Dagboekdelen 10

Zaterdag, 26 november 2016

Hij is weg. Het licht in de praktijk brandt niet meer en de straalkachel staat uit. Ik open de deur en kijk zoekend in de rondte. In de hoek van de praktijk ligt zijn dekbed met kussen. Een lege wikkel van een chocolade reep, wat gedeukte frisdrankblikjes. Het is echt, hij was hier en is nu weg. Ik begin wat onwennig op te ruimen, spulletjes verzetten op tafel en stoelen aanschuiven. Het hokje is weer alleen van mij. De donkere schaduw die over ons leven viel heeft zich verplaatst. Ik trek de hoes van het dekbed. De geur van rook, vocht en mijn zoon zelf trekt mijn neus binnen. Ik neem de stof en druk die tegen mij aan.

Dan belt mijn dochter Dani. Het is laat. Er is wat mis. Ze weet niet waar ze is. Ja, ze staat ergens aan de rand van een snelweg. Haar stem hapert en klinkt dan weer blikkerig in mijn oor.
‘Wat is er gebeurd?’ roep ik.
‘De bus heeft een ongeluk gehad.’ De bus?
‘Er zijn mensen van hun stoel gevallen, een oud vrouwtje dat voorin zat viel en kon haast niet opstaan.’

‘Maar ben jij ongedeerd?’ Mijn handen zweten en ik staar naar de telefoon. Ze mankeert niets. De chauffeur rookt een peuk buiten. Hij kan niet verder rijden en er is geen passend vervangend vervoer om de reis te kunnen vervolgen. Een aardige vrouw, een medepassagier, legt mijn dochter uit waar ze precies zijn beland. Gelukkig heeft mijn schoonzoon een auto. Hij haalt Dani op.

De zon hangt laag aan de horizon en kleurt de lucht roze. Ik kijk er bedachtzaam naar. Ergens, kilometers verderop, zit mijn zoon. Hij ademt daar, eet daar en slaapt daar. Hij woont nu in de Aardbeienstraat*. In Den Haag. Waar denkt hij aan?

*aangepaste straatnaam