Dagboekdelen 6

16 november 2016

De regen komt met bakken uit de lucht. Verdikkeme, net nu ik met Femke op de fiets naar school moet. De Vincentiusschool staat best ver bij ons vandaan, dus zoek ik onze regenkleding op.
‘Ik wil geen regenbroek aan,’ protesteert Femke.
‘Maar je broek wordt zo zeiknat. Hij moet aan, schat.’
Mopperend geeft ze gehoor aan mijn verzoek. Zij ziet er nog knap uit vergeleken met mij. Ik draag een paars regengewaad met blauwe stippen. Het ding wappert om mijn lijf en doet me er potsierlijk uitzien. Zo nu en dan vang ik een glimp op van mijn evenbeeld in de ramen van stilstaande auto’s.

Als we bij de fietsenstalling aankomen, zie ik een aantal mensen besmuikt lachen. De vrouw van de groenteboer, zelf een gezette onaantrekkelijke vrouw met gemene ogen en een varkensneus, kijkt mij vals lachend aan. Ik ken haar nog van vroeger. Ze is geen spat veranderd. Op jonge leeftijd gedroeg ze zich al gemeen. Vaak stond ze scheldend bij ons tuinhek. Samen met haar kompanen, onze buurtgenootjes. Mijn zusje en ik waren jassen* en lelijkerds, vreemde lui. Soms noemden ze ons gele vla. Waarom weet ik niet.

Mijn bloed gaat koken als ik het domme mens zie lachen, van haar kan ik beslist niets hebben, maar ik loop haar zwijgend voorbij. Maakt het uit wat mensen denken? Het moet mij niets kunnen schelen. Maar dat doet het wel. Als ik de klas van mijn dochter binnenloop voel ik mij net zo klein als vroeger. Ik ben opeens weer Colle, een gepest kind van negen, niet Nicole, een volwassen vrouw.
‘Onzin,’ zeg ik streng tegen mezelf, ‘Stel je niet aan.’

Mijn  vriendin Liedewey, een kunstenares, stuurt me een berichtje.
‘Liefje, het zoontje van Mandy heeft misschien een hersenbloeding gehad. Kun jij zien of het goed komt?’ Mandy is de dochter van Marjan, Lied’s geliefde. Haar kleine mannetje is verleden week na een helse bevalling ter wereld gekomen. Ik hoop dat het goed gaat met het kereltje, maar alleen een arts is de juiste persoon om daarover te oordelen. Bovendien heb ik nog steeds hoofdpijn.
‘Wat duurt die hoofdpijn van jou lang zeg,’ vindt ze. Daar ben ik het wel mee eens.

Ik rijd naar de supermarkt door de regen. Het weer blijft somber. De muziekinstallatie in de winkel staat vrij luid. Soms vraag ik me af of degene die de plaatjes draait, weet waar je mee zit. Ze spelen Tears in the morning, van the Beach Boys. Ik kan met veel moeite mijn tranen inhouden. Huilen in de winkel, dat mag niet gebeuren. Ik zie het bleke gezicht van Quincy voor me. Zijn ellende begint nu pas werkelijk in te dalen, en slaat me als een hamer op mijn hoofd. Ik kan mijn kind heel makkelijk verliezen. Dan ben ik hem echt kwijt.

*jassen: Vreemden