Dagboekdelen 3

13 november 2016

‘Nee, bij ons kan hij niet meer wonen. Dat gaat niet gebeuren!’ schreeuwt mijn man. We liggen nog in bed, het is zondagochtend. Sommige mensen hebben seks, wij ruziën over de terugkomst van mijn zoon.

De verhalen over criminelen die mijn kind overal achtervolgen, zijn schulden en zijn dakloosheid gonzen de hele nacht al door mijn hoofd. Het kille novemberweer stemt me zo mogelijk nog ongelukkiger. Niemand verkeert in de gelegenheid om Quincy tijdelijk op te nemen. Geen ruimte, geen vertrouwen, men is bang voor problemen. Alleen de moeder van mijn ex-man is bereid om hem twee dagen op te nemen. Maandag gaan we met Quincy naar de huisarts om hulp voor hem te vragen.

‘Het is mijn zoon!’ schreeuw ik terug, ‘Die moet ik toch beschermen!’ Ik zie mijn eerstgeborene voor mij, dood liggend ergens in de goot. Dan kan ik hem nooit meer zien. Mijn hart steekt.
‘Dat kan, maar ik bescherm MIJN gezin,’ bijt mijn man mij toe. Ergens kan ik hem begrijpen. Vorig jaar nog woonde Quincy bij ons. We vonden zakken met XTC pillen, blokken hasj in een beduimelde rugzak tussen de bergen was op zijn kamer, waar hij dagen achtereen in bed lag omdat hij te moe was om aan het werk te gaan. Rekeningen, die onbetaald en vergeten op de kast lagen.

‘Dan moeten we maar scheiden,’ zeg ik gekwetst. Mijn man reageert niet. Het is verleidelijk om te vertrekken. Verscheurd ben ik, tussen mijn verslaafde zoon en de rest van mijn gezin.
‘Femke zou dat niet aankunnen,’ merk ik op, denkend aan mijn autistische jongste kind, die behoefte heeft aan regelmaat, niet aan gescheiden ouders. Mijn man probeert zich om te draaien in bed. Het gaat moeilijk, er is weinig verbetering gekomen in zijn toestand. Het bed schudt licht.
‘Jij hoeft toch ook niet weg,’ antwoordt hij onwillig.
‘Vandaag is hij jarig.’ Het vervult me met droefheid. Hij is nu twintig en zou een mooie toekomst voor zich moeten hebben, zonder schulden en een dakloos bestaan.
‘Je weet wat Matty* gezegd heeft, als hij geen hulp aanvaardt kunnen wij Quincy niet helpen.’ Mijn man zucht. Ik zie de krullenkop van onze jongste in de deuropening.
‘Hebben jullie ruzie?’ vraagt ze met een dun stemmetje.

Zoals iedere zondag ontbijten we met gebakken broodjes uit de oven. De stemming is drukkend. Timo, onze jongste zoon, kijkt tijdens het eten aandachtig naar zijn telefoon, een Samsung s6. Femke babbelt honderduit over Sinterklaas en zwarte piet, die vandaag in Volendam arriveren. Ze is er vol van. Mijn man kijkt me aan. Zijn blik is zachter.
‘Ik vind het heel erg voor je, maar ik kan niet anders,’ zegt hij op verzoenende toon.
‘Quincy is jarig vandaag. Ik denk dat ik hem uitnodig om samen ergens een gebakje te eten.’
De kinderen willen mee. Eigenlijk geen slecht plan. Misschien is het wel de laatste verjaardag die we samen kunnen vieren. Dat weet je tenslotte nooit.
Ik bel naar mijn zoon. Hij vindt het een leuk idee. Vanmiddag om half vier gaan we samen wat drinken op de dijk.

*Matty H : mijn hulpverlener.