Dagboekdelen 2

12 november 2016

‘Ik kom een kwartiertje later. De IJtunnel zit dicht,’ zegt een vrouwenstem aan de andere kant van de lijn. Ik werp een bik op de klok. Dit brengt mijn schema aardig in de war, maar er valt weinig anders te doen dan de feiten te accepteren zoals ze zijn. In huis is het een bende. Mijn man, die normaal gesproken schoonmaakt terwijl ik werk, is nog steeds aan de bank gekluisterd. Zo nu en dan loopt hij een paar passen om zijn lichaam soepel te houden. Het ziet er vreemd uit. Zijn kont oogt plat en het lijf lijkt op een gehuurd te krap maatpak.

Mijn schoonmoeder komt helpen in de huishouding vandaag. Na mijn werk arriveert ze op de fiets. Een elektrische. Het haar zit warrig door de wind en regen.
‘Koud hé?’ zegt ze, in haar handen wrijvend. Ze heeft het vaker koud, maar dit keer is het dat ook echt.
‘Staat jullie kachel wel aan?’
‘Ja, het is negentien graden, ma,’ antwoordt mijn man. De kachel wordt op twintig graden gezet.

Iemand opent de achterdeur. Zien kunnen we het niet, maar we herkennen het karakteristieke piepende geluid.
‘Wie is dat?’ vraagt mijn man, iets overeind komend. Op televisie wordt de serie Narcos vertoond, we zijn geabonneerd op Netflix. Alle kinderen zijn thuis, behalve mijn dochter Dani, die nog aan het werk is in de kapperszaak. Een donker figuur verschijnt in de deuropening.
‘Is dat Quincy?’ vraagt mijn man, ingespannen turend naar de tussendeur.
Inderdaad, het is mijn bijna twintig-jarige zoon. Hij draagt een petje en is gehuld in een donker trainingspak.
We hebben hem al tijdenlang niet meer gezien. Hij woont in de AOP, een opvangcentrum voor jongeren met een problematische achtergrond.

Mijn zoon is verslaafd. En hij heeft overal problemen. Morgen is hij jarig. Ik heb aan hem gedacht vandaag. Zou hij het gevoeld hebben?
‘Hoi ma,’ bromt hij met zijn zware stem.
‘Ik kom even langs. Om afscheid te nemen.’
Ik zie weer voor me hoe hij eruit zag als baby, klein en breekbaar. Hoe hij als peutertje speelde met zijn auto’s, die hij netjes achter elkaar op een rijtje zette. Zijn astmatische aanvallen en zijn pretoogjes. Hij was toen al ondeugend.
‘Waar ga je dan naartoe?’ vraag ik met een bonkend hart. Deze vraag zal vermoedelijk geen bevredigend antwoord op gaan leveren.
‘Ik ga naar Malta.’
‘Hoe wil je gaan dan?’
‘Op de fiets.’

Mijn zoon is dus van plan om op de fiets naar Malta te rijden.
‘Op de waterfiets?’ kan mijn man niet nalaten spottend op te merken. Er volgt geen antwoord. Quincy neemt een pakje shag met vloei uit zijn smoezelige jaszak en bekijkt aandachtig de inhoud.
‘Je stinkt,’ zeg ik, naderbij komend.
‘Klopt, ik sta al twee weken op straat en kan mijn kleding niet wassen. Ik heb geslapen in een verlaten gebouw.’ Zijn huid oogt pokdalig, ongezond. Onder het lamplicht kan ik het zien.