, ik weet het zeker.’
‘Je ziet dingen die er niet zijn,’ leg ik uit met de moed der wanhoop.
Elke dag moet ik herhalen wat hij echt niet meer begrijpt. Maar het heeft helemaal geen zin, want Bertus gelooft niet wat ik hem vertel. Ongelooflijk hoe een val op het hoofd een mens veranderen kan.
Onze trouwfoto staat op de kast. Twee gelukkig lachende mensen, poserend aan het strand. Onwetend van de rampspoed die voor hen lag. In goede en slechte tijden samen. Dat hebben we elkaar toen beloofd.
22 reacties
Meralixe · 17 augustus 2016 op 18:29
Ook hier sukkel ik een beetje met de ‘ik’ vorm. Telkens zie ik de NicoleS met de vele typetjes. Het is zodanig geschreven dat het wel eens autobiografisch zou kunnen zijn. Dergelijke verhalen laten dan een spoor van onbehagen achter :confused:
NicoleS · 17 augustus 2016 op 18:32
Maar in boeken gebruikt men toch ook de IK vorm? Het ligt toch echt aan jou denk ik. Vind je nog wel IETS goed aan mijn werk????????
NicoleS · 17 augustus 2016 op 18:33
Dazed and confused too???
Meralixe · 17 augustus 2016 op 18:44
Echt een verkeerde interpretatie van mijn reactie hoor. Het verhaal is zo danig goed geschreven dat het schuurt, zodanig realistisch meegegeven zodat ik de NicoleS voor zo ver ik die nu ken niet wil vereenzelvigen met die dame die je er schetst.
NicoleS · 17 augustus 2016 op 18:48
Aha. Dat haalde ik inderdaad niet uit je commentaar. Goed dat je dit toch er bij zegt. Tja ik schrijf zo. Af en toe probeer ik in de derde persoon te schrijven voor de afwisseling. Toch snap ik je wel hoor. Hier en daar zit er wel iets autobiografisch tussen. Dit is echter niet een verhaal dat op mij gebaseerd is. Ik ben het niet echt.?
Esther Suzanna · 17 augustus 2016 op 18:40
Nicole, ik vind dit heel erg mooi. *not confused*.
Zo klein, zo puur. Mooi.
NicoleS · 17 augustus 2016 op 18:40
Thanks Esther Suzanna?
Ferrara · 17 augustus 2016 op 21:56
Schrijven in de ik-vorm maakt dergelijke verhalen juist sterk.
Blijkbaar weet jij je goed te verplaatsen in verschillende personen. Onbehagen heb ik nog niet gemerkt.
NicoleS · 17 augustus 2016 op 22:04
Dank Ferrara?
Mien · 17 augustus 2016 op 23:31
Goed in ik gekropen. Het brengt de buitenstaander heel dichtbij. Op de huid gelezen. Knappe column. ?
NicoleS · 18 augustus 2016 op 08:21
Dank Mien?
Bhakje · 18 augustus 2016 op 07:36
Een kippenvel-column. Erg goed geschreven over een gevoelig onderwerp, een onderwerp waar veel mensen liever niet over praten. Chapeau!
NicoleS · 18 augustus 2016 op 08:21
Dank Bhakje?
StreekSteek · 18 augustus 2016 op 09:27
Het valt me op hoe vaak stukjes op dit forum worden gelezen als autobiografische bekentenissen. Als dat zo was, dan waren zelfs negen kattenlevens voor de beste auteurs volstrekt onvoldoende. Dit onderwerp kan niet dichterbij komen dan door het vanuit ego te schrijven. Schuren en onbehagen aan den lijve ondervonden. Dat had nog sterker gekund door het wat minder als een observatie neer te zetten en de rauwe kant in bijvoorbeeld gedachten en fysieke reacties nog intenser te maken. Desondanks is de gekozen weg ook prima. Compliment.
NicoleS · 18 augustus 2016 op 09:30
Dat is een goede feedback voor toekomstige verhalen. Dank Streek.?
Ferrara · 18 augustus 2016 op 11:36
Nicole, mag ik hier even off topic inbreken voor een antwoord aan Streek-Steek. Professioneel commentaar geven is niet iedereen gegeven, jij kunt dat. Aanwinst voor de site, kunnen we veel van leren
van Gellekom · 18 augustus 2016 op 11:15
Prachtig geschreven Nicole. Top!
NicoleS · 18 augustus 2016 op 13:10
Dank voorje reactie, van Gellekom!
Snarf · 18 augustus 2016 op 11:28
Krachtig gebruik van taal. Machtig mooi geschreven!
NicoleS · 18 augustus 2016 op 13:13
Dank Snarf!
Blanchefort · 19 augustus 2016 op 03:02
Ik vind het een pareltje. Ook denk ik dat sommige mensen die alleen maar kritiek leveren dat doen omdat ze geconfronteerd worden met hun eigen gebrekkige stijl van schrijven.
NicoleS · 20 augustus 2016 op 08:17
Dank Blanchefort?