Formeel schrijven is echt niet voor mij weggelegd. Alsof ik een zetpil naar binnen moet werken. Het is te pijnlijk en ik doe het liever niet. Maar toch weer wel, althans, ik doe een poging tot om zo te voorkomen dat ik vroegtijdig voor de zoveelste keer een schoolgebouw verlaat. Het heeft me heel wat zenuwen gekost, maar ik kan nu weer tijdelijk opgelucht ademhalen wat school betreft. Ik heb weer de nodige onzin uit mijn mouw zitten schudden als een sambabal en daar doen ze het maar mee, die verdomde optimistische zwijnen. Om al deze en daarnaast nog vele andere, frustratie zo snel mogelijk weg te werken pakte ik mijn bokshandschoenen er maar weer bij en vluchtte ik naar mijn kickboxlesje. Was weer erg verfrissend, behalve vanaf het moment dat we onze benen eens moesten kapot slaan. Al die blauwe plekken op m’n benen van een aangeschoten sparpartij zijn nog steeds niet verdwenen, dus als je dan weer eens met je benen moet slaan, dan kun je je kont erom verwedden dat het niet bepaald prettig aanvoelt.

Een spin daalt langzaam af naar beneden, klaar om mij angst in te boezemen. Ik pak een stevige krant en sla hem tot moes. Een kort doch mooi leven, maar lang mocht het niet duren, want ik heb een grafhekel aan die beesten. Ik heb een zwak voor dieren, maar spinnen zijn een uitzondering. Dat zijn geen dieren, maar omgebouwde duivels. Als ik over zoveel tijd ooit in de hel beland, dan gooi ik alle dood gemepte spinnen in een jampotje en overhandig hem aan Lucifer himself. Als hij ze niet tot de laatste opvreet dan chanteer ik hem: “Vreet allejezus deze spinnen op of ik vertel aan God hoe jij zijn moeder hebt verkracht!” Wie zijn moeder is? Vraag dat Willem Alexander maar, want die heeft dezelfde moeder. Uit woede heeft ze het kind wat daar uit voort gekomen is naar de hemel gelanceerd en die tot God gedoopt.

Laatst kwam er een politie auto naast mij rijden. En dat, terwijl ik dit keer wel mijn licht aan had staan. Wat kon er verder mis zijn? Nieste ik zo hard dat het geluidsoverlast bezorgde? Heeft mijn hond een klein kind verscheurd en vervolgens opgevreten? Heb ik, toen ik slaapwandelde, vannacht de wereld over genomen?
“Kun je die kerstverlichting van je fiets halen? Ik denk dat één licht voor en eentje achter wel voldoende is om auto’s te laten weten dat er een fietser rijdt. Nu denken ze allicht dat kerstbomen tegenwoordig ook kunnen fietsen.” Agenten horen helemaal niet grappig uit de hoek te komen, dus ik antwoordde: “Dus u ziet nu ook een fietsende kerstboom en geen mens? Volgens mij kunt u dan wel een blaastest gebruiken, want zulke waanbeelden kunnen niet gezond zijn.” Uit het niets trok ze de kerstverlichting van mijn fiets en bond die om mijn breekbare nekje.

En toch sta ik hier nog. Mezelf afvragend waarom ze me trachtte te wurgen met een kerstverlichting. Ach, ik zal het waarschijnlijk nooit weten, want ik zit hierboven en zij daar beneden. Tot de volgende fabeltjeskrant. Ik ga God eens verklappen welke deugniet zijn moeder heeft verkracht.

Categorieën: Fictie

9 reacties

Avatar

Anne · 14 februari 2008 op 10:22

Als altijd schijnbaar rommelig aan elkaar gesjacherijnd, met hier en daar een paar mooie vondsten.

Avatar

Neuskleuter · 14 februari 2008 op 12:11

De energie spat van mijn beeldscherm, je humor doet me aan een vriendin denken (mede door dat sparren en die spinnen) en ik kan er om lachen! Er zit genoeg sambal in dit stuk, al dan niet met een sambabal uit de mouw geschud.

Maar ik mis ook die rode lijn, een geheel, waardoor al die heerlijke ergernissen iets meer op zijn plaats komen. Het is nu een beetje een persoonlijkere versie van Driek in jouw stijl 😉

Edit: die laatste opmerking gaat over de rode lijn en de lichte chaos, ik bedoel natuurlijk niet dat je een Driek-kopieermachine bent! Integendeel 😀

Avatar

Dees · 14 februari 2008 op 13:13

Heerlijke onzinreeks, lekker onnavolgbaar hier en daar, maar daar ga ik niet moeilijk over doen. En ik zie je helemaal engelen met kerstverlichting om je nek geknoopt.

Avatar

Mosje · 14 februari 2008 op 14:47

Laat maar komen dat boek, zou ik zeggen.

Avatar

pally · 14 februari 2008 op 16:13

Veel origineelheden, die ik zeker kan waarderen. Maar zo achteloos aan elkaar geflanst dat het geheel mij niet boeit, Shit, deze keer.

groet van Pally

Avatar

Troy · 14 februari 2008 op 17:33

Dit keer moet ik me bij Pally aansluiten. Er zitten ingredienten in voor een leuke column, maar het komt nu wat te samengeraapt op me over. Alsof je drie of vier columns in één vluchtig schrijfsel hebt vermalen.

Avatar

SIMBA · 14 februari 2008 op 20:02

Het is ook nooit goed he, te weinig licht, te veel licht…Pffffff.

Avatar

Grumpy-old · 15 februari 2008 op 14:00

Idd formeel schrijven is niet jouw ding. Zelfs iets minder formeel zoals hier, is ook niet je van het. Ik mis vaak je scherpzinnige en venijnige humor in dit stuk. Het leest minder leuk dan gewoonijk.

Greetz
Grumpy

Avatar

Shitonya · 15 februari 2008 op 14:58

Ja, zo af en toe gooi ik er weer m’n gewoonlijke hersenspinsels op. Rode lijn vergt me zeer veel moeite en dit komt zo klakkeloos mijn hoofd uit, samen met nog tig andere dingen, maar om niet al teveel chaos te veroorzaken tracht ik wel enigzins een paar rode draden bij elkaar te houden. De humor zou misschien nog iets scherper kunnen, maar elke grap kan uiteindelijk nog beter dan wat gewoonlijk is.

Als ik het nu nog eens nalees, dan zie ik het rommelige er niet zo van in. Feit is wel dat ik om de zoveel zinnen op een ander onderwerp spring, maar al lezende, heb ik daar totaal geen last van. Ik zit liever in een sneltrein dan in een kolentrein. Maar de eerstvolgende keer zal ik nog wat extra stomen als het lukt.

Bedankt voor de reacties

Geef een antwoord