Dagboekdelen 5

15 november 2016

Om vijf uur in de ochtend zit ik beneden. De televisie staat aan. Zacht geroezemoes vult de kamer. De Almogran* die ik gisteren nam is niet aangeslagen, dus werd ik eerder vannacht wakker met een bonkend hoofd. Ik neem een nieuwe dosis en ga achterover liggen op de bank. Het is grondig mis. Om half acht ontwaak ik. Zwetend. De kinderen moeten naar school en ik heb een afspraak, dus ik moet toch echt opstaan. Pijn of niet, het leven gaat door.

Gelukkig kan Femke mee met de moeder van een klasgenootje. Timo begint te huilen. Hij heeft buikpijn en kan niet naar school.
‘Net was er niets aan de hand, hoe kun je dan nu opeens ziek zijn?’ wil mijn man weten. Timo kijkt met zijn grote droeve ogen onze kant op. De tranen rollen langs zijn wangen. Ik begrijp waar de schoen wringt.
‘Laat hem maar een dagje thuis,’ zeg ik tegen mijn man, aai Timo over zijn bol en verdwijn naar de praktijk. Het ruikt er bedompt. Naar zweterig mannenlijf en muffe kleding. Quincy is wakker en gaat naar binnen om te douchen. Het is rommelig in mijn huisje. Stoelen staan scheef, papiertjes liggen op tafel en ernaast. Ik steek een geurkaars aan om de stank te verdrijven en ruim de ergste troep snel op.

Korte tijd later gaat de deurbel. Een aantrekkelijke blondine in dure kleding staat voor de deur. Ze draagt hoog gehakte pumps, schoentjes waar ik mijn nek op zou breken. Zij niet, ze loopt elegant naar binnen, een dikke wolk parfum achter zich latend.
Angstig kijkt ze om zich heen. Het dekbed en kussen van Quincy liggen weggemoffeld onder mijn donkere bureau, de kaarsjes branden. De blondine, Romy, zet haar Hermes tas naast zich op een stoel en trekt haar lange dikke haar met een zwaai uit de kraag van haar jas. Haar mouwen schuiven wat omhoog, waardoor haar dikke gouden armbanden zichtbaar worden in het kaarslicht.

Ze heeft een man verloren. Hij was jong toen hij overleed. Zijn aanwezigheid is duidelijk voelbaar. De man straalt verdriet en boosheid uit. Hij is pas geleden geliquideerd. Romy is aangedaan, maar opgelucht en legt een kinderfoto neer van de man. Een lachend joch met ondeugende pretoogjes. Als jongetje was hij al een boef. Hij was getrouwd. Romy was zijn geheime minnares.

Dan staat ze opeens op en zet haar tas buiten in de tuin. Ik vraag niet naar het waarom. Ze weet niet meer hoe ze verder moet. De angst en verwarring zijn verschrikkelijk, ook nu.

‘Ik ben naar zijn begrafenis geweest,’ fluistert ze en neemt een tissue uit de doos. ‘Maar achteraf, op een afstandje.’ De moordenaars zijn niet gepakt. Romy toont mij haar gouden armband. Gekregen van HEM, als bewijs van zijn liefde voor haar.
‘Hij was zo lief,’ snuft ze, ‘Ik houd nog zoveel van hem. Weet hij dat?’ De spanning in de ruimte vermindert. Alsof er een donkere wolk oplost. Hij weet het. Ook criminelen hebben gevoelens.

Laat in de middag bedenk ik opeens dat de kat van buurvrouw Carina nog naar buiten gelaten moet worden. De buurvrouw werkt en komt laat terug. Willie zit al de hele dag binnen en durft niet te plassen op de bak. Haastig neem ik Carina’s huissleutel en spoed me naar haar huis. Willie zit in de gang op me te wachten. Haar staart trilt van genoegen. Ik struikel over een pantoffel en begeef me naar de huiskamer. Helaas, te laat. Dat wordt dweilen.

*Almogran: Triptaan, pijnbestrijder