25 februari 2017
Ik lig beneden op de bank. Zoals afgesproken. De buren zijn nog wakker en luisteren naar muziek. Imca Marina en daarna André Hazes. Bah. Ik probeer me op mijn zij te draaien, maar mijn huid blijft vastkleven aan het leer. Het is middernacht, de wekker is gezet. Quincy heeft beloofd dat hij om twee uur thuis zal zijn. Het wordt drukker bij de buren. Geschreeuw en schuiven van zwaar meubilair. Tenminste, zo klinkt het.
Ik neem mijn oordoppen en kneed ze tot ze makkelijk inzetbaar zijn, zodat ik ze later wellicht gebruiken kan, mocht het nodig zijn. Bij daglicht lijken de roze doppen op uitgekauwde bubble gum. Liever draag ik ze niet. Helaas val ik zonder moeilijk in slaap. Mijn hoofd suist. Wanneer ik mijn hoofd draai lijkt het alsof mijn hersenen pas later meedraaien. De naam voor deze kwaal, veroorzaakt door het afbouwen van Venlafaxine,* is brainzaps. Het KAN voorkomen bij sommige patiënten, las ik op internet. Bij mij komt het voor. Manlief ligt boven. Hij slaapt ook nog steeds niet. Ik hoor hem lopen boven me.
Om twee uur schrik ik zwetend wakker. De wekker gaat. Mijn borst en hoofd zijn zeiknat. Ook een bijwerking van AD. Ik gluur in het duister naar het achterraam. Geen beweging in de tuin. Quincy is er niet. Om half drie krijg ik bericht van Johan.
‘Is ie er al?’
Kennelijk heeft hij twijfels.
‘Nee,’ stuur ik boos terug.
‘Godverdomme, ik ga hem bellen.’ Quincy neemt niet op, net zoals een paar weken geleden en Johan belt me opnieuw midden in de nacht.
‘Het gaat goed bij ons hoor. Ja, wel met enige sturing dan,’ vertelt hij. Jammer genoeg gaat het hier weer niet goed.
‘Tja, wij willen ook wel eens een dagje vrij,’ gaat Johan verder.
‘Die dagjes kosten mij telkens een nachtje. Kan hij niet een keer komen als hij niet eerst uitgaat?’
‘Marjan** wil zo graag een keer op zondag met zijn drietjes wakker worden. Alleen met onze eigen zoon.’
Ik zucht, zij wil graag alleen wakker worden, ik wil gewoon slapen.
Om half vier is er nog altijd geen teken van leven in de tuin, behalve dan dat de kat van de buren krols is en het uitschreeuwt. Ik besluit naar boven te gaan. Als Quincy dan toch niet komt, slaap ik liever in mijn bed. Manlief schiet omhoog zodra hij de slaapkamerdeur hoort piepen.
‘Hij is er niet hé?’
‘Nee,’ antwoord ik.
‘Hij komt niet meer binnen!’ bijt hij mij toe en draait zich kwaad om. Het bed schudt. Van slapen komt niet veel terecht. Ik werp een blik op mijn telefoon. Vier uur. Jakkes.
Voor de tweede maal deze nacht word ik zwetend wakker. Deze keer door een nachtmerrie. Geen gewone droom, maar een waarschuwende droom. Ik ken het verschil.
‘Weet je dat het negen uur is?’ zegt manlief.
‘Echt?’
‘Je zoon is er.’
‘In de tuin zeker.’ zeg ik, nog verdwaasd.
‘Jaaaa, hoe raad je het zo? In de tuin ja, slapend op een tuinstoel.’
‘Schat, ik heb gedroomd,’ zeg ik, zijn opmerking negerend.
‘Over Timo. ‘
*Venlafaxine: Antidepressivum
**Marjan : Vrouw Johan
33 reacties
Mien · 9 maart 2017 op 07:25
Carnaval midden in de nacht met Imca en André. De buren nemen het ervan. Quincy ook. Is het geen idee om een tuinhuisje in te richten voor hem? Slaapt iedereen een stuk beter. Kun je misschien ook de Venlofaxine afbouwen.
NicoleS · 9 maart 2017 op 07:37
Ik heb al een tuinhuisje inderdaad. Hij heeft er geslapen, maar het is eigenlijk niet geschikt voor slapers omdat ik er ook werken moet. Ach ja, alle beetjes helpen. Thanks Mien
Mien · 9 maart 2017 op 08:38
Biedt een hoogslaper dan geen oplossing?
NicoleS · 9 maart 2017 op 09:18
In dat houten hok???
Mien · 9 maart 2017 op 09:36
Uitbouwen!
Dees · 9 maart 2017 op 10:47
Mooi geschreven. Voel ook een beetje met Mien mee. Quincy gaat zich toch nooit aan dit type afspraak houden, dus kun je maar beter een stretcher in het houten hok zetten, voor als het hem niet lukt.
De monnik en de waarschuwende droom, dat is voor mij letterlijk en figuurlijk ver van mijn bed. Maar ik vind het wel spannend om te lezen. Als ie maar van Timo afblijft natuurlijk.
NicoleS · 9 maart 2017 op 13:43
Het is niet makkelijk om alles goed te doen bij een verslaafd kind. Vooral als het allemaal zo moeilijk gaat. Ik hoop dan ook dat het ooit beter gaat. Dank voor je reactie.
Dees · 10 maart 2017 op 08:48
Ik heb al moeite met het goed doen als mijn peutertje niet wil gaan slapen.
Laat staan…
Ik geloof alleen wel in niet teveel energie steken in wat nauwelijks haalbaar lijkt. Zoals ’twee uur thuis’ en alle ruzies daarna.
NicoleS · 10 maart 2017 op 09:33
Haha, ik ben minder streng dan mijn partner. Dat is het moeilijke eraan.?
van Gellekom · 9 maart 2017 op 11:20
Imca MArina? Leeft die nog?
NicoleS · 9 maart 2017 op 13:36
Ja. En de buren ook. Haha ?
Nummer 22 · 9 maart 2017 op 16:41
‘ om alles goed te doen bij een verslaafd kind’ hmmm, why? Hij is volwassen, toch?
Maar NicoleS, blijf schrijven. Mijn ‘beeld’ wordt meer en meer duidelijker. Take care!
NicoleS · 9 maart 2017 op 17:15
Dank lieve Ruud??
Esther Suzanna · 9 maart 2017 op 17:35
Ik weet heus wel dat niet iedereen (zeer zelden) op mijn mening zit te wachten maar helaas geeft ik die vaker dan me lief is.
Deze dagboekcolumns vind ik zeer goed geschreven.
De lezer (ik) kijk, luistert, voelt mee.
Toch krijg ik er een ‘apart’ gevoel bij. Het heeft iets voyeuristisch, er zijn te veel privé details, en misschien zelfs heeft het zelfs iets genants.
Sorry daarvoor.
Ik weet dat het bij mij ligt. Mijn oudste gaat ook niet zo denderend, en er spelen zelfs vrij heftige zaken. Ik zou het hem nooit aan doen daarover te schrijven. Dat maakt mij geen ‘beter’ mens, hoor, ga vooral door Nicole, ik bewonder je ‘ballen’ en je taalvaardigheid. 🙂
NicoleS · 9 maart 2017 op 18:15
Ik denk dat het confronterende aspect aan dit verhaal iets genants met zich mee neemt. Ik denk dat een verhaal raakt, wanneer het bepaalde gevoelens oproept, zelfs al zijn die gevoelens niet per se positief . Soms is een verhaal mooi als het correct is, soms zit de schoonheid in het imperfecte. Ik wil mijn zoon in het geheel niet kwetsen. Ik weet het niet, ik wilde gewoon schrijven en creëren. Mijn werk naakt en oprecht delen. Soms twijfel ik weleens of ik er goed aan doe om er mee verder te gaan. Zoals ook nu. Ik dank je voor je eerlijke reactie. Die waardeer ik zeer.
Esther Suzanna · 9 maart 2017 op 19:54
*smak* 🙂
Karen.2.0 · 9 maart 2017 op 20:03
Juist omdat je waarheidsgetrouw schrijft, en dat soms bijna plaatsvervangende schaamte oproept, is het knap wat je doet. Ik doe het je niet na. Was jij, Esther, in den beginne, niet zo geraakt door de dagboeken van Anais Nin, rauw en raak?
Esther Suzanna · 9 maart 2017 op 20:36
Het was geen waardeoordeel. Meer een observatie. 😉
Ik lees dit met veel plezier.
Anaïs had geen kinderen btw.
NicoleS · 9 maart 2017 op 21:21
Anais Nin ken ik nog niet. Ga ik lezen. Dank!
Esther Suzanna · 9 maart 2017 op 21:57
Ik was 14 toen ik haar dagboek las. Toen was ik onder de indruk van haar rauwe openheid. Ik was zelf heel stil en teruggetrokken en sprak nooit. Inmiddels lul ik vaak teveel… 😉
Haar schrijven/zij is door veel ‘critici’ weggezet als onzekere aandachttrekker, neurotisch, narcistisch en ziekelijk egocentrisch. Zelfs als leugenachtig en schizofreen.
Ik zou het in de verste verte niet, never, nooit vergelijken met jouw schrijfwerk, Nicole.
Het is wél interessant om te lezen wat er zoal over haar schrijven is gezegd.
Dees · 10 maart 2017 op 09:08
De kracht van dit schrijven zit hem in het zo dicht op de huid als maar mogelijk is.
Wat nog interessant zou kunnen zijn is als ook uit het perspectief van andere huisgenoten zou schrijven. Als je er een roman van zou willen maken dan.
Bijkomend aspect is dan dat de huidige ik minder uit beeld blijft.
NicoleS · 10 maart 2017 op 22:39
Goede tip Dees. Ik zie het nu pas?
Karen.2.0 · 9 maart 2017 op 17:46
je kunt het nooit helemaal goed doen (zelfs niet als je kind niet verslaafd en bij wijze van spreken een model-koter is), dat krijgt niemand voor elkaar dus laat dat een troost zijn. Zal vast bezongen zijn door Hazes en/of I. Marina, 😀
Ik ben erg van de nuchtere maar ik kijk reikhalzend uit naar ‘de droom’ en hoe dat met Timo afloopt. Top Nicole.
NicoleS · 9 maart 2017 op 18:16
Dank Karen. Het moederschap wordt inderdaad niet voor niks het zwaarste beroep genoemd. ?
Trebor · 9 maart 2017 op 20:03
En het op een na oudste!
Trebor · 9 maart 2017 op 19:59
Mooi confronterend en ook intiem. Moedig van liefde.
NicoleS · 9 maart 2017 op 21:20
?????
Arta · 10 maart 2017 op 10:22
Ik vind deze serie heel mooi.
Ik hoop dat zoonlief tezijnertijd dit schrijven onder ogen krijgt en op die manier zijn Eigen worsteling vanuit zijn moeders oogpunt kan zien. Een waarheid, die niet gekleurd is door de tand des tijds.
NicoleS · 10 maart 2017 op 10:24
Dank voor je lieve reactie.:-)
Bruun · 10 maart 2017 op 13:23
Knap geschreven weer Nicole. Hopelijk ziet Quincy het licht nog eens. Dat zou jouw/jullie welbevinden enorm ten goede komen, kan ik me zo voorstellen.
NicoleS · 10 maart 2017 op 15:23
Dank Bruun. Ik hoop het ook. ☺
Blanchefort · 11 maart 2017 op 05:43
Jouw reactie van 18.15 uur zegt het helemaal goed. Ik word als lezer helemaal meegesleurd in deze tot nagenoeg wanhoop drijvende situatie. Ik zit hier met mijn hart dat als een razende te keer gaat. Je zegt dat je soms twijfelt of je er mee door moet gaan. Het antwoord is ‘ja’. Er is geen weg terug; dit verhaal moet verteld worden, hoe moeilijk het ook is. Voor zowel jou als voor de lezer; we zullen er doorheen moeten. Genant? Voyeuristisch element? Liever zou je een ander verhaal vertellen maar dit is helaas wat het is. Ik vind het zeer moedig dat je dit doet en het is te hopen dat het schrijven voor jou helend werkt. Is afbouwen van de Venlafaxine verstandig om nu te doen? En dat tuinhuisje blijft zoals het is.
NicoleS · 11 maart 2017 op 10:10
Dank Blanchefort. Ik blijf door schrijven. Waarschijnlijk met af en toe een moment van zwakte en twijfel. ?