Heerlijk lig ik hier te gloren, op de aanrecht achter glas, languit in de fruitschaal. Een vluchtig leven is mij maar beschoren. U kent mij vast als appelsien. Juist ja, het appeltje uit China. Niet te verwarren met de mandarijn. In mijn fruitschaal lig ik zoet te dromen tot mijn tijd gekomen is. Ik droom van al mijn lotgenoten en wat daarvan geworden is. Het is nog allemaal zo kort geleden. Zo hang je niets vermoedend aan een boom te bungelen, lekker in de warme wind, blakerend onder de Spaanse zon. Een big smile op je snoet. Loom luisterend naar gezoem van bijen rondom je heen. Ja, ja, het leven één groot feest. Maar niet voor lang.

Een houten ladder wordt plots onder je maag geschoven. Een bruine hand met schaar verschijnt. Hij knipt jou los van je geliefde tak. De navelstreng wordt doorgeknipt. Samen met je lotgenoten verdwijn je in een rieten mand. Een onzekere toekomst ga je tegemoet. Eerst ga je door de wasmachine. Ze leggen je te drogen. Ben je eenmaal goed op kleur dan wordt je nog even goed gewaxt. Oranjeblinkend ga je op maat gesorteerd het vliegtuig in, op transport naar het koude Noorden.

Daar wacht je een bijzondere modeshow in een koude loods. Bij de afslag mag je hopen op een goede uitslag. Uitgeknepen en uitgebuit wachten dan bange dagen in de Appiehappie of de Aldi en heel misschien in de frisse buitenlucht op een Hollandse markt. Sommigen onder ons ondergaan een ander lot. Dat zijn de luxepaardjes. Zij gaan linea recta naar de haute cuisine. Worden daar eerst zachtaardig gerold en gemasseerd. Vervolgens onthoofd, gepeld, geveld en ontvezeld. Al het wit wordt weggesneden. De frisse sla of roomijs waar je in gewenteld wordt verzachten enigszins de pijn. Als slagroom op de toet wordt dan ook nog even je pels aan gort geraspt. Het angstzweet breekt je uit en je komt als sinaasappelsausje bovendrijven.

Toch kan de lotsbestemming nog iets chiquer, als zalfje of fragrance. Uitgeperst als concentraat eindig je in een trendy potje of flesje. Wel een beetje wrang hoor. Als zalfje zalvend eindigen op een sinaasappelhuid. Nee, dan nog liever sterven in een koekje. Bitterzoet verorberd worden als een kleine Pim.
Ach, hoe makkelijk laten wij ons toch als fruitige typjes kneden, met de hand of met de pers. Met weemoed denk ik terug aan daar waar ik eens als sinaasappel bloeide. O sole mio.

[b][u][url=http://www.youtube.com/watch?v=ZN5PoW7_kdA]Mien Appelsien[/url][/u][/b]

[img align=left]http://alexisravelo.canariblogs.com/files/naranja.jpg[/img]

Categorieën: Algemeen

Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

12 reacties

Harrie · 22 februari 2011 op 09:28

Ha het favoriete fruit van mijn oude vriend Zorro. Uitgeperst het lekkerst.

Mosje · 22 februari 2011 op 09:39

Het kan ook veel slechter met je aflopen. Als je over tijd raakt, ga je als voer naar de dierentuin. Wel eens een nijlpaard een sinaasappel zien verorberen?

lisa-marie · 22 februari 2011 op 09:45

drink al heel lang geen appelsie meer maar anders zou ik er meteen mee stoppen. 😀
hij is goed!!!

arta · 22 februari 2011 op 09:47

Och arme, die sinaasappel!!
Goed geschreven, Mien, en bedankt, he? Ik hoef de eerste tijd geen sinaasappel meer…

Boukje · 22 februari 2011 op 10:21

Ik hoop niet dat je ooit een stukje over lamsvlees schrijft.
Als je door een sinaasappel al zo geroerd kan raken…

Boukje perst elke dag een citroentje. :pint:

pally · 22 februari 2011 op 11:10

Hij is goed, Mientje appelsientje. Net een paar van die zielepoten hardhandig uitgeperst. Ach god, nou toch. Morgen zal ik het zachter doen en eerst de schil aaien voor ik hem slacht… 😀

groet van Pally

phoebe · 22 februari 2011 op 13:32

Oh wat is verse jus toch heerlijk……

sylvia1 · 22 februari 2011 op 13:58

“Heerlijk lig ik hier te gloren” vind ik een mooie opening. Ik vermoed dat er ook wat serieuze research achter dit stukje schuil gaat, zoals het inkijkje in de haute cuisine, ik had geen idee…

DreamOn · 22 februari 2011 op 17:28

Die heb je er mooi uitgeperst, Mien! 😀

Kwiezel · 22 februari 2011 op 20:25

Sappig verhaaltje Mien 😉

Ferrara · 22 februari 2011 op 22:13

Dat zalfje en de sinaasappelhuid, mooie vondst.

Ik moest denken aan de man waarmee ik een poosje geleden bij de groenteman stond. Hij bestelde een pond sinaasappelen en de groenteman vroeg: ‘Hand of pers?’ Antwoord van de klant: ‘Ik heb thuis een handpers.’

Mien · 23 februari 2011 op 07:31

Mede namens het volledige sinaasappelrijk, hartelijk dank voor alle zoete/zure reacties!!! :duimop:

Mien Walking Pers

[img align=left]http://www.horecaworld.biz/images/product/f660ba0e6d0daddfc4013878c39105fe.jpg[/img]

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder