Toen ik een jaar of vijfentwintig was, ging ik regelmatig met mijn vriend een dagje naar het strand. Ik nam een goed boek en een rugzak met versnaperingen mee, en dan kon het genieten beginnen. Tenminste…..dat was de opzet. Alleen genoot ik vervolgens niet. Al was het boek nog zo spannend, de handdoek groot en uitnodigend en de partner onderhoudend; ik zag maar één ding: moeders met kinderen. En ik werd niet bruin, maar groen (van jaloezie).

Wat leek me dat héérlijk, zo’n aanhankelijk baby’tje bij je, wat achter het windscherm zijn middagslaapje doet. En ik zag hoe trots de moeders keken naar hun peuters die, in een combinatie van bang en verrukt zijn, de zee in en uit renden; een spel van aantrekking en afstoting. Iets oudere kinderen waren met hun vader in de weer om grote kuilen te graven. Kwijlend sloeg ik al die taferelen gade. Oh, als ik toch maar eens eenmaal kinderen zou hebben, wat zou ik dan genieten aan het strand!

We zijn tien jaar, en twee kinderen, verder. Af en toe gaan we met het hele gezin een dagje naar zee. Vrolijk word ik daar al lang niet meer van. Voordat we op de plek van bestemming arriveren heb ik al een hernia van het sjouwen met buggy, speelgoed en proviand.
Eenmaal aangekomen begint de ellende pas goed. Heb je weleens een poepbroek verschoond in het zand? Ik verzeker je in ieder geval dat babydoekjes niet afdoende zijn om het zand tussen de billen uit te vegen. Een schuurspons zou effectiever zijn. En babyzalf erop om de rode billen te verzachten werkt ook niet echt, als ik die erop smeer krijg ik meer een
‘peel’ effect.
Onze peuter kan net lopen en dat doet-ie heel erg graag. Daardoor hebben mijn man en ik een wisselrooster af moeten spreken: één van ons volgt hem nauwlettend en als hij meer dan zes meter van het windscherm verwijderd is, wordt-ie teruggehaald. Om je een indruk te geven: dat moet zo’n vierendertig keer per uur, op een gemiddelde stranddag.
Met de oudste, die vijf is, hebben we het iets minder druk, ten minste, zolang hij niet de zee in rent. Hij kan namelijk nog niet zwemmen en houdt wel erg veel van water, en ook van schelpen zoeken. Vooral de schelpen die wat verder weg liggen, vindt hij heel erg mooi.

Toen we gisterenavond, na een dagje strand, beiden – bijna in coma – op de bank thuis lagen, kreeg ik een lumineus idee. Misschien zijn er meer jonge vrouwen die vanuit hun ligstoel naar een echt gezin hunkeren? Als ik nu eens een verhuurservice begin? Geen rent-a-tent dit jaar, maar rent-a-child? Kunnen die verlangende vrouwen eerst eens oefenen, en dan kan ik eens zonder kinderen naar het strand, met een goed boek, zonder ergens op te hoeven letten.
Mwah, dát lijkt me lekker!

Categorieën: Algemeen

16 reacties

Louise · 7 september 2005 op 12:54

:laugh:
Uitstekend idee, Ietje!
En om te voorkomen dat je bij aanvang krap in je uitleenmateriaal komt te zitten, heb ik nog wel wat in de aanbieding 😀

Zou er trouwens ook een markt zijn voor rent-a-man? Ik weet niet, misschien dat wanhopige vrijgezellen eens lekker een keertje willen oefenen 😉

Geertje · 7 september 2005 op 12:58

[quote]Zou er trouwens ook een markt zijn voor rent-a-man? Ik weet niet, misschien dat wanhopige vrijgezellen eens lekker een keertje willen oefenen [/quote]

:laugh: :laugh: :laugh: :laugh: :laugh:

Helemaal top! Gat in de markt Louise? Of wacht je op initiatief van John de Mol?

Trukie · 7 september 2005 op 13:15

Je kunt al boeken lenen op het strand. En dat is een groot succes gebleken.:-o Heel mooi verteld Ietje hoe jouw beleving van het strand is. Ik heb er een poosje dichtbij gewoond. En dan denk je niet in dagjes strand maar in momentjes strand. Als je die goed kiest, ziet een strandbezoek er heel anders uit. En vooral…. op andere momenten, als de zon niet zo hoog aan de hemel staat.
Maar wel een hele mooie strandcolumn.

WritersBlocq · 7 september 2005 op 13:31

Wát een uitputtingsslag! Ik ga soms naar Wassenaarse Slag, beterrrrrrr, geloof mij. Maar de meeste dagen lig ik om de hoek, in Scheveningen, zonder dagbedervers, met koeltas vol blikjes bier, héérlijk!

momentje · 7 september 2005 op 13:33

ik heb de zware strandjaren net achter de rug met 3 kids, waarvan de jongsten een tweeling zijn. Het grote voordeel toen was een egale bruine kleur van het rondrennen.

Eddy Kielema · 7 september 2005 op 13:47

Rustig alleen aan het strand liggen in een compleet kindvrije omgeving met een goed boek in mijn hand heeft mijn absolute voorkeur!

Ma3anne · 7 september 2005 op 14:07

Ik zweef tussen de fase van: blij dat ik dat gedoe achter de rug heb en wat lijkt me dat straks leuk met de kleinkinderen (die er in de verste verte nog niet zijn).

Intussen mijd ik zoveel mogelijk alle plaatsen waar ouders met kinderen zich pontificaal ophouden gedurende langere tijd. Heb een paar jaar al geen zeestrand meer gezien, maar ’s avonds lekker aan een rivierstrand hier in de buurt in alle rust met een goed boek…. heerlijk.

Wright · 7 september 2005 op 17:06

Leuk geschreven, Ietje!:-D
Ik vond het een heerlijke tijd, zandkastelen bouwen, beetje poedelen in het water, alle tijd van de wereld hebben. Misschien wel wat voor mij dus, rent-a-child. 😛
@Louise: :laugh:

Trukie · 7 september 2005 op 17:20

Nu ik het verhaal nog een keer lees, lees ik eigenlijk iets heel anders.
Het gras aan de overkant LIJKT altijd groener.

Ik was even afgeleid door stuifzand, zeebries en mooie luchten.

bert · 7 september 2005 op 18:21

[quote]En ik werd niet bruin, maar groen (van jaloezie).[/quote]
Achteraf gezien zijn mensen heel vaak ten onrechte jaloers op anderen. Soms lijkt alles bij een ander leuker en mooier. Alles wat je zelf hebt went snel en is al weer gewoon. Toch moet je er wel bewuster mee omgaan. Anders wordt je nooit gelukkig.
Goed beschreven.

Dees · 7 september 2005 op 18:30

Als jij het sjouwen met spullen en het verschonen van de luiers doet, wil ik best een kind huren. Druipkastelen bouwen, those were the days…

Leuke column.

KawaSutra · 7 september 2005 op 21:17

Leuke column.
Gelukkig vind ik naar het strand gaan met mijn zoontje nog steeds leuk en kom ik helemaal tot rust.

sally · 7 september 2005 op 21:21

Opgelucht haal ik adem dat ik dat achter de rug heb. Hoewel…Als ze wat groter worden is het al een stuk leuker Geertje.(kunnen ze helpen sjouwen)
Ik geniet inmiddels lekker weer van een goed boek op het strand. En van de spelende kindertjes van een ander.
groet
Sally

Li · 7 september 2005 op 22:08

Net als Sally heb ik het allemaal achter de rug.
Het is nu genieten en nagenieten.
Leuke column.

Li

Kees Schilder · 8 september 2005 op 07:14

Je kunt die gremlins ook in de ballenbak van McShit deponeren.Zijn ze wel een uurtje of vijf zoet mee. Ondertussen kun jij genieten.
leuke column 😀

klungel · 8 september 2005 op 13:00

Erg leuk geschreven en totaal niet herkenbaar. 😀 Zelfs niet met twee kleine koters! ’t Is maar hoe je het aan (kunt) pakken denk ik. 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder