Een grijze sluier van mist heeft de wereld veranderd in iets wat niets meer dan een vage schets lijkt te zijn. Traag kleed ik me aan. Een onbestemd gevoel dat al de hele nacht heeft voortgeduurd lijkt zich nu van mijn hoofd naar mijn maag te hebben verplaatst. Nachtmerries, eindeloze nachtmerries jaagden mij door het donker en deden me ontwaken in een staat van totale dissociatie. Weer een cyclus afgesloten en weer een volgende te gaan.
[i]Dagen achtereen heb je naast mij gelegen
en het uitzicht van mijn raam was plots onwezenlijk mooi
De betonnen flatgebouwen
En de mensen, zo grijs
Ze werden kleurrijk
als vrouwen
in de nachtclubs van Parijs
De muziek van de maan huilde om me heen en het enige wat ik kon doen was luisteren, luisteren zonder ook maar een vinger te bewegen. Ze was dood, en met haar sterven was er ook een deel van mij opgelost. Zij, degene die me altijd opving. De enige persoon die ik, zelfs wanneer iedereen om mij heen in een diepe slaap verkeerde, wakker kon maken. Al was het alleen maar om te horen dat zij me begreep en dat alles heus weer goed zou komen.
De kalender laat zien waar de dagen nog bestonden
Tien augustus
Aan het water
Achter school
Daar op de vlonder
