Dagboekdelen 12

Zondag, 11 december 2016

Ik reis met de bus naar Amsterdam en daarna met de trein richting Den Bosch. Buurvrouw Carina vergezelt mij vanaf het Centraal naar de schrijversmeeting van CX in de stad. In de trein is geen plaats en staan we als haringen in een ton te wachten tot de reis voorbij is. Een Arabische man spreekt ons aan en noemt Carina zijn aanstaande Marie. In het Frans. Daarna wijst hij naar mij.
‘Seconde Marie!’ schatert hij.
‘Quatre Enfants!’ roep ik eveneens lachend terug, wijzend met mijn vinger op de borst. De lach verdwijnt van zijn gezicht en hij klampt een jong Spaans meisje aan dat naast hem zit, hard aan haar hand trekkend.
‘Vous etes ma Marie, demain!’ tiert hij. Het kind verstaat er niets van en grimast ons hulpeloos toe. Haar ogen staan angstig.. De man wendt zich weer tot Carina.
‘Première!’ De trein komt piepend en schokkend tot stilstand en we vluchten naar een andere coupé. Het Spaanse meisje volgt ons, langs kinderwagens, een man in een rolstoel, en pratende reizigers.

‘Weg bij die gek,’ hijgt Carina. We staan bij een schuifdeur. Aan weerszijden van de wanden zijn twee klapstoeltjes vrij. Ik neem plaats naast een slapende man. Zijn mond is geopend en hij snurkt licht. Verstoord knippert hij met zijn ogen wanneer ik hem per ongeluk aanraak. Carina zit naast een stel. De man heeft een Salvador Dali snor en streelt het been van de vrouw naast hem, die hem op haar beurt over zijn kruis aait. Ik staar gegeneerd naar buiten, waar niets te zien valt, alleen duister. Carina merkt niets en tikt op haar iphone.

Eindelijk stopt de trein bij Den Bosch. Enthousiast spring ik naar buiten. Carina glimlacht. Ze stelt haar google maps in op Grand Café Silva Ducis, waar we met een aantal CX-leden hebben afgesproken. Het is een korte wandeling. Onderweg doemt er een man op uit het duister die me bij de arm grijpt. Hij is armoedig gekleed, heeft geen tanden en wrijft over zijn maag.
‘Hungry!’ kermt hij, ‘need money!’ Ik kijk naar Carina, die wat afstand houdt van de man.
‘Doorlopen,’ sist ze. We lopen door.
‘Ik vind het zielig, weet nooit wat ik moet doen,’ verklaar ik, zoekend om mij heen kijkend. Carina lacht. ‘Jij vindt de duvel nog zielig!’

Alle schrijvers zitten al buiten aan een tafeltje op het verwarmde terras van Café Silva Ducis wanneer wij eindelijk arriveren. We maken kennis met elkaar. Het is heel wonderlijk om de mensen achter de columns eindelijk eens in levende lijve te ontmoeten. Carina gaat naast Grumpy zitten en ik spreek met Arta, een heel vriendelijke vrouw met een charmante zachte tongval. Het eten bevalt goed, evenals het gezelschap. Den Bosch is een prachtige stad, helemaal nu alles zo prachtig verlicht is vanwege de kerstdagen.

Ik geniet van mijn pizza en probeer mijn gedachten niet af te laten glijden naar mijn zoon, die ik morgen voor het eerst mag bezoeken in Den Haag. Deze avond stond al lang vastgelegd en is voor mij. Ik luister naar Mien en Gerard en kijk naar de grote kroonluchter aan het plafond. We maken wat selfies en dan valt Grumpy van zijn stoel. Gelukkig mankeert hij niets.

Om een uur arriveert de bus bij de halte in Volendam. Het regent hard.
‘Shit, ik had mijn nieuwe laarsjes moeten inspuiten,’ zegt Carina. We haasten ons naar huis. Mijn man zit nog beneden op mij te wachten. Badr Hari heeft een boksgevecht verloren van Rico Verhoeven. Manlief kijkt een paar keer opnieuw naar de beelden. Ergens tijdens het gevecht brak Hari zijn arm, maar we kunnen geen van tweeën achterhalen hoe en wanneer dat dan zou zijn gebeurd.  Slaperig gaan we naar bed. Soms is een dagje anders goed voor een mens. Het heeft voor mij helend gewerkt.