Wiensland 1
De geüniformeerde jongeman bij de deur van de Nederlandse ambassade begroet me even hartelijk als altijd. Dan belt hij vanuit de wachtruimte, bij een van de loketten waar een knopje zit dat binnen rinkelt, om mijn komst bij een van de dames daar aan te melden. Geeft niet wie, als ze maar open doet. “Ana je došla.” zegt hij. Ana is gekomen. Juffrouw hoeft er tegenwoordig niet meer bij. Ik ben een vertrouwd gezicht inmiddels.
