Alle koffiedik kijkers buigen zich over hun bruine achtergelaten drab in een mok, kopje of glas. Je moet wat als je trendwatcher bent en niet de baardige man achter een computer gestuurde koffiemachine de knoppen naar het sissend geluid mag bedienen. Nee, daar moet je bijna behoren to de IS Lees verder
Ik zie helemaal niks. De spiegel die ik mezelf voorhoud is zwart. Een donker gat. Hoe kan dat nou? Zwarte gaten in de ruimte zijn nog spannend, maar een zwart gat in een spiegel, dat is ernstig. Een teken aan de wand. Ik hang de spiegel terug aan de spijker. Lees verder
Een aantal bladeren staat op het podium. Een beetje hulpeloos en schuchter. De tekst zit er nog niet goed in. De regisseur laat weinig ruimte voor improvisatie en dat steekt de blaadjes. Bladeren hulpeloos en schuchter laten; dat vraagt om problemen. Het eikenblad dat hoog boven de rest uitsteekt en Lees verder
Dat uitroepteken heb ik er maar bij verzonnen, het leek me zo toepasselijk bij zo’n kreet. Het betekent zoiets als ‘hallo’ of doet denken aan een verbastering van ‘how do you do’. In elk geval iets wat over komt als een amicale, een beetje Australische, Flying Doctors-achtige in de bush Lees verder
Onze voeten geschoeid betreden betegelde paden. Paden, klinkers als een lange rij van zwijzamen, eindeloos. Eindeloos zonder eindpunt aan de horizon. Een verte zonder haltes, mensen; de kijkers. Kijken naar links dan rechts om dwalend te staren. Staren naar de overkant waar niemand wacht. Wacht!, wellicht op iets dat nooit komt, dat er nu niet is. Niets in het landschap. Landschap van een ooit verdronken land. Achter wat?, met niets en niet aan te raken. Patronen en rituelen van alles en nog wat of wat van alles dat niet mag. Kom je even bij me liggen? Liggen en niets, maar dan ook niets te moeten.
