‘Animail’ – een uitgave van het Haags Dierencentrum dat ik met een paar euro per jaar steun – lag op de deurmat toen ik eind vorig jaar na een saaie werkdag thuiskwam. Met verkleumde vingers raapte ik het op en handenwrijvend las ik de dik gedrukte letters op de voorpagina: Dringend gezocht: pleegopvang voor onze bibberbeertjes en schrikdraadjes. Het bloed gierde door mijn handen, die nu van opwinding trilden en niet meer van de kou. “Dit ís het!” riep ik tegen niemand. Ik wil mij niet meer aan een poes binden totdat de dood ons scheidt. Toch wil ik ook niet helemaal geen kat meer. Pleegopvang dus, de gulden middenweg! Ik maakte een afspraak met Irene van de projectkatten-opvang en kreeg na aan een uitvoerig vragenvuur onderworpen te zijn een rondleiding. De volgende dag belde zij mij op met het fantastische nieuws dat ik twee katjes op kon komen halen. Eerste kerstdag was het zover: Scooty, een zes maanden jong poesje dat voor zwart-wit moest doorgaan en Fleuria, half zo jong, met een ruig cypers-wit jasje aan mochten bij mij thuis vakantie komen vieren.

Na twee weken bleek Fleuria te hoog gegrepen voor Scooty. De kleine tante was veel te temperamentvol en is weer terug naar Den Haag. Onderweg daar naartoe vergezelden mijn tranen ons. Afscheid nemen en ik zullen nooit vriendjes worden. Fleuria hield zich flink in haar reismandje en toen ik haar ondeugende, zelfverzekerde blik ving, voelde ik dat het met haar wel snor zat. ‘Laat los laat lós!’ repeteerde ik in mijzelf.
Na een korte observatieperiode zit Fleurtje in de grote kattenkamer waar vraag en aanbod met elkaar kunnen kennismaken.

Scooty heeft veel meer tijd nodig, en die krijgt zij ook. Zij vindt mensen nog steeds doodeng. Vreemd is dat niet, als je je in haar inleeft en realiseert dat ze als een crimineel werd opgepakt, in een cel gestopt, gesteriliseerd, tekenvrij gemaakt en ontwormd. Meer zwerfkatjes werden zo uit haar leefomgeving gehaald die binnenkort wordt platgegooid. Het klinkt heel hard, maar het is niet anders. Wij willen meer huizen, dus moeten de huidige bewoners hun he(i)l elders zoeken.

In het asiel wordt tussen de normale werkzaamheden door alles uit de kast getrokken om dit soort poezen te laten transformeren in aangename schootlobbesen. Dat duurt lang, soms zelfs een jaar. Ze krijgen allemaal een kans: niks geen spuitje zoals de geruchten vaak gaan.

Mijn haren zijn een stuk grijzer geworden door alle zorgen die ik heb gehad. Scooty’s haren niet, integendeel. Het kortgeleden nog doffe, grijsachtige zwart en gelige wit ligt nu glanzend zwart-wit te pronken in haar mandje. Haar angst weekt zich los en maakt stapje voor stapje plaats voor vertrouwen.

Maar hoe nu verder? Van die gedachte alleen al springen de grijze haren massaal uit de wortels op mijn schedel. Daaronder kraakt het, hersenspinsels maken overuren. Ja, bindingsangst, ik heb het en durf het eindelijk te bekennen. Ga ik die angst met Scooty’s hulp overwinnen? Leren binden om vervolgens weer los te laten, zoals zij ook haar angst aan het loslaten is en zich aan mij, dus mensen, leert binden? Pootje in handje, tijdelijk, of… toch maar tot de dood ons scheidt?

Categorieën: Liefde

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

17 reacties

Eddy Kielema · 15 maart 2006 op 17:16

Goed om te weten dat dieren, net als mensen, ook bindingsangst kunnen hebben! Zo gek is dat dus niet. 😉
Prima begin, Pauline, van een (ongetwijfeld) boeiend feuilleton!

Dees · 15 maart 2006 op 18:34

Ik ben dol op je vakantiekatten. En ook als ze permanent op vakantie gaan 🙂

Leuk dat je er een reeks van maakt, ben benieuwd.

Mosje · 15 maart 2006 op 19:57

Ik heb je door hoor, WB. Dit is een op het verkeerde-been-zet-column. Voor “katten” te lezen: “mannen”.
Heel knap gedaan.

😛

DriekOplopers · 15 maart 2006 op 21:30

“Pootje in handje” vind ik zo’n lief stukkie…

Hartverwarmende column.

Driek

Li · 15 maart 2006 op 22:40

[quote]Mijn haren zijn een stuk grijzer geworden door alle zorgen die ik heb gehad. Scooty’s haren niet, integendeel. Het kortgeleden nog doffe, grijsachtige zwart en gelige wit ligt nu glanzend zwart-wit te pronken in haar mandje. Haar angst weekt zich los en maakt stapje voor stapje plaats voor vertrouwen[/quote]

Deze alinea springt er helemaal uit. Supergoed vind ik die.;-)

Bijou loert vanuit de kattenhemel spinnend naar zijn bazevrouwtje. Ze is trots op je. Zeker weten 🙂

Li

Ma3anne · 15 maart 2006 op 23:39

*Zucht*
Wat mooi beschreven, WB.

Ik begrijp je gevoel helemaal. Wij hebben op dit moment Koen de logeerhond in huis en hij is zo leuk en zo lief, dat ik er nu al tegenop zie dat hij weer weg moet over een paar weken. Maar ik probeer toch te genieten van dat bijzondere gevoel dat hij geeft, door zich aan ons te hechten.

Híj heeft totaal geen bindingsangst en daar leer ik van… ja, hrknbr…..

WritersBlocq · 16 maart 2006 op 08:03

[url=http://community.webshots.com/myphotos?action=viewAllPhotos&albumID=529200693&security=bmOpVs]Hier[/url] is nog een fotolink naar de meisjes. Dan zie je een klein beetje het verschil tussen ‘voor’ en ‘na’, woehaha, ze kunnen zo in de Viva.
Lief, de reacties! Kopje (koffie/thee?) van mij 🙂

Wright · 16 maart 2006 op 09:36

[quote]Ja, bindingsangst, ik heb het en durf het eindelijk te bekennen. [/quote]
Bindingsangst of verlatingsangst? Het lijken tegenovergestelde maar de angst om verlaten te worden lijdt vaak tot bindingsangst. Ik vind het geweldig hoe jij je inzet voor deze snorremansen.
En doe mij maar een bakkie… 😉

Eddy Kielema · 16 maart 2006 op 09:58

Leuk, die foto van de dames! [url=http://community.webshots.com/photo/529200693/1532289923077684044hTBbgM]Deze[/url] is een mooie combinatie van bindingsangst en nieuwsgierigheid! 😉

Troy · 16 maart 2006 op 10:11

Mooie column en groeten aan Scooty 😉

Kees Schilder · 16 maart 2006 op 10:42

[quote]Van die gedachte alleen al springen de grijze haren massaal uit de wortels op mijn schedel[/quote]

[url=http://www.drogisterij.net/index.php?menuopen=&mode=produktinfo&artnr=3150805&bladeren=5&prodindex=1]anti-grijs.Just for men[/url]

Als kattenliefhebber leef ik met je mee.Het is triest om die katten soms te zien in de asiels.
Geweldig geschreven

KawaSutra · 16 maart 2006 op 17:53

Petje af voor jou en je mooie column!

WritersBlocq · 16 maart 2006 op 19:53

Inderdaad Eddy, in beide reacties heb je gelijk.
De reeks van de kattenfeeks Dees! Binnenkort is deel 2 aan de beurt en eh, wanneer neem jij een vakantiekatje?
Mosje jij bent echt nog gekker dan ik!
Driek, dank je wel, het is ook zo lief als je eenmaal dat vertrouwen gewonnen hebt en zelf een aai krijgt. Ja, àls… maar tijd en datum geven poezen er niet bij pfff…
Li, Bijou heeft de regie in pootjes, egwel ennieanders 😉
We leren altijd nog hè Ma3, bij mijn volgende project doe ik een bak eendagsvliegen 😀
Wright beide angsten zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, absoluut.
Groetjes terug Troy, vandaag heb ik Ginny nog gesproken van het asiel, álle katjes geven heel CX de groetels.
Ja Kees, en toch is het daar niet slecht. Voor een asiel dan, echt waar. Daarover een andere keer meer, denk ik. Gelukkig is die link just for men 😮
Ik heb je petje gevangen Kawa, hij staat schattig, en zelf gooi je er ook absoluut niet met de pet naar!
Groetjes, Pauline.

pepe · 16 maart 2006 op 20:41

Ook al kende ik hem al, hij blijft lief, leuk… enz.

Als ik een kat was… 😉

sally · 16 maart 2006 op 23:56

Hoi WB, Nog geen reaktie van mij want ik moet bekennen dat bij het woord kat me de haren al ten berge rijzen. En dat wekt niet echt sympathie bij een kattenliefhebber natuurlijk.
Maar desalniettemin, weer prachtig geschreven zoals we van je gewend zijn.
Liefs Sally

KingArthur · 17 maart 2006 op 16:12

Snap er niks van. Mijn eerste reactie staat er niet. Goed, wat ik dus tikte: Gewoon aankijken hoe het verloopt en daar niet te veel vragen bij stellen. Wel mooi dat je een middel hebt om van je grijze haren af te komen. Zou nog eens goud geld op kunnen leveren.

Mup · 18 maart 2006 op 21:34

Kan niet anders dan me aansluitem bij alle voorgaande reactie. ik volg je feuilleton al op je site, maar hij is leuk genoeg om nog eens te herlezen!

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder