Enthousiast als ik ben over mijn nieuwe woonplaats, besef ik dat ik nogal selectief en positief over ‘mijn’ eiland aan het schrijven ben. Gemeend positief hoor, maar er is ook een andere kant, met minder positieve dingen die gebeuren, of juist niet gebeuren. Ik bevind me in een bevoorrechte positie. Een mooi huis, genoeg geld om me van stroom en water te voorzien, een dikke Amerikaan onder mijn kont, en een dagelijks gevulde rugzak voor de kinderen. Voor meer dan een kwart van de bevolking is dat niet weggelegd. Als mensen hier al in aanmerking komen voor een zogenoemde onderstanduitkering, moeten ze rondkomen van 140 Antilliaanse guldens per maand. Daar vul je niet vijf dagen in de week de rugzak van je kinderen mee, laat staan dat je er een auto van kunt rijden.

De Antilliaanse dame, waar ik dagelijks mijn krantje bij koop, staat elke dag vanaf 6 uur ’s ochtends op een druk gevaarlijk kruispunt, en verdient een dubbeltje per krant. Na elven worden de kranten vervangen voor pinda’s en kauwgom. Je hoort haar niet klagen, ze heeft immers een baan. Ze heeft haar kinderen alleen opgevoed en spreekt desgewenst Spaans, Engels, Papiamento of Nederlands met je. Vloeiend! Over de politiek heeft ze geen goed woord over. Terecht, begin ik langzaam maar zeker te begrijpen. Politici switchen hier van de ene partij op de andere, alsof ze een andere trein nemen. Daar gaat wel wat tijd overheen, maar dat komt omdat het openbaar vervoer hier slecht is. Veel mensen zijn al blij als ze een karig bestaan kunnen opbouwen, laat staan dat ze de tijd, het geld en het vervoer hebben om te kunnen gaan stemmen. En dan heb ik het nog geen eens over de invloed van de Kerk, op alle gebieden.

Drugs en gokken zijn goedkoop, een paradijs voor de liefhebber. Geeft de nodige problemen. Stranden te kust en te keur, maar bijna allemaal in particuliere handen, waar je de ‘plaka’s’ voor moet hebben om ze te kunnen bezoeken. Het geld wat er binnenstroomt komt niet echt de economie ten goede, het wordt teruggestopt in nog meer luxueuzere accommodatie.

Dan vraag ik me regelmatig af, waar de mensen die hier kunnen leven als God in Frankrijk het gore lef vandaan halen om te durven klagen. Het toppunt zijn de vooroordelen, ze vinden de mensen arrogant, dom, lui, of alledrie, in willekeurige volgorde. Maar ze verwachten wel dat ze overal in hun eigen Nederlandse taal terechtkunnen. Ze kijken niet verder dan de prikker in hun rode kers op de dure cocktail, en zullen geen verandering teweeg brengen, op wat voor kleine schaal ook. Waarom zouden ze ook, zij zitten aan de goede kant van het eiland. Zonde, het eiland zou er alleen maar mooier op kunnen worden.


14 reacties

wendy77 · 29 november 2005 op 12:12

Goed dat je ons de andere kant ook even laat zien Mup. Goed geschreven ook.

Shitonya · 29 november 2005 op 12:13

Zelfs al ben je zo rijk als de koningin dan heb je nog alle recht om te klagen. Vaak is het zelfs zo dat de rijkste personen het meeste ongeluk op hun harses krijgen. De kleinere mensen zijn eerder tevreden en blij met kleine dingen. De rijken stellen hogere eisen en hebben meer te verliezen en daarom vaak meer te lijden. Ze zijn vaak veel kwetsbaarder dan de “lagere” groep.

Klagen is fijn en doet geen pijn: een simpele zin, maar hij klopt als een bus.

Trukie · 29 november 2005 op 12:57

Eigenlijk zie je die sfeer ook wel in wat we hier op tv zien. Maar we willen het niet zo zien.
Nederlanders gaan er meestal vanuit een bevoorrechte positie naar toe. Een, baan, een project, rentenieren.
Degenen die op de bonnefooi er naar toe emigreren zullen het een stuk minder hebben.
Dank voor een objectief reallifeverslag.

KingArthur · 29 november 2005 op 13:03

En zo heeft elk (ei)land zijn keerzijde. Konden de uiteinden maar wat dichter bij elkaar komen.

Kees Schilder · 29 november 2005 op 13:22

Een medaille heeft altijd twee kanten.Goed geschreven

Dees · 29 november 2005 op 13:37

[quote]Dan vraag ik me regelmatig af, waar de mensen die hier kunnen leven als God in Frankrijk het gore lef vandaan halen om te durven klagen. Het toppunt zijn de vooroordelen, ze vinden de mensen arrogant, dom, lui, of alledrie, in willekeurige volgorde.[/quote]

Gek he? Misschien is het makkelijker om te denken als je God in Frankrijk bent, dat je dat [i]verdiend[/i] hebt. En dat iedereen die niet God in Frankrijk is dat aan zichzelf te wijten heeft.

Mooie column. Leuk om te lezen hoe allerlei aspecten indruk op je maken en dat wij die dan op afstand mee kunnen beleven is mooi meegenomen!

champagne · 29 november 2005 op 15:38

Mooi om door jouw ogen mee te kijken naar het leven op ‘jouw’ eiland! Mooi geschreven, Mup!

Ma3anne · 29 november 2005 op 16:22

Hee Mup, verrassend deze column. Meer het journalistieke werk. Van mij mag je hier een serie van maken. Goed geschreven!

WritersBlocq · 29 november 2005 op 18:53

Hoi! Goed geschreven column Mup!

Geertje · 29 november 2005 op 22:06

Leuk om te lezen, mag je van mij meer over schrijven. Geeft een boeiende in kijk! 🙂

Fred · 29 november 2005 op 22:17

Mooi om te lezen dat mijn ogen soms ook die van anderen zijn. Zo te lezen nog weinig veranderd en het zal ook wel niet in dat hele gebied om je heen zijn.
Jammer dat Shitty het niet kan zien dat een moeder hoereert om haar zoon te laten leren. Dan klaag je een tijdje niet. Klagen mag ja maar moet wel een functie dienen.
Hey Mup ga eens eten bij Plaza Van der Valk, echt lachen als ze zeuren dat ze appelmoes krijgen, weer appelmoes. Alsof niets zo voorspellends is als Van der Valk.

pepe · 30 november 2005 op 08:02

Ik ben blij ik niet alleen van de mup-columns mag genieten. Ze worden zeldzaam hier. 😉
Ze zijn geweldig, lekker blijven doorschrijven hoor!

Mup · 30 november 2005 op 16:22

Champagne, Geertje, WB, Wendy en Kees, bedankt voor jullie complimenten, *bloosmodus*
Shit, je kloppende zin is mij te simpel, en alles waar bij mij ’te’ voor staat, delete ik.
Trukie, ben het met je eens, zoals nu ook voor de pensionata in het buitenland speelt dat hun ziektenkostenverzekering gaat vervallen. Ik scheer niet alle ouderen over een kam, maar vindt het niet altijd terecht dat ze boos zijn dat ze niet meer van de Nederlandse arts en de klinieken gebruik kunnen maken, zonder daar zelf voor te betalen, ze hebben toch ergens een stukje intergreren overgeslagen, m.i.
King, alles zou moeten kunnen, maar de praktijk wijst anders uit.
Ma3, wat zeg je nu, een serie? Wie weet.
Fred, toch niet van der Valk, als je ook stoba ku moro kunt eten? En wat was appelmoes ook alweer:-)
Pepe, wiens columns zie je hier te weinig 😛
Dees, leuk dat je mee wil kijken.

Groet Mup.

Li · 1 december 2005 op 18:05

Ik prik er nog een veer bij Mup. Je hebt ‘de andere kant’ prachtig beschreven.

Li

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder