Een aantal bladeren staat op het podium. Een beetje hulpeloos en schuchter. De tekst zit er nog niet goed in. De regisseur laat weinig ruimte voor improvisatie en dat steekt de blaadjes. Bladeren hulpeloos en schuchter laten; dat vraagt om problemen. Het eikenblad dat hoog boven de rest uitsteekt en van volwassen leeftijd is, heeft nog het meeste moeite met de spaarzame speelruimte. In volle bloei en wasdom zou hij toch moeten en mogen schitteren. Maar, nee, ook hij moet zwijgzaam liggen op de grond en wachten tot de winter komt. Hoe saai kan het leven van een blaadje zijn. Zich onderscheiden van de rest gaat zo niet lukken. Straks wordt hij nog overvleugeld door een beuken- een espen- of erger nog een berkenblad. Hij moet er niet aan denken.

Bezwaarlijk krult hij zijn bruine randen op en beschermt zich tegen de wind die het podium opgeblazen wordt. Had hij nu toch maar een maillot aangetrokken. Gelukkig is het nog maar drie weken naar de generale repetitie. Zou hij de boel nog in beweging kunnen krijgen? Dit kunnen ze de toeschouwer toch niet aandoen? ‘In de herfst van het leven.’ Dat is de titel van het stuk. Experimenteel en erg zen. Ze moeten gewoon zichzelf zijn en stil blijven liggen op de grond. Een eenakter zonder pauze en nauwelijks tekst. Gelukkig is er wel muzikale ondersteuning. Anders zou het wel erg saai worden voor het publiek. Zij die sterven gaan groeten u op muziek van Mieke Telkamp, gebracht op Albert Hammond wijze. Hij eikenblad zou er liefst zelf van weg willen lopen. Wat een klaagzang.

Maar ja, er moet ook brood op de plank komen. Dan kun je het slechter treffen als eikenblad. Hij prijst zich dan ook stiekem gelukkig. Slapend rijk worden. Niets mis mee. En toch. Het blijft ergens schuren. De rolverdeling is zo anoniem dat niemand kan schitteren op de planken. Nee, het is bepaald een dooie boel. Er is nog maar kort tijd om de boel eens flink in beweging te brengen. De blaadjes liggen niet voor niets in de herfst van hun leven. Hoogste tijd voor nog wat actie. We spannen samen. Voor ons geluk. Alle blaadjes op het podium doen mee. Na vlug beraad zijn we het allen eens. We willen opschudding. Het eikenblad knipoogt en steekt zijn duim omhoog naar de windtechnicus, het is een goede vriend van hem. Een afgesproken teken. De windturbine gaat naar max en alle blaadjes waaien van het podium, keihard de zaal in. Sommigen breken bijna hun nek. Het eikenblad landt op schoot bij de regisseur. Die is kwaad en scheurt hem haast in twee. Dat heeft ie toch maar mooi voor elkaar. Boosheid is ook emotie. Van geluk laat het bruin gerande eikenblad een blijde traan.

Categorieën: Schrijfveer

Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

12 reacties

Nummer 22 · 6 januari 2017 op 20:30

Tsja…van eikenhout zaagt met dikke planken, van kreupelhout maakt men wandelstokken, een scootmobiel is bekleedt met antilopen leer en vallende bladeren geven krakend het leven enhet twijgje van daaronder huilt.
De Bosjesman noemt zijn vrouw een takkenwijf en zij huilt de bladeren in het oneindige..De zaal van wandelende takken is door emoties gebroken en wordt samengebonden meegenomen door knibbel knabbel knuisje..wie bladert daar in mijn kruisje?

Uit#22 ‘wonderlijke verhalen bij het gesprokkelde nu brandend haardvuur'(niet meer verkrijgbaar)?

Mien?klasse weer.

Karen.2.0 · 6 januari 2017 op 21:02

Mooie personificatie Mien, knap gedaan! (weer 😉

NicoleS · 7 januari 2017 op 07:35

Een bruine traan? Mooi werk Mien.

Bruun · 7 januari 2017 op 08:08

Bijzonder fraai stukje weer Mien!

van Gellekom · 7 januari 2017 op 10:34

Ook deze weer top geschreven

Mien · 7 januari 2017 op 13:26

Mijn volgende column gaat over … weer! 🙂 🙂 🙂
Speciaal voor alle fans!
Thanx, thanx, thanx, thanx, thanx!

Nummer 22 · 8 januari 2017 op 10:16

Wij weten al dat dit weer mooi weer wordt, Mien! Weer kijken we uit naar weer een nieuwe column!

    Mien · 8 januari 2017 op 12:58

    Yep! Memories van een weerwolf … met hulp van … ahoeoeoeoeoeoe … 🙂 🙂 🙂

      Nummer 22 · 8 januari 2017 op 14:16

      Aha… een verhaal weer wolf ..weerwolf. Ik kijk er naar uit whoeeeee 00.00 uur bij volle maan. ?☠???

      Karen.2.0 · 8 januari 2017 op 14:18

      Kijk er naar uit! ‘De weerwolf in Mien’ 🙂

Esther Suzanna · 8 januari 2017 op 16:45

Dit is een column die me aan het denken zet. Wat bedoelt ie nou? Of..welke metafoor zit hier in…

Mooi wel, in al zijn onbegrijpelijkheid. 🙂

    Mien · 8 januari 2017 op 16:56

    Mmm … dan is mogelijk missie ge(s)laagd. ? Schrijf meestal zonder te bedoelen. Bedoelen in de betekenis van bedelen zonder o met de klemtoon op de tweede e. Toe.
    Een deel, de aanleiding van dit schrijven, is mij echter weldegelijk toebedeeld. De rest is pure associatie en mag de lezer zelf invullen.

Geef een antwoord