Haar make-up doos ligt geopend op tafel. Bedachtzaam pakt ze de juiste kleur. Ze reikt haar hand richting mijn gezicht en zorgvuldig kleurt ze mijn lippen rood. Haar lippen bewegen mee alsof ze haar eigen spiegelbeeld voor zich ziet. Als versteend sta ik voor haar en onderga gelaten de betovering die zich binnen nog geen half uur heeft voltrokken. Anne, mijn grote zus, kijkt inspecterend langs mijn lichaam naar beneden en trekt een plooi in de jurk recht. Een mottenballenlucht hangt als een aura om mij heen, maar dat schijnt niemand te deren. Ik had vanmiddag uren gezocht naar passende kleding in een oude dekenkist op zolder. Zelfs mijn eigen babykleertjes vond ik er nog terug. Een hartjesjurk die mijn moeder jaren geleden gekocht had, uit schaamte nooit gedragen, kwam onder uit de kist te voorschijn en leek geschikt.
Anne verdwijnt uit de kamer en komt even later trots terug met de keukenspiegel die ze me dwingend voor houdt. Na een vluchtige blik beantwoord ik haar innemende lach met het trekken van een grimas. Onzeker zoek ik de ogen van mijn moeder die me bemoedigend toelacht. Mijn vader zit als altijd in zijn rookstoel, werpt even een blik omhoog maar duikt weer weg in zijn krant.

“Nou, veel plezier hoor”, roept mijn moeder mij na, “en hoe laat ben je thuis?” Ik trek de deur achter me dicht zonder te antwoorden. Gelukkig is het al bijna donker en is het niet ver lopen naar school. Ik blijf dicht langs de hagen van de voortuinen, tevergeefs verschuilend. Een buurman even verderop verlaat net zijn huis en bekijkt mij meewarig. “Zo’n grote knul in een jurk, haha. Ben jij nou een vent?” Zijn woorden verpletteren mij als door een mokerslag. Ik durf niet op te kijken en versnel mijn pas.
Wie bedenkt ook zoiets; moet ik als vrouw verkleed naar school. Mijn vrienden zullen ook wel denken, als ze al komen. Vanmiddag leek het me nog wel leuk maar ik hou eigenlijk helemaal niet van carnaval. Was ik maar thuis gebleven. Nu kan ik niet meer terug; mijn zus heeft zo haar best gedaan. Twijfelend tussen voor- en achteruit loop ik verder.

De school naderend hoor ik verstomde hoempapa-geluiden, verwaaid door een stevige bries die bijna de pruik van mijn hoofd rukt. Deed die dat maar; ik zie er toch niet uit zo? Met een gezicht op onweer betreed ik de trap naar de hoofdingang, gelukkig is er niemand die me ziet. Aan het einde van de hal is het trappenhuis met zijn brede betonnen treden waarover ik dagelijks van klas naar klas ga, onopvallend tussen honderden andere kinderen. Bovenaan de nu verlaten trappen wacht de aula waar het feest in volle gang is. Stel dat ze mij uitlachen! Verlamd door onzekerheid zoek ik een uitweg.

In de hoek van de hal zie ik de nu onverlichte gang naar de gymzalen. Schichtig rond kijkend snel ik richting klapdeur en vlucht naar binnen. Achter mij hoor ik het zwiepende geluid van de sluitende deur wegebben in de holle ruimte. Ik verstop mij achter een van de steunberen van het door het feestgedruis schuddende gebouw. Langzaam met de rug tegen de muur laat ik mij door de knieën zakken en zoek tevergeefs de geborgenheid van de moederschoot. Minutenlang, of zijn het uren, zit ik in die houding, worstelend met mezelf. Kon ik maar verdwijnen, oplossen in het niets. Een beangstigende paniek neemt de overhand. Ik kan hier toch niet de hele avond blijven zitten? Tranen onderdrukkend zoek ik een oplossing. Ik kan kiezen: dwalen door het verlaten gangenstelsel van het enorme schoolgebouw of de confrontatie aangaan.

Met vegen in het gezicht richt ik mij weer op. Ik verlaat deze martelgang en raas resoluut met zevenmijlsstappen de trappen op. Door de glazen klapdeuren van de aula komt het geluid van een hossende mensenmassa mij tegemoet. Ik tover een smile op mijn gezicht en met een ferme zwaai gooi ik de deur open……..


KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

14 reacties

WritersBlocq · 4 augustus 2005 op 17:10

[quote]…….. [/quote]
Wordt vervolgd dus!!! Egwel ennieanders! Heerlijke carnavalskraker heb je geschreven, in die liedjes zit ook altijd een smile en een traan.

Eddy Kielema · 4 augustus 2005 op 17:30

Je bent één van de weinigen op CX, Kawa, die de spanning in een column bijzonder goed weet op te bouwen. Ook deze column is weer een schoolvoorbeeld van hoe je de lezer tot het laatst in spanning houdt!

Geertje · 4 augustus 2005 op 17:35

[quote]Ik tover een smile op mijn gezicht en met een ferme zwaai gooi ik de deur open…….. [/quote]

Het verhaal heeft mij betoverd 😀 met een echte cliffhanger. Wil weten hoe het verder gaat :laugh:

klungel · 4 augustus 2005 op 18:02

Zucht, ik zal uren moeten wachten…

😉

Wright · 4 augustus 2005 op 19:36

Prachtig opgebouwd, inderdaad!
Als lezer word ik vanaf de eerste zin meegenomen en kijk over je schouder mee, knap staaltje!
Persoonlijk vind ik het verhaal wel af zo en laat de rest liever aan de fantasie over.

Li · 4 augustus 2005 op 19:59

[quote]Persoonlijk vind ik het verhaal wel af zo en laat de rest liever aan de fantasie over.[/quote]

Nee,ik wil meer!
Dit verhaal schreeuwt om een vervolg 😮

Ik vrat de tekst bijna op van spanning 🙂

Li

KingArthur · 4 augustus 2005 op 21:56

O mijn god NEE, carnaval! Kan me je dilemma levendig voorstellen. Wel een apart moment om met dit onderwerp juist nu te komen. Ben je toevallig afgelopen weekend in Rotterdam geweest?

Ben het hier eens met Wright. Einde is juist goed zo. Fantasie van de lezer mag ook best een loopje nemen.

Dees · 4 augustus 2005 op 21:57

Doet u mij ook maar het vervolg. Inderdaad, prachtige opbouw, alleen lamenouniehangen aan die klif 😛

sally · 4 augustus 2005 op 22:41

[quote]Minutenlang, of zijn het uren, zit ik in die houding, worstelend met mezelf. Kon ik maar verdwijnen, oplossen in het niets. Een beangstigende paniek neemt de overhand. Ik kan hier toch niet de hele avond blijven [/quote]

Om gek van te worden die onzekerheid.
Prachtig, aandoenlijk geschreven.
Weer een genot om te lezen, net als al je andere columns.
liefs
Sally

klungel · 5 augustus 2005 op 08:23

Je laat me toch niet zooooooo lang wachten.

Toch?

bert · 5 augustus 2005 op 10:34

[quote]Als versteend sta ik voor haar en onderga gelaten de betovering die zich binnen nog geen half uur heeft voltrokken.[/quote]
Onwijs mooi beschreven jeugdherinnering. Of is het een jeugdtrauma?

Troy · 5 augustus 2005 op 11:38

Weer erg goed en spannend geschreven. Het lijkt op een passage uit een boek…Een vervolg is niet noodzakelijk denk ik. Mijn fantasie heeft in ieder geval al de rest van het verhaal ingevuld 🙂

Grt Troy

Louise · 5 augustus 2005 op 12:55

Deze is mooi:
[quote]Twijfelend tussen voor- en achteruit loop ik verder[/quote]
Eén grote spanningsboog, dit verhaal.
In principe is het verhaal helemaal af. Een mooi einde.
Maar daar in dat feestgedruis met jurk en make-up zou een mooi item zijn voor een nieuw verhaal 😀

KawaSutra · 5 augustus 2005 op 22:49

Dat was wel het laatste dat ik verwacht had: een roep om vervolg. De verdeelde kampen zijn aardig in balans dus dan zal ik zelf de knoop doorhakken: er komt geen vervolg.
Het thema was natuurlijk de schijnbaar onoverbrugbare twijfel in het hoofd van een beginnende puber. Uiteindelijk blijkt het dan allemaal ver overtrokken te zijn geweest.
Maar ik denk dat ik in de toekomst Louise nog wel tegemoet kan komen. Ik heb nog ideeën zat.
En King, je hebt gelijk; het momentum had beter gekund. Maar ik interesseer me net als jij nauwelijks voor carnaval dus ik weet eigenlijk amper wanneer het gehouden wordt.

Ieder bedankt voor de positieve reacties. 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder