Dagboekdelen 11

Zaterdag, 3 december 2016

Het is druk in de supermarkt. De geur van gebakken uien en knoflook komt me tegemoet. Ergens achter een stelling staat een gezette glimlachende dame met een papieren hoedje op. Ze bakt een gerecht op een klein gasstel en houdt zo nu en dan wat klanten aan met de vraag of zij willen proeven. Verderop staan twee zwarte pieten vakken te vullen. Ze praten in rap Volendams tegen elkaar, terwijl ze met open mond door verschillende kleine kinderen worden aangestaard.

Ik begeef mij naar de kassa, die bediend wordt door een zwarte piet. Een oude vrouw met een bril en rode wangen, die achter mij staat in de rij, knikt de piet goedkeurend toe.
‘Gelukkig een echte zwarte piet. Dat is toch veel mooier dan al die roetpieten en stroopwafelpieten.’ Naast ons staat een donkere dame met haar kind. De grote ogen van de vrouw staan timide. Verdrietig.
‘Mij maakt het niets uit,’ antwoord ik dwars op luide toon, ‘zwart of wit, paars of geel. Zolang er maar niemand mee gekwetst wordt.’ Als ze in mij een witte medestander dacht te hebben gevonden, heeft ze pech. Ze kijkt me misnoegd aan en negeert me daarna verder. Prima. Ik reken af bij de inderdaad wel heel zwart geschminkte piet. Je kunt amper haar gelaatsuitdrukking zien.

Buiten staat een donkere jongeman met de daklozenkrant. Hij heeft een vlassig baardje en ziet er verkleumd uit. Mensen passeren hem woordeloos. Een voor één lopen ze hem voorbij zonder hem op te merken.  Alsof hij er eigenlijk niet staat en er toe doet. De jongen herkent me en groet me vriendelijk. Ik koop zijn nieuwste editie van de Herberg en stop hem een extraatje toe. Om iets binnen te kunnen eten en drinken. Mijn zoon had hier kunnen staan. Het idee dat men hem zwijgend voorbij zou kunnen lopen doet pijn. Ik zie de eeltige gebruinde handen, half verstopt in de mouw van zijn versleten jas.

Een vrouw komt aangefietst en kijkt me glimlachend aan. Ik ken haar niet en werp een blik achter me. Er staat niemand. Dan nadert ze de jongen met de daklozenkrant en begint met hem te praten. Het doet me goed om dat te zien. Waarschijnlijk voelde zij zojuist hetzelfde toen zij mij zag praten met de jongen. Herkenning, maar dan anders. Waarom is het leven voor sommigen zo hard? Ik denk aan alle daklozen wanneer ik ga slapen. Vergeten kan ik ze nooit meer, denk ik.