Dagboekdelen 9

Vrijdag, 25 november 2016

Het is ijzig. De regen is gestopt. Quincy is aan het pakken voor zijn opname in Den Haag. Gelukkig kan hij een koffer van buurvrouw Carina lenen en vult die met zijn schamele bezittingen. Hij heeft zich tijdig bedacht en besloten om zich toch in te laten checken voor detoxing. Een wankel besluit dat elk moment nog kan komen te vervallen nu het moment van opname met rasse schreden nadert.
‘Heb je een boek voor me?’ vraagt hij tussen neus en lippen door.
‘Een boek? welk boek?’
‘Een leerzaam boek. Over wetenschap. En ik wil een boek hebben om de Franse taal uit te leren.’ De Franse taal. Ik kijk wantrouwig opzij. Sinds wanneer is hij daarin geïnteresseerd? Zijn kaken maken malende bewegingen. Hij ontbijt met een groot stuk speculaas. Er schiet me iets te binnen.
‘Poets jij je tanden eigenlijk nog wel?’ Hij grijnst wat onbeholpen naar me.
‘Tanden poetsen? Nee, dat vergeet ik telkens, en bovendien heb ik geeneens een tandenborstel.’ Kennelijk zit hij er niet zo mee. Misschien is het voor mij ook beter om me druk te maken over andere dingen. Ergere problemen. Maar het blijkt dat ook zulke banale zaken je kunnen achtervolgen in tijden van nood.

‘Ben je bang?’ durf ik te zeggen. Mijn  ex komt onze zoon zo halen. Dan kan ik niets meer vragen. Het is moeilijk te bepalen wat verstandige vragen zijn om te stellen nu. Die zijn er niet. Stel je voor dat ik weer ga huilen, of dat hij dat gaat doen.
‘Nee, hoor,’ antwoordt Quincy, ‘Ik ga gewoon sporten daar en veel eten. Dat ga ik doen.’ Het klinkt overtuigend. Misschien kan hij het redden daar. De auto van mijn ex komt voor rijden. Quincy drukt zijn petje op zijn hoofd met de klep aan de voorkant dit keer. Heeft hij het moeilijk? Hij neemt zijn handbagage en rolt zijn koffer door de gang naar buiten. Dan draait hij zich om en geeft me een knuffel. Loslaten is moeilijk. Maar het moet. Nu ook weer. Wie zei er dat kinderen hebben moeilijk was? Loslaten is het zwaarste, vind ik.

Buurvrouw Carina is gelukkig thuis. Ze zwaait naar mijn zoon terwijl hij met mijn ex de straat uitrijdt. Ik neem mijn sleutel en loop naar haar deur. Willie zit er ook. Haar vacht ziet er verschrikkelijk uit.
‘Gaat het?’ vraagt Carina. Er staat een kattenmand in de gang.
‘Willie moet naar de dierenarts. De vacht gaat geschoren worden. Ze moet in die kooi.’ Ik kijk naar de kooi. Er ligt een dikke bloemige deken in. Dan werp ik een blik op Willie. Haar buik zwabbert terwijl ze naar de keuken waggelt.
‘Dat gaat krap aan passen,’ merk ik op. Carina heeft wat kattensnoepjes en legt ze op de deken in de kooi. Willie trapt er niet in. De snorharen trillen wanneer ze ons eigenwijs aanstaart.

Dan benadert Carina angstig de kat en buigt zich om haar op te tillen. Ook dat mislukt. Met tuinhandschoenen aan een kat oppakken durft ze eigenlijk ook niet. Dus waag ik een poging. Het lukt me om Willie te vangen en in de kooi te plaatsen, maar ze ontsnapt via het deurtje, dat helaas niet helemaal vast zat, weer naar buiten. Na nog een poging zit het diertje eindelijk goed opgesloten. Ze is doodsbang en laat haar urine lopen op de rode stoffen vloerbedekking. Mijn arm zit vol met krabben. Een kat laat zich blijkbaar niet zonder, maar ook niet met tuinhandschoenen oppakken. De ochtend eindigt bij de huisarts. Daar krijg ik een Tetanusprik. Het leidt in elk geval even af.