Boomode

Er is een grote appelboom in de nacht omgevallen. Gewoon van ouderdom. Heel langzaam voorovergebogen waarschijnlijk, tot zijn takken de grond raakten en hem stutten.
Volkomen geluidloos. Zestig jaar is een behoorlijk hoge leeftijd voor een vruchtboom. Dus kunnen we hem echt niet heel snel in mootjes gaan hakken. Dat zou van weinig respect getuigen. Al gaf hij de laatste jaren niet veel appels meer. Een paar hele grote, dat wel. Om de hoeveelheid te compenseren. Roerend.

Een huisgenoot, nou ja tuingenoot, waar we al ruim dertig jaar mee leven. Net als met de andere bomen, die even oud zijn en waarschijnlijk ook aan een rollator toe. Maar ze mopperen niet. Ze staan daar nog steeds licht bevend in de wind met hun machtige armen gestrekt. Degene waar we gewoonlijk onder zitten in de zomer, geeft altijd de meeste vruchten. Zou het de aandacht en gezelligheid zijn, die maakt dat hij ondanks zijn leeftijd zo bloeiend blijft? Hij heeft zelfs nog nooit een roodwangig appeltje op onze kop laten vallen. Al vinden we er wel vaak een paar in de lege stoelen. Hij mag ons en dat is absoluut wederzijds. Dit jaar was een mager oogstjaar. Maar deze boom zat toch weer behoorlijk vol met vruchten.

De dode laten we nog even boven aarde staan, als waardig afscheid. Zo kunnen we er een beetje aan wennen dat hij dood is. De bladeren zitten er allemaal nog aan. Hij is alleen gekapseisd. Zelfs zijn wortels zijn nog decent met aarde toegedekt en vormen een bultig grafje. Net of hij nog leeft, zeggen mensen bij een kist. Nou, zoiets. Ik strijk met mijn hand over de knoestige stam met een dikke laag mos. Eigenlijk lijkt hij op een appelstruik, zo. Maar die bestaan niet.

We hebben hem al toegezegd aan een vriend die een open haard bezit. Hij komt er kachelhout van maken over een paar weken. Ik wil er niet bij zijn. De cirkelzaag horen huilen en dan het nog blanke hout van binnen zien. Nee.
In zijn vrije tijd maakt deze vriend tegenwoordig prachtige snijplanken. Misschien wil hij er een voor ons maken als herinnering aan deze oude makker. Ik zal het hem vragen. Een boom kun je nou eenmaal niet in je tuin begraven zoals een geliefde gestorven kat.

Ach, als de winter komt gaan we ons misschien toch gewoon aan zijn resten warmen, bij die aardige vriend thuis. Zonder er iets over te zeggen, natuurlijk.