Carita

De zon schijnt door het vensterglas. Vandaag is een dag die gilt om geplukt te worden. Carita springt uit haar bed en strekt zich uit. Ze woont nu bijna vijf jaar in Nederland. In de buurt waar ze woont staat ze bekend als Spaanse roos. Ze is een bloemetje in huis en voor haar buurt. Overal waar Carita verschijnt tovert zij glimlachen op gezichten. En dat komt niet alleen door de Spaanse haarbloem die zij iedere ochtend in haar zwarte krullen steekt. Vandaag is een dag om te genieten. Olé.

“Ahhhh, Carita, Spaanse schone, help jij me even de straat over, ik ben zo slecht ter been.”

Het is buurman Sjaak die op de loer ligt. Voor buurman Sjaak doet Carita alles. Het is zo’n schatje.

“Alo buurman, jij gaat met bus. Ik jouw wel even helpen, toch?”

Carita helpt Sjaak de weg over en met instappen in de bus. Ze snauwt in vals Spaans naar een jonge gozer die geen plaats wil maken voor Sjaak. “Asta la vista”, roept ze hem na als deze afdruipt. Met een big smile neemt Sjaak plaats. Ze is zo lief, die Carita.

Carita wuift Sjaak goedendag en loopt fluitend door naar haar werk. Voor de deur zit een zigeunerkoppeltje in de schaduw triest voor zich uit te kijken. Met een klein gebaar gooit Carita groot geld in het mandje dat voor het koppel staat. Op een bordje staat te lezen: Al lang niet meer gegeten!

Uit haar tas haalt Carita nog een appel en legt die in het mandje, naast het briefje van vijf. Een kleine glimlach verschijnt op het gezicht van het zigeunervrouwtje. Carita is intussen de Super al binnengelopen.

“Ah Carita, ben jij daar al? Armina kan vandaag niet komen want ze is ziek. Kun jij  de vleesafdeling er vandaag bij doen?”

“Oh chef, ik wil wel doen hoor. Kaas- en vleesmeisje in een. Spaanse tosti. Ha, ha. Geen probleem!”

De dag vliet snel. Carita verkoopt kaas en vlees als een tierelier. Half Volendam eet vandaag Spaanse tosti’s.

Op de terugweg naar huis ziet Carita een merel droevig ingedoken onder de liguster zitten. Dat ziet er niet goed uit. De merel spurt niet weg als Carita zich over de vogel heen buigt. Zijn linker vleugel is geknakt.

“Ach, birdy, jij pijn hebben. Ik dat zien. Kom maar mee naar huis, ik jou verzorgen.”

Carita haalt uit haar tas een kartonnen doos met plastic venster. In de doos ligt een pop. Een Spaanse pop met haarbloem. Die heeft ze gekocht voor haar kleine zussie. Ze haalt de pop uit de doos en stopt ze in haar tas. Heel voorzichtig legt ze de merel in de doos en neemt hem meer naar huis.

“Ohhh, Carita, Carita, jij bent thuis. Wat fijn. Je moeder heeft zojuist gebeld. Ze maakt zich zorgen. Om papa. Die komt maar niet van zijn Franse griep af. Wil jij haar even bellen?”

Het is Hans, de man van Carita, die ongerust de boodschap overbrengt. Hans zit al drie jaar thuis. Te revalideren van een bedrijfsongeval. Uit de hand gelopen RSI.

“Ah, die mamma belt. Ik bel haar. Maar eerst kopje thee met jou. Hans, hoe was dag van jou?”

“Och Carita, twee vingers in de neus en drie in mijn broek. Lamballen is voor mij geen feest.”

De bel van de voordeur rinkelt. Buurvrouw Bitter, vrouw van Sjaak, staat voor de deur.

“Ehhh … lieve Carita … ik heb geen suiker meer … ennn … ehh … Sjaak die houdt daar zo van … heb jij … ehhh … misschien wat suiker voor mij … ben zo slecht ter been … weet je … kan niet goed naar de Super.”

“Ach Gallie, dat is niet goed. Ik suiker halen. Voor lieve Sjaak. Wacht maar.”

Even later komt Carita met een heel pak suiker terug. Gallie blij. Sjaak blij.

Hans heeft intussen thee gezet. De dag wordt snel doorgenomen. Knus in de tuin op de grote schommelbank. Met de late zon in het gezicht. Het telefoontje naar mamma is van korte duur. De Franse griep is alleen met heel veel liefde en geduld te bestrijden.  Dus belt Carita voortaan om de andere dag. De lieve schat.

Vlak voor het zes uur journaal gaat de telefoon. Een student vraagt of hij een enquête mag afnemen over donaties. Carita neemt uitgebreid de tijd. Donaties zijn haar specialiteit en ze wil de student graag helpen. De student is blij. De ervaringsdeskundigheid van Carita tovert een vette glimlach op het gezicht van de student. Hij hoort zijn kassa rinkelen.

Om acht uur gaat de voordeurbel. Twee wat oudere mensen, somber gekleed in grijs en zwart staan met een ernstige blik en wat paperassen voor de deur. Jehova’s.

“Ah, vrienden van geloof. Kom binnen. Koekje bij de koffie? Dat is lang geleden. Hoe gaat het?”

Na een goed gesprek van ruim een uur verlaten de Jehova’s opgewekt en Spaans verlicht huize Carita. Telkens opnieuw zijn ze hevig onder de indruk van Carita’s ruimhartigheid en onvoorwaardelijke liefde en aandacht.

“Slaapmutsje Hans? Heb genoten vandaag. Veel glimlachen getoverd. Ik jou nog ergens blij mee maken Hans? Hans, Hans, … ola … Hans … wat doe jij? Ha, ha, oeh, ah … Wat? Of ik worst lust? Gie gie, ik ben kaasmeissie hoor … Hans, Haaaannnnsssss!