Na vijf weken heb ik Scooty teruggebracht naar het asiel. Haar vakantie zat erop, de doelstelling was bereikt: Scooty was getransformeerd van bibberbeertje in bijna schootkat. Het was zwaar om haar op het perron van haar tussenstation, het asiel, achter te laten. Wat kwam daarna: een stoptrein, of toch een luxe intercity? Ik hoopte dat het vertrouwen dat ze in mij gesteld had een fundament zou zijn voor het vertrouwen in haar aanstaande dierbare(n). Gedurende zes weken belde ik elke week met Ginny of Irene van het [url=http://www.haagsdierencentrum.nl]Haags Dierencentrum[/url] om te horen hoe het met haar ging. Scooty was eerst even terug gevallen, maar had zich snel hersteld. Ze veroverde het onderste plekje in de rangorde van de kattenkopjes, maar ze hàd in elk geval een plekje veroverd. Haar tweede.

Met onze Scoot ging het dus goed, maar ik vond er geen bal aan zonder haar. Ik miste haar vreselijk, ze liet mij niet los. Of ik haar niet? De kattenzooi in de berging donderde elke keer om als ik mijn fiets pakte. Soms ging ik zelfs met de auto, om de berging niet in te hoeven. Het moest niet gekker worden! Dit werkte dus niet.

Ik smeedde een plan: ik zou Scooty nemen, vergezeld door een projectkatje dat hard aan vakantie toe is. Klikt het tussen die twee, dan mogen ze samen blijven. Zo niet, dan wijkt het projectkatje als het gesocialiseerd is voor een ander katje dat aan vakantie toe is, met kans op een levenslange vakantie bij Scooty en mij.
En als dat maatje er eenmaal is, dan is er altijd ruimte voor een vakantiekat die na een tijdelijk verblijf een toekomst elders tegemoet gaat. Er is dringend behoefte aan pleegopvang, zeker nu de drukste tijd van het jaar weer op de kattenagenda staat. Maar voor mij geen huis meer zonder katten, nóóit meer!

Ik maakte een afspraak met het Haags Dierencentrum. Zaterdag kon ik Scooty en Blossom ophalen. Blossom is een poes van circa een jaar oud, die al twee maanden in een bench zit. Aaien ondergaat ze, maar onder haar vacht voel je alleen maar strakgespannen spieren van angst. In haar kopje zitten holle ogen die door je heen kijken, ze is nog zieliger dan Scooty in het begin was.

Thuisgekomen deed ik Blossom voorzichtig in de bench in de woonkamer, daarna was het Scooty’s beurt. Zij kreeg een warm onthaal, ik een flinke haal! Eenmaal bevrijd dook ze even onder de dekenkist in de woonkamer, om vervolgens haar vertrouwde spulletjes te besnuffelen. Scooty vindt de borstelbeurt een feest, en ze reageert nog precies hetzelfde: snoetje in handpalm, oogjes toe, kronkelen, kontje omhoog, fantastisch! Het is alsof ze nooit weggeweest is. En ja, eindelijk voel ik mij weer helemaal thuis in mijn eigen huis.

Blossom heeft nog geen hap gegeten. Wat gaat er door haar heen? Ik heb haar even geaaid, maar ze heeft vandaag al enorm veel indrukken te verwerken gehad. Foto’s maak ik later wel, en of het Blossom’s vakantiekiekjes worden of de eerste foto’s van een vast verblijf, dat zal de tijd leren. Als Blossom maar opbloeit en haar bindingsangst laat varen, dat is waar het om draait.

[i]Scooty en Blossom zijn te volgen op [url=http://www.vakantiekat.web-log.nl]vakantiekat[/url][/i]

Categorieën: Liefde

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

19 reacties

Li · 20 maart 2006 op 08:22

Column met een hoog aaibaarheidsgehalte WB.
Lief ook dat je onder liefde instuurde.
‘Scooty en Blossom’, het bekt wel lekker zo samen en ik zal jullie belevenissen op de voet volgen 🙂

Kopje van Li

DriekOplopers · 20 maart 2006 op 09:51

Je hebt het enig juiste besluit genomen. Scooty terug. Mooi opgeschreven. Warm.

Mijn kat Bjarne kijkt me wijs aan. Hij is het met me eens 😉

Driek

Trukie · 20 maart 2006 op 12:25

WB hij is lief en heel boeiend leesbaar geschreven. Ik heb nu ook deel 1 gelezen.
Dat wordt nog wel wat met Scooty en jou. Samen gastvrouw en gastheer voor de projectlogees.

Dees · 20 maart 2006 op 12:48

De vakantiekat die permakat werd. En een vakantievriendinnetje. Ik vind het zo mooi hoe je met zorg en aandacht omspringt met hen en met de woorden over hen. Kortom, ik blijf lezen.

Eddy Kielema · 20 maart 2006 op 13:16

Ging iedereen maar zo met dieren om! Je besteedt net zoveel zorg en aandacht aan je columns als aan je katten en dat is een bijzondere prestatie!

Kees Schilder · 20 maart 2006 op 15:21

Scooty terug. Goeie zaak.Mooi beschreven

Mosje · 20 maart 2006 op 15:35

Je schrijft het mooi op WB, maar ik moet zeggen dat ik helemaal niets op heb met huisdieren. De term huisdier is een soort contradictio in terminus. Die dieren horen niet in huis, maar ergens buiten.

Raindog · 20 maart 2006 op 15:58

Zie Mosje.

Verder, bij katten denk ik vooral aan welke schoen het beste bij ze zou passen, de linker of de rechter. Mijn vriendin heeft er ook twee van die krengen. Ik kan redelijk goed met ze opschieten wat volgens mijn vriendin dus niet automatisch betekent dat ik òp ze mag schieten. Liefdevol herinnert ze me hier bij voortduring aan. Of dat uit liefde voor de katten is of uit liefde voor mij is me tot op de dag van vandaag niet geheel duidelijk. Wat wel duidelijk is dat een stel katten bij jou veel beter af is dan bij mij WB.

😉

WritersBlocq · 20 maart 2006 op 16:03

Lieve reacties, dank je wel allemaal, en voor wie er [url=http://community.webshots.com/myphotos?action=viewAllPhotos&albumID=548525818&security=UKukHW]beeld[/url] bij wil krijgen klikt gewoon even door 🙂
Rain, als je dat trieste hoopje van Blossom ziet, dan mauw je wel anders, denk ik. Hoe kan je nou niet om zo’n diertje geven?
Mosje, vrij honds, die opmerking van jou 😀 nee hoor ik ben het ergens wel met je eens. Dieren horen niet in huis, en dan al zeker niet in hokjes. Maar ja, wij pikken hun leefruimte in met onze woonwijken, mishandelen er hier en daar nog een beetje op los enzo, en vervolgens moeten die dieren dan weer op de rails gezet worden door ze eerst in een hokje te plaatsen, zodat ze niet wegvluchten en leren dat mensen niet eng zijn. Poehee wat een zin! Daarna komt stapje 2, los in huis. En daarna stap 3, lekker naar buiten, de tuin van de buren onderpoepen 😛

Ma3anne · 20 maart 2006 op 16:26

Lijkt me heerlijk om poes te zijn en bij jou te mogen wonen. Dat gaat vast helemaal goedkomen met Blossom, net zoals met Scooty.
Mooie, gevoelige column weer, WB.

WritersBlocq · 20 maart 2006 op 22:12

Dank je Ma3.
[quote]Dat gaat vast helemaal goedkomen met Blossom, net zoals met Scooty.[/quote]
Ik hoop het Ma3, maar Scooty is ook enorm vooruit gegaan tijdens de weken dat ze weer terug was in het asiel. Ze trekken daar ècht àlles uit de kast voor deze projectkatten, maar ook voor de gewone beestenboel. Wellicht ga ik daar ook nog eens een schrijvelarij aan wagen.

sally · 20 maart 2006 op 22:12

Zie mosje, zie Raindog (maar dat wist je al)
En verder móet ik jouw stukjes toch altijd even lezen en even laten horen dat ik het gelezen heb. 😀
liefs Sally.

KawaSutra · 20 maart 2006 op 22:27

Ik ben allergisch, dus voor mij geen katten. Maar i.i.g. goed dat er mensen zijn zoals jij die er ook nog eens zo mooi over kunnen schrijven. 🙂

sally · 20 maart 2006 op 22:37

Kawa, wat ben je toch een ongelofelijke slijmbal! 😀

kus Sally

KawaSutra · 20 maart 2006 op 23:25

(off topic) Kom je tekort Sally? 😀

Mup · 21 maart 2006 op 15:59

Ik vind je lief

Groet Mup.

Troy · 21 maart 2006 op 22:04

Ik blijf je belevenissen met de diertjes volgen. Heb veel bewondering voor je inzet voor onze vierpoters!

Wright · 22 maart 2006 op 13:30

Ik blijf vol bewondering en verwondering jou opvangverhalen volgen. Ook een bekentenis: ik heb met opluchting de kat achtergelaten bij mijn ex. Vind je me nu nog lief…. 🙄

WritersBlocq · 22 maart 2006 op 20:22

Tuurlijk Wright, jij had hem niet achtergelaten als hij er niet lief voor was, toch? Nou dann 😉

Geef een antwoord