Hij ziet er redelijk uit, mijn oudste zoon. We hebben afgesproken op een terras in het dorp. De oude kerkklok slaat drie keer. Ik heb hem al maanden niet gezien, dus ik neem hem scherp in mij op. Elk detail, elk lijntje of vlekje, de blik in zijn grote bruine ogen, die allang niet meer lijkt op die van mijn zoon zoals hij eens was, ooit.

Hij kust me en ontwijkt mijn blik, hij wordt niet graag gedefinieerd. Zijn armen zijn bloot, hij is gehuld in een strak zwart shirt en rafelige spijkerbroek.
‘Ik heb honger,’ zegt hij, om zich heen kijkend, ‘ik heb nog niets gegeten.’ Hij neemt de menukaart in zijn hand en staart me aan.
‘Mag ik wat bestellen?’ Ik knik.

Als zijn gebakken eieren met spek geserveerd worden bekijk ik hem nogmaals aandachtig. Quincy is mijn zoon, maar hij voelt ver van mij verwijderd, bijna als een vreemde. Maar tegelijkertijd is hij mijn bloed, en mijn hart krimpt terwijl ik hem zie eten.
‘Ik heb een relatie met iemand,’ zegt hij met volle mond, eierstruif glijdt langs zijn kin naar beneden.
‘Ze is in de dertig,’ gaat hij verder, ‘en heeft een huis. Bovendien heeft zij een relatie met een heel rijke man.’

Ik zwijg, de informatie verwerkend.
‘Een relatie met een vrouw die al een man heeft?’ vraag ik, een slok van mijn Spa nemend.
‘En die man dan?’
‘Ach, hij is miljonair en heel vaak weg. Ik krijg vast een Rolex van hem.’ Hij kijkt me aan. Zijn gezicht vertrekt geen spier.
‘Waarom krijg je een Rolex?’ vraag ik weer.
‘Gewoon, omdat ik met haar omga. Ik wil rijk worden,’ is zijn redenatie.

‘Hoe gaat het op je werk?’ verander ik van onderwerp.
‘Ja, ja leuk.’ Hij eet gulzig van zijn eieren, alsof hij in geen tijden een fatsoenlijke maaltijd voorgeschoteld heeft gekregen. Ik schuif op mijn stoel en kijk om me heen. Stellen zitten te eten, een man en vrouw met zonnebril op drinken van een witte wijn. Zou er nog iemand zijn die op dit terras met haar zoon heeft afgesproken, zonder te weten wat te zeggen of wat te vragen.

Hij voelt als een vreemde, ben ik schuldig daaraan? Een golf van medelijden en verdriet slaat door me heen, en ik moet het ondergaan. Soms doe ik alsof het niet waar is, want dan hoef ik het niet te weten, of te vragen hoe het echt gaat. Want het antwoord daarop ken ik wel. Zoals hij daar zit, zoals hij praat. Hij maakt deel uit van mij, en dat zal altijd zo blijven.

Ik vraag niet meer dan dit. Want we weten het alle twee, hoewel we een wereld van elkaar verwijderd zijn. Ik houd van hem en hij van mij.
‘Heb je wat geld voor sigaretten?’ vraagt hij dan. Ik overhandig hem zwijgend wat muntstukken en hij staat op. Hij kust me weer en zegt me gedag. Ik kijk hem na. Totdat hij helemaal uit het zicht verdwenen is.

Categorieën: Algemeen

NicoleS

Door veel te lezen word je een betere schrijver. Joost Zwagerman was ervan overtuigd. Ik houd van lezen maar ook van schrijven. Ik ben bij column x terecht gekomen dankzij mijn lieve vader die hier jaren columns geschreven heeft. Kees Schilder is zijn naam. Ik hoop evenveel plezier te beleven aan het schrijven als hij. Favoriete schrijvers: Gerard Reve, J.J Voskuil, Maarten 't Hart, Adriaan v Dis, Arnon Grunberg, WF Hermans, Simon Vestdijk, Louis Bordewijk en Jean Plaidy. Favoriete boek: Het bittere kruid, Marga Minco.

8 reacties

Nummer 22 · 18 september 2017 op 08:23

Soms is zwijgen en luisteren het beste. Als ouder wil je zo graag dat jouw kind gelukkig is met zichzelf maar dat betekent ook loslaten van jouw eigen diepste verlangens dat het leven van het kind anders zou moeten dan wat hij nu leidt. De bloedband gaat nooit weg. Hij is nu een verhalenverteller die een luisteraar nodig heeft: zijn moeder!

Nicole, weer mooi geschreven.!

Karen.2.0 · 18 september 2017 op 08:38

Mooi, maar vooral pijnlijk.

van Gellekom · 18 september 2017 op 10:25

Omdat ik vroeger ook zo ongeveer in elkaar zat, weet ik dat hij er weer uitkomt

Robert · 18 september 2017 op 10:32

De toon van liefde aan weerskanten van het IJzeren Gordijn is prachtig getroffen. Je kunt elkaar zoenen door de mazen van het gaas, en benadrukt zo de afstand nog eens extra. Een van je beste, Nicci!

Nummer 22 · 18 september 2017 op 11:05

Helemaal eens met Robert. Liefde overwint!

Bruun · 18 september 2017 op 11:51

Wat vreselijk moet dat zijn om je vervreemd te voelen van je eigen kind. Ik leef met je mee Nicole. Mooi geschreven.

NicoleS · 18 september 2017 op 20:37

Dank allen voor deze lieve reacties!

Esther Suzanna · 19 september 2017 op 11:24

Ik voel de emotie. Ergens ook herkenbaar maar anders. Mooi geschreven.

Geef een antwoord