Dit lied was altijd al een protestlied. Hoe toepasselijk dat vorig jaar een internetactie werd gestart, om dit bijna twintig jaar oude nummer als ‘Christmas Number One’ in de UK singles chart te krijgen. Dit om te voorkomen dat er voor het vijfde opeenvolgende jaar een X Factor-winnaar op één zou belanden. En natuurlijk lukte dat. Met dit nummer lukte eigenlijk altijd al alles. Ik heb nooit geprobeerd te vliegen, maar ik weet zeker dat ik met deze muziek luid op de voorgrond, best een eindje op zou kunnen stijgen. Er was meer, veel meer helende muziek, ik heb er lades vol van, maar dit is zonder twijfel het allerbeste lied voor de gekwetsten, de machtelozen, de genegeerden. Hoe ruig en hard ook, dit lied is niet voor macho’s, nooit geweest ook. Het roept te veel emoties op, het masker valt geheid. Dit lied is voor die met de pijn die maar langzaam slijt.

De beste feesten in de jaren negentig eindigden ermee. Het uit duizenden te herkennen intro met die vier korte erupties van drum, gitaar en bas, gevolgd door het onheilspellende, maar vooral ook geniale basloopje, waarna de koebel het ontladen van het muzikale energieveld aankondigt.

Al is het een protestsong tegen racisme in het leger en de politie, voor mij is het vooral een bevrijdingslied. Het verzachtte de oorlog in mezelf, heelde de fikse wonden die mijn jeugd sloeg, schaafde wat van mijn zelfopgelegde rigide discipline.
Hoe louterend was de verbondenheid met vrienden die exact hetzelfde bevrijdingsgevoel beleefden. Of de herkenningsblik van onbekenden die je tijdens het headbangen een paar seconden ving. Al ritmisch springend wisten we zeker dat we ons nooit meer door iemand lieten vertellen wat te doen. Of het nu de pijn was van een liefdeloze jeugd, destructieve relatie, verwaarlozing of misbruik, alles vond een uitweg in het opzwepende ritme, gecombineerd met de oh zo eenvoudige, maar uiterst effectieve tekst.

Nu, bijna twee decennia later, kom ik nog wel eens op een feest waar het ouderwets knallend eindigt. De vuist gaat vanzelf de lucht in, de roep om bevrijding overspoelt me en ik kan niet anders dan wild bewegend in de muziek opgaan. Nog steeds zó lekker, zó bevrijdend.

Oud zeer? Sentiment? Of doe ik nog steeds te vaak wat van me wordt verwacht?

Categorieën: Thema column

13 reacties

LouisP · 8 november 2010 op 13:19

Silvia1,
prachtig stuk…

“Ik heb nooit geprobeerd te vliegen, maar ik weet zeker dat ik met deze muziek luid op de voorgrond, best een eindje op zou kunnen stijgen.”

louis

lisa-marie · 8 november 2010 op 13:33

Het is zeker prachtig maar ook ik dacht eerst aan Sylvia1 maar neig toch naar Anti.

Ma3anne · 8 november 2010 op 13:58

Dit gaat volgens mij over “Killing in the name of”. Wie dit geschreven heeft? Ik denk, Schorpioen.

Harrie · 8 november 2010 op 14:14

Bono of toch Jim?

Avalanche · 8 november 2010 op 16:11

Sylvia of Anti… ik twijfel. Ik weet niet over welke song dit gaat (o.k., ik ga me schamen) maar vind het wel een prachtige column.

arta · 8 november 2010 op 16:20

Okee, bij deze weet ik het zeker: Sylvia1, denk ik 😀
Het lied weet ik niet…

pally · 8 november 2010 op 17:22

Ik neig naar Ont. :eh: Sylvia1 lijkt me nog te jong om over 20 jaar geleden te spreken…
De song; geen idee

groet van Pally

Chantalle · 9 november 2010 op 07:48

Het lied is Killing in the Name of, van Rage against the Machine.
De schrijver van dit stuk: Ik denk een man, ik heb alleen geen idee welke.

Mien · 9 november 2010 op 08:10

Feestjes in de jaren negentig met gebalde vuisten.
Ongetwijfeld ragebollen tegen machientjes.
A long long time ago. Bye bye Miss American Pie.
By Sylvia1999.

Mien

Schorpioen · 9 november 2010 op 20:40

[quote]hoho Schorpioen, Gothic en Rage against the machine hebben echt helemaal niks met elkaar en volgens mij willen ze dat allebei zo houden.[/quote]

Ik vermoed dat “we” nadere uitleg krijgen van de persoon aan wie bovenstaande quote toebehoort…
“We” krijgen muziekles.

:toeter: :oeps:

Frans · 9 november 2010 op 22:13

Ik heb net Killing in the name of maar eens via youtube beluisterd. Daar ben ik dus gewoon te oud voor. Ik ben blijven steken bij Welterusten, mijnheer de president en Wasted words. Om een paar prostetliedjes van Nederlandse makelij te noemen.

DreamOn · 9 november 2010 op 23:15

Anti.
Duidelijke zaak…
En een mooie column!

Anti · 9 november 2010 op 23:58

@ Schorpioen: 😆 Hoho Schorpioen, je kunt niet de hele tijd maar grappig gaan lopen doen 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder