Nog voor ik iets uit de media heb vernomen, lig ik al geveld en dat nog wel op de allereerste dag van het nieuwe jaar. De afspraak die ik rond het middaguur maak om de volgende dag mijn jarige broer persoonlijk te feliciteren zeg ik per omgaande af. Griep komt als een dief in de nacht, maakt van je agenda een waardeloos vodje papier.
Mijn loopje naar De Malle Pietje voelde als een déjà vu. ‘Is het gelukt?’ vroeg hij mij enthousiaster dan mijn voorkomen. ‘Ja, het is gelukt,’ bevestigde ik de handige donder. ‘Heeft u ook signaalkleurige rode superdekverf? Hoogglans?! Een beetje dat vuurtorenrood? Mag best merkloos zijn. Ik ben van gedachten veranderd. Ik ga ze verven.’
De week voor oud en nieuw was een week van gezinshereniging. Zowel Liesje, Debby als ik hadden vrij van werk en school. Debby had daardoor ruim de tijd om te MSN’en, waarmee ze overigens de voorliggende weken ook al meer dan gemiddeld bezig was. Voor mij betekende dat, naast de voorgenomen gezamenlijke uitstapjes, tevens de start van een reeds wekenlang gekoesterde droom: het reviseren van twee speakerboxen.
‘Kerst is iets van vrede op aard!’, stond er op het krijtbord in de keuken gekrast. En na een gematigde, maar vredige Kerstviering volgde ook dit jaar de periode van leemte tussen Kerstmis en Nieuwjaar. Hoe weinig sloot de leus van die vermeende vrede aan op wat volgen zou? Ons nieuwe tuinhuisje stond immers tot aan het raam toe gevuld met vuurwerk!
Ook aspirant schilders weten dat hout en in het bijzonder persplaat een grote, zuigende eigenschap heeft. Voorbehandelen met bijvoorbeeld Gresso is dan ook onontbeerlijk om uiteindelijk geen vermogen kwijt te zijn aan verf. Zo niet mijn grootmeesteres in de dop. Zij achtte zich gereed voor de klus met een plank onbehandeld persplaat. Alleen nog een onderwerp en haar meesterwerk kon niet meer mislukken.
