Bezuinigingen

Het is vroeg. De winkel opent zo meteen. Er staan twee mensen bij de prikklok.  Slechts één minuut te laat in klokken wordt afgestraft met een schriftelijke reprimande. Het is verplicht om vijf minuten voor opening, in bedrijfskleding, op de werkvloer aanwezig te zijn.  Nerveus lik ik met het puntje van mijn tong tegen mijn rauwe bovenlip. De deur van de bedrijfsleider staat op een kier. De geur van pas gezette koffie en kruidige aftershave kringelen mijn neusgaten in. Door het raampje vang ik een glimp op van Marina, een collega van de kassa afdeling. Haar gezicht ziet rood. De baas zit in zijn speciaal voor hem gemaakte aerodynamische leunstoel.

Na het klokken snel ik naar beneden. Omdat ik opgeleid word tot hoofd caissière snel ik naar het kantoortje. De lades zijn geteld door Ria, die mij begeleidt. Ze vertrekt binnenkort naar een ander filiaal. Het kantoor stinkt naar rook en vers zweet. Ik neem plaats naast Ria en probeer bij haar gezicht weg te blijven. Ze stinkt uit haar mond. Het is een weeë, rottende geur.

Ria is bezig. Op het computerscherm zijn grote kasverschillen te zien. Zenuwachtig neemt Ria een haal van een sigaret. Kasverschillen worden haar door de baas aangerekend. Met een puntige bruine vingertop tikt ze op het scherm tegen een bedrag van honderd euro. Kassa negen komt te kort. Maar kassa acht heeft negentig euro over.
‘Hmmm,’ mompelt ze.
Ze schuift haar stoel naar de lades en neemt een briefje van vijftig en twee briefjes van twintig euro uit de la van kassa acht.
‘Waarom doe je dat?’ vraag ik.
‘Kasverschillen gelijktrekken doe je zo,’ is het antwoord.
De bel gaat en ik haast me naar de winkel. Marina zit achter de kassa. Ze heeft rode ogen.
‘Heb je gehuild?’ vraag ik.
‘Ik ben ontslagen, en hoef na vandaag niet meer terug te komen,’ snuft ze.
De levensmiddelen vliegen over de band en sommige artikelen worden niet gescand doorgeschoven. Marina heeft vandaag de concentratie van een kolibrie.

Er is een enorme rij ontstaan voor de kassa’s, waar nauwelijks ruimte voor is. Sommige mensen staan half in de schappen gedrukt te wachten, terwijl andere winkelende klanten hen proberen te passeren. Een volle container staat er verlaten naast. Er is geen extra personeel om bij te draaien. Hier moeten we het mee doen. Achter me trekt een vrouw aan mijn jasje.
‘Deze Bloemkool is een dubbeltje goedkoper volgens het krantje,’ spreekt ze boos met consumptie. Ik veeg met mijn mouw over mijn natte gezicht.
‘Dieven zijn jullie.’
Ik overhandig de vrouw haastig haar dubbeltje. Een man met rood gezicht en een dikke buik in een te strak overhemd roept naar me.
‘Komt er nog iemand? Of moet ik het zelf doen?’
Vriendelijk blijven. Een klein kind begint doordringend te huilen en er valt een pot mosterd van de kassaband met een luide klap. Overal ligt glas. Klodders mosterd hangen aan de schappen en de mandjes.

Dan begint Marina te snikken. Ze staat op, rent naar de uitgang en verdwijnt naar boven, de klanten achterlatend met een berg boodschappen op de band. Er is niemand om haar werk over te nemen. Daarom ga ik maar  kassa te draaien. Ria is kwaad, want nu moet zij de boze klanten helpen.
Ik reken de krant af. Premier Rutte staat lachend op de voorpagina. Helaas valt er hier weinig meer te lachen.