Dagboekdelen 7

Donderdag, 16 november 2016

‘Sorry mevrouw, maar wij kunnen u geen informatie verstrekken. Uw zoon heeft daar geen toestemming voor verleend,’ zegt de hulpverlener van de AOP*, genaamd Tiny Waterput, aan de andere kant van de lijn.  Een uur geleden sprak ik met een telefoniste, die had beloofd dat men mij na overleg terug zou bellen.
‘Dus u gaat mij niet vertellen waarom hij is weggestuurd?’ zeg ik op scherpe toon, ‘ik vind het maar een akelig idee dat u over bepaalde informatie beschikt aangaande mijn zoon, die wellicht van groot belang is voor mijn gezin, zonder die te willen delen. Stel dat mijn kind wat ergs overkomt?’

Mijn man staat op een afstandje mee te luisteren. Hij ijsbeert een beetje de kamer door, om zijn rug soepel te houden. Wie zijn de mannen die mijn zoon achtervolgen? Waarom is hij weggestuurd en werden wij niet op de hoogte gesteld?
‘Dat moet u dan maar aan uw zoon vragen,’ merkt meneer Waterput op. Ik werp een blik op mijn zoon, die aan tafel zit te eten. Hij heeft een kant en klare maaltijd opgewarmd, spinazie met een stuk suddervlees ernaast. Het oogt niet bijster smaakvol. Zijn petje draagt hij achterstevoren, de klep zit op zijn achterhoofd.

Het gezicht heeft een strakke, vastberaden uitdrukking. Hij gaat mij ongetwijfeld niet vertellen waarom zijn achtervolgers een steen in de ruit gooiden, waarom ze hem bedreigden, of dat de AOP* hem wegstuurde omdat hij een gevaar betekende voor de andere bewoners van het huis. De heer Waterput wordt niet toeschietelijker als hij mij aan de andere kant hoort snikken, hij is het gehuil van wanhopige moeders gewend.

‘Waarom bel je Moedige Moeders niet?’ vraagt mijn moeder, die ik kort na het gesprek met meneer Waterput spreek. Daar heb ik zelf al over nagedacht. Waarom bel ik ze niet? Wil ik praten met andere mensen over mijn zoons problemen? Vreemden, die mij mogelijk nog ergere doemverhalen vertellen dan die ik tot nog toe al gehoord heb? Het maakt me bang. Stel dat ik dan helemaal niet meer kan slapen? Ik wil het niet horen. Het liefst kruip ik ergens in een hol en kom er nooit meer uit. Mijn zoon vindt dat er geen gegronde reden was om weg te worden gestuurd door de AOP. Volgens hem zijn het kankerlijders.
‘Ik ga niet naar een kliniek, ma,’ zegt hij stellig, ‘ik ben niet eens verslaafd.’
Zijn ogen staan doods, zijn wallen zijn donker. De ogen van een verslaafde.
‘Maar waar ga je dan heen? Want hier kun je niet blijven.’
‘Geen idee. Slapen op straat, misschien ga ik toch naar Spanje.’
‘Je wilde toch naar Malta? Vraag ik. Hij kijkt van me weg, neemt zijn jas en vertrekt. Naar oma, zegt hij, die wil hem wel zien. Ik blijf huilend achter.

Merel van de Brijderstichting belt. Femke zingt er op de achtergrond hard doorheen. Sinterklaasje bonne bonne bonne! Ik kan Merel nauwelijks verstaan en manlief stuurt Femke naar boven.
‘Ik denk niet dat mijn zoon nog naar een kliniek gaat,’ zeg ik met een klein stemmetje.
‘Wat jammer, want er is een plekje vrij. Volgende week kan hij in Den Haag terecht,’ antwoordt ze, ‘ Zulke plekjes zijn zeldzaam! Maar wees niet bang, hij kan zich toch nog steeds bedenken.’ We hangen op en ik voel mijn binnenste kolken als een ongecontroleerde storm. Er is een plek voor Quincy. Zijn laatste kans. Die hij wellicht niet eens aanneemt. Ik jank als een gewond dier. Een gewond moederdier.

*AOP: Hulpverlenende instantie voor dakloze jongeren.