De krokussen schieten uit de grond. Met een gemengd gevoel zie ik aarde en bloemknoppen openbarsten in mijn tuin. Hoor de vogels flirtend fluiten. Sommigen bouwen al een nest. De lente lonkt. Maar niet voor mij. Ik verblijf nog volop in herfst en winter. Mijn huis, op sterven na dood, huivert en wacht op sloop.
Van een bord spruitjes ga je toch niet dood?
Een bord spruitjes. Meer was het niet. Ik lustte ze niet, toen ik zestien was. Op die leeftijd vond ik alles gek, vooral wat mijn ouders deden en wat ze niet deden. Thuis was vreemd en het kon me niet schelen. Al een jaar bijna had ik mijn eerste vriendje. Met bijbehorende nieuwsgierigheid, schaamte en bluf.
And the results are….
De eerste meetresultaten van de meetmannen van onze funderingsaangelegenheid zijn binnen.
Had ik nog ergens iets van ijdele hoop bewaard dat het heel, heel misschien allemaal wel zou meevallen met die fundering, gisteren bleek het tegendeel. Het funderingsprobleem verloopt in fases: tot op heden ben ik in de ontkenningsfase blijven steken en ik geloof niet, dat ik er ooit uit wil komen.
De regen tikt tegen de ruiten, het blijft maar stromen. Hoe ironisch; de regen gedraagt zich precies zoals ik me voel vandaag, neerwaarts verdrietig.
Walraven glijdt met zijn rechterhand onder de hals van zijn T-shirt en wrijft over zijn linkerschouder. Dat doet hij vaker, is Edward opgevallen.
Het bolletje huid of god weet wat hij er vandaan haalt rolt hij tussen duim en middelvinger zorgvuldig rond en laat het dan achteloos naast zich op de grond vallen.
Minstens twee bolletjes en dan al die gesprekken.
Als hij ze zou laten liggen groeide daar een berg van bolletjes terwijl Walraven steeds verder zou slinken. Tot er niets meer van hem over was.
