Met een lege blik staarde ze naar het ziekenhuisfoldertje in haar handen. Haar ogen registreerden de woorden, maar op de een of andere manier leek het of haar brein was verworden tot een op zichzelf staande eenheid die niet meer verbonden was met haar oogzenuwen. Ze begreep niet wat er Lees verder…
Met een ruk probeer ik mijn been los te krijgen. Ik voel me slaperig en weet even niet meer welke dag het is. Langzaam kijk ik langs mijn lichaam naar beneden, waar de verpleegster zojuist bezig is een soort riem om mijn enkels heen te binden. Suf kijk ik om Lees verder…
Morgen ochtend ga ik dus naar de Jellinek voor twee weken. Heb er absoluut geen zin in. Mijn vader komt mij om 08:45 uur ophalen en dan brengt hij me naar de Vlaardingenlaan 5. Heb nu eigenlijk ook niet echt zin om te schrijven, maar toch doe ik het maar Lees verder…
Zo stil in mij. Dat is hoe ik mij de laatste weken voel. Maar “The show must go on”, dus heb ik het er lekker van genomen de afgelopen week en elke dag een fles Cava Brut Rose opgedronken en samen met mijn vriend feest gevierd. De week begon met Lees verder…
‘Gadverdamme!’ roep ik kwaad uit. ‘Alweer doperwtjes met worteltjes, maar die vind ik góór!’ Kwaad smijt ik het dienblad met de plastic warmhouders door de kamer heen. ‘Vreet jij ze zelf maar, als jij zegt dat ze zo lekker zijn!’ Nu krijs ik bijna. Ik kijk met een ontplofte blik Lees verder…
