Vrolijk lopen mijn maatje Henk en ik door de donkere straten van onze woonplaats. We gaan vanavond de bloemetjes buiten zetten. Midden in het centrum is een nieuwe kroeg geopend: le Jardin. Henk wil eens kijken wat daar aan vrouwvolk rondloopt, want hij is altijd naarstig op zoek naar een levenspartner. Vanavond ga ik hem helpen. We gaan op vrouwenjacht. Terwijl ik rosé voor ons bestel zie ik hem al uitgebreid rondkijken. Heel voorzichtig probeert hij het gesprek aan te gaan met Distel, maar zij reageert zo stekelig dat hij aan haar zijn stuifmeel niet wil verspillen. “Arta, je moet me helpen. Jij, als vlinder, weet precies welke bloem er bestoven wil worden.” Ik geef een bijna onmerkbaar knikje naar de Muurbloempjes. Als een volleerde slingerplant zigzagt Henk naar het rustige hoekje. De Muurbloempjes zijn prachtig. Hun kopjes richten zich trots op door zijn aandacht. Helaas bloeit het gesprek snel dood.

Wanhopig richt mijn maatje zich weer tot mij. “Ga daar eens met die Rozen kennismaken, de bloem der liefde, wat wil je nog meer?” stel ik hem voor. Binnen enkele seconden staat hij echter weer naast me. “Pfft, Arta, dat zijn Wondroos, Gordelroos en Netelroos. Daar durf ik niet bij in de buurt te komen. Voor je het weet loop ik met een enge ziekte.”

Zuchtend bestel ik een nieuw drankje bij Aardpeer achter de bar. De rosé heeft een heerlijk bouquet, maar aan Aardpeer zit geen geur of smaak. Hij heeft ook weinig interesse in ons. Het frivole Aardappeltje en hij hebben het overduidelijk veel gezelliger samen. De ondergrondse spanning is door het hele café voelbaar. Henk heeft al zijn fleurigheid inmiddels verloren.

Op het moment dat we willen vertrekken gaat plots de deur met een zwaai open. Springbalsemien treedt binnen. Haar hele uitstraling roept: “Pluk me! Pluk me!” Als zij haar zin niet krijgt kan ze letterlijk uit haar vel springen, weet ik uit ervaring. “Mooi en explosief”, fluister ik in Henks oor. Hij hoort mij al niet meer. Springbalsemien heeft hem opgemerkt en gelijk ingepalmd.

Algauw besluit ik wat afstand te nemen. Ik neem plaats achter de Geraniums en kijk rond. De wildgroei in ‘le Jardin’ kan mij niet meer boeien. Op het moment dat Bereklauw mijn kant uit komt besluit ik te verkassen. Ondanks zijn schoonheid kan ik zijn nabijheid niet verdragen. Mijn bloembed roept. Met een vluchtig ’tot gauw’ neem ik afscheid van Henk. Nu maar hopen dat hij het een beetje binnen de perken houdt!

Categorieën: Gein & Ongein

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

17 reacties

SIMBA · 19 april 2007 op 20:04

Dit is een mooie bloemlezing 🙂

Dees · 19 april 2007 op 20:23

Leuke aanpak, origineel.

Maareuh, had jij als rechtgeaarde vlinder niet ook een beetje le jardin moeten rondfladderen?

Mosje · 19 april 2007 op 20:26

Als ik het niet dacht. Vergeetmijnietje is weer eens vergeten.
😆

KawaSutra · 19 april 2007 op 21:15

Een geweldige bloemlezing van Arta! :lach:
Al gebruikt….nou dan maak ik er een bloemstuk van! 😀

KingArthur · 19 april 2007 op 21:54

Fleurige tekst.
[quote]
maar zij reageert zo stekelig dat hij aan haar zijn stuifmeel niet wil verspillen
[/quote]

Die Henk is wel een droogkloot zeg…:-)

pepe · 19 april 2007 op 22:10

Erg leuk al die bloemen, planten en vruchten in dit stuk. Ik blijf hem mooi vinden en dan die naam Henk, doet mij aan iemand denken 😉

Trukie · 19 april 2007 op 23:36

[quote]Helaas bloeit het gesprek snel dood.[/quote]

Hoe gaat dat doodbloeien?

Voor de rest weer een geweldige les van onze natuur.

Eddy Kielema · 19 april 2007 op 23:36

Leuk die frivole woorspelingen over een avondje ‘bloemetjes buiten zetten’. Het levert een bijzonder fraaie woordentuin op! 🙂

DriekOplopers · 20 april 2007 op 00:28

Een fantastisch verhaal met veel leuke vondsten. Als zodanig dus weer een echte “Arta”.

Hulde!

Driek

Rose · 20 april 2007 op 09:29

Heel erg leuk geschreven !!

Anne · 20 april 2007 op 10:39

Erg leuk geschreven, mooi strak gehouden, en origineel.

schoevers · 20 april 2007 op 12:27

Ik zou wel willen weten waar je zo de bloemtjes kunt buiten zetten.
Die Henk heeft nog heel wat te leren over wat leeft en groeit en ons altijd weer boeit. Laat hem uit de buurt blijven van potplantjes.
Ik heb genoten van de column,Arta!!!
🙂

Li · 20 april 2007 op 12:57

Een prachtig boeket van kleurrijke zinnen
Arta. Mooi bij elkaar gebonden!

Li

Mup · 20 april 2007 op 14:25

Dat verdiend een bloemetje,

Groet Mup.

WritersBlocq · 21 april 2007 op 00:19

Werd er nog een leuke plantenbak getapt?

🙂 🙂 Pauline

arta · 21 april 2007 op 21:25

@ Sim: Tnx!!
@ Dees: Hmm, vlinders bestuiven bloemen, maar vallen er niet op of over! Dus voor mij was er minder te doen!
@ Mosje: Vergeet-mij-nietje blijft een ondergeschoven bloempje…
@ Kawa: Dát was de titel waar ik naar zocht: Bloemstuk!!
@ King: Inderdaad, je zou hem moeten kennen!
@ Pepe: Ojaaa? Aan wie dan??
@ Trukie: Dat was een bewuste fout, net zoals die ‘ondergrondse (eigenlijk onderhuidse) spanning!
@ Eddy: Dank je! 🙂
@ Driek, Rose en Anne: Dankjewel!
@ Schoevers: Hahaha, jaja, die potplantjes!!
@ Li en Mup: Bedankt!
@ WB: Nou, er zaten twee tulpen aan de bar, zegt de één tegen de ander… 😀
Enorm leuk deze reacties! Dit stukje heb ik geschreven om mijn spellingscontrole uit te proberen, (eindelijk heb ik het) die sloeg gelijk bijna op hol!! 😀

pally · 22 april 2007 op 23:27

Beetje laat ,Arta, maar toch nog gelezen, jouw blommige column.
Erg grappig gevonden!

groetjes Pally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder