Net toen ik besloten had om eens vreselijk van leer te trekken tegen de uitdrukking; de derde sekse, kreeg ik een boek onder ogen dat me weer in verwarring bracht.
Ik vond, herstel, vind, de derde sekse nog steeds een klote uitdrukking. Waarom daar nu een aparte uitdrukking voor? Wacht, ik ga te snel. Laat ik eerst proberen uit te leggen wat de uitdrukking voor mij, met de nadruk op mij, inhoud. De derde sekse wordt in mijn ogen gebruikt om aan te geven dat een man of vrouw van gender veranderd is. Van geslacht dus. En daar knelt bij mij de schoen, daar komt mijn maag van in opstand. Ik geloof namelijk niet in een verandering, maar in een correctie. Nee, godver, correctie is ook niet het juiste woord. Er is niets dat gecorrigeerd moet worden. In mijn ogen een mens.
Oorspronkelijk was de uitdrukking een derde sekse, een benaming voor homoseksuelen. Gelukkig zijn er culturen, zoals bij de hijras in India. Daar wordt een derde en zelfs vierde sekse erkent.

En toen raakte ik volledig de kluts kwijt, want in het boek dat ik las, kwamen ook mensen voor die helemaal van het gelul van een gendertoewijzing af wilden. Omdat ze zich van allebei een beetje voelen. Dan laat mijn gevoel me weer een beetje in de steek, en komt mijn praktische kant naar voren. Want hoe moet dat als mensen die een gehele of gedeeltelijke gender verandering hebben ondergaan, medisch wat gaan mankeren? Dan moet een hulpverlenende instantie toch wel weten hoe de vork in de steel zit. En dan zou je weer een soort van medisch paspoort bij je moeten hebben waarin dat vermeld staat.

Aan de ene kant zou ik van al die toeters en bellen af willen, van die hokjesgeest. Aan de andere kant lijkt me dat bijna niet te realiseren. Carole uit het boek zegt: ‘Als mensen vragen of ik een man of vrouw ben, zeg ik: ja’ Een staande ovatie voor Carole. Maar dat applaus wordt weer overstemd door een stemmetje dat me zegt:’Maar hoe zit het dan met mensen die juist graag als man of vrouw gezien worden?’ Die mensen zijn er ook, die vinden het heel naar als ze als een stoere meid gezien worden, terwijl ze zich een echte dame voelen.

Er is in het boek ook sprake van het afschaffen van woorden als hij/zij en hem/haar. Dat trek ik ook niet, hoor. Moet ik mensen als ‘het’ aan gaan duiden?

Ik lees ook termen als ‘jongensmeisje’ een meisje dat zich jongensachtig voelt en/of gedraagt. Of ‘tomboy’ een jongensachtig meisje’ Waarom zoveel hokjes en benamingen als je juist ook weer van andere hokjes af wilt?

Ik zal er wel persoonlijk teveel bij betrokken zijn, daarom kan ik niet meer helder denken. Het boek zet je aan het denken over mensen, en dat is een heel goed doel. Toch hebben mensen die niet helemaal voldoen aan het plaatje ‘normaal’ binnen onze samenleving het volgens mij al moeilijk genoeg, waarom dan die nadruk er nog eens op leggen? Waar weer tegenover staat dat het nodig is dit allemaal in de openheid te gooien. Desnoods provocerend. Hulde dus aan de schrijver van dit boek, bewondering voor de mensen die hun medewerking aan dit boek verleend hebben d.m.v. een interview of het vertellen van hun geschiedenis.

Man of vrouw. Min of meer, heet het boek. Met als ondertiteling, gesprekken over een niet-gangbare sekse. Van Tim de Jong. Bij deze vergeef ik het de auteur dat ik op zoek moet naar mijn kluts.

Categorieën: Algemeen

17 reacties

Mosje · 28 februari 2005 op 13:08

Knap geschreven Mup. Dat je de kluts kwijt bent komt op een mooie manier uit alle zinnen naar voren.

KingArthur · 28 februari 2005 op 13:31

Eieren kluts je toch? Dus volgens mij moet je deze bij het vrouwelijk geslacht zoeken.

Je hebt wel gelijk, van al dat gelul over sekse krijg je alleen maar gekut. Mannen die zich vrouw voelen en vice versa. Jongensmeisjes en meisjesjongens. Als iemand zich meer aangesproken voelt tot een andere sekse moet diegene vooral doen wat ‘het’ niet laten kan. Maar laten we elkaar vooral blijven accepteren om wie we zijn. Daar draait het toch om?

WritersBlocq · 28 februari 2005 op 14:33

Zit mijn kluts lussen mijn hurken en lurven? Dan ben ik hem ook kwijt. Goed stukje Mup! Voor mij is iedereen mens of kind of beide, whatever. Ik kan me er niks bij voorstellen om mij niet vrouw te voelen, maar ik kan mij wel voorstellen dat zoals ik mij vrouw voel in een vrouwenlijfje, een ander zich net zo voelt in een mannenlichaam vice versa. Lastig lijkt het me, vooral als de buitenwereld het nog moeilijker maakt. Knuffel, Pauline.

Dees · 28 februari 2005 op 15:53

Ooit las ik een interessant antropologisch artikel over de zeven verschillende sekses, bedoeld om de rijke schakering aan vormen en mensen aan te geven.

Toch blijft het voor mij kort door de bocht, mensen te benoemen via sekse en / of seksuele voorkeur. Het is toch eigenlijk bizar dat je je zo laat voorstaan op wie je graag in bed wilt hebben, of op het feit dat je een (al dan niet later gefabriceerde) piemel hebt, of juist niet?

Ik zou me er niet al te druk over maken, het is maar een sticker, zoals je zelf eigenlijk ook al zegt. Bij medisch ingrijpen zal het heus in het dossier staan, dus ook dat lijkt me niet echt een issue? Laat mensen zelf maar uitmaken hoe ze zich willen voorstellen / profileren. Of ben ik dan kort door de bocht?

Kees Schilder · 28 februari 2005 op 16:28

Heel erg mooi geschreven Mup.Maar hoe dan ook, het woord MENS is het meest makkelijk om alles onder te benoemen.Want uiteindelijk is iedereen gewoon MENS!

Fred · 28 februari 2005 op 17:27

Ik ben helemaal de kluts kwijt. Nog nooit heb ik van de derde sekse gehoord

viking · 28 februari 2005 op 17:31

Als iedereen nou eens mocht zijn wat ie zelf wil, dan zouden we het vanzelf normaal gaan vinden!

prikkels · 28 februari 2005 op 17:35

Wat een goed geschreven column. Maar ik kan me voorstellen dat je in verwarring raakt. Want hoe moeten we dan degenen noemen die interseksueel, vroeger werden ze tweeslachtigen genoemd, of hermafrodieten, zijn geboren. Dit gebeurt bij 1 op 4.500 kinderen.

Laten we het er inderdaad maar op houden dat we allemaal mensen zijn.

😕 😮 😕 😮 😉

Ma3anne · 28 februari 2005 op 18:16

Mooie klutskwijtcolumn.
Het blijft een lastig onderwerp zolang er geslachtsgebonden rollenpatronen met bijbehorende verwachtingspatronen bestaan. Waren die er niet, dan waren we al een hele stap verder, denk ik.

pepe · 28 februari 2005 op 20:32

Dat helder denken lukt jou best wel, als je maar niet door een boek van de wijs gebracht wordt.
Ik heb bewondering hoe jij hier mee omgaat!
Wat anderen denken is niet zo belangrijk, dat de persoon waar het om gaat maar gelukkig is. 😛 😛 😛

sally · 28 februari 2005 op 22:05

Ik zou je zó graag willen helpen zoeken naar de kluts.
Lieve Mup, wat een mooie column.
Sterkte met zoeken…

liefs
Sally

Louise · 28 februari 2005 op 22:08

Ik vind het vooral knap dát je je verwarring onder woorden hebt gebracht en al helemaal de manier waaróp.
Inderdaad Kees, als iedereen elkaar en zichzelf gewoon als mens zou zien, dan zou ons heel veel verwarring en gepieker bespaard blijven.

melady · 28 februari 2005 op 22:53

Mooi geklutselde verwoording van iets wat heel persoonlijk voor je is Mup.

Melady 🙂

Mup · 1 maart 2005 op 19:49

Bedankt voor jullie reacties, [b]mensen[/b]

Groet Mup.

Ab · 2 maart 2005 op 09:19

Mup een goed verhaal,ik vind daarom ook dat elk je mens als mens moet zien.Het gaat toch om het innerlijk.Er zijn ook levende wezens zoals de hazen die onzijdig worden geboren en naderhand het geslacht bepalen, had ook wel mooi geweest voor de mens. groetjes ab.

Ma3anne · 2 maart 2005 op 11:04

Heb je je kluts inmiddels alweer een beetje terug na al deze reacties, Mup?

Mup · 2 maart 2005 op 11:46

[quote]Heb je je kluts inmiddels alweer een beetje terug na al deze reacties, Mup?[/quote]

Ben bang dat dat niet meer goed gaat komen, Ma3 🙂 maar dat ligt aan mij, niet aan de reacties

Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder