oktober, Baranya, Hongarije
Lieve Ann
Ik weet dat deze brief erg kort volgt op de vorige en ik je daardoor geen tijd gun om terug te schrijven. Ik ken je inmiddels wel een beetje na al die jaren en weet daarom ook dat je geen snelle terug-schrijver bent, maar dat geeft niet.
oktober, Baranya, Hongarije
Lieve Ann
Ik heb eindelijk 5 minuutjes tijd kunnen vrijmaken om een paar regels aan je te schrijven. Vergeef mij het vreselijke ruitjespapier, maar ik kon op dit moment niets beters vinden. Alles zit nog in de verhuisdozen in een verhuiswagen die op dit moment nog in Nederland staat.
Sinds een half jaar staat er bij mij in de woonkamer een Sony flatscreen van flink formaat me zwart aan te kijken. Stop je er een mooie film in, dan wordt het een ander verhaal. Dus pak ik een plaid, schik de kussens en nestel me op de ruime Ikeabank in gezelschap van een flinke stapel Dvd’s en een grog waarin ik bij gebrek aan cognac maar whiskey heb verwerkt.
De stemming in huize Seinpoststraat werd grimmiger en groeide langzaam naar die onvermijdelijke climax. Het leefpatroon van ons gezin verzandde in die ene ontmoeting bij het diner, want het ontbijt was reeds geschrapt van het dagschema. En toen het dagelijkse uurtje van het in elkaars armen voor de televisie liggen eveneens werd geschorst, restten alleen nog de liefdeloze, lijdzame formaliteiten.
Ik druk een aspirine en een paracetamol uit de strips in een glas half gevuld met water. Zie toe hoe de tabletten langzaam uiteenvallen in vormeloze hoopjes namaak sneeuw. Schud en gooi de witte vloeistof in één keer achter in mijn keel. Met dit mengsel verhoog ik de kwaliteit van mijn griepleven.
